Ἔτσι ὑποδεικνύει ἡ κοινὴ λογική.
Ἔτσι μᾶς ὁδηγοῦν νὰ πιστεύσουμε ἅπαντες ἐντὸς κι ἐκτὸς Ἑλλάδος.
Ἔτσι ἀκριβῶς ἀντιλαμβάνονται ὅσοι ἐπὶ τέλους ἔπιασαν νὰ βλέπουν πίσω ἀπὸ τὶς ἐπίσημες ἱστορικὲς ἐκδοχές.
Γιὰ τὰ συμφέροντα, λέει, τῶν πετρελαϊκῶν ἑταιρειῶν, θὰ βιώσουμε ἀκρότητες. Θὰ γίνη πόλεμος ἀνάμεσα σὲ Ἑλλάδα, Τουρκία, Ἀλβανία… Θὰ πέσουν ὅλα τὰ κοράκια τοῦ πλανήτου ἐπάνω μας γιὰ νὰ ἁρπάξουν τὴν μερίδα τοῦ λέοντος. Διότι δρυὸς πεσούσης πᾶς ἀνὴρ ξυλεύεται…
Κι ἐμεῖς τελειώνουμε, συντόμως, ὡς χώρα, παραμένοντας εὔκολη καί, κυρίως, προθυμοτάτη λεία.
Δικαιολογοῦνται ἤδη πολλὰ ἐγκλήματα καὶ ὁπωσδήποτε, ἀκόμη περισσότερα, θὰ δικαιολογηθοῦν στὸ μέλλον. Συνέχεια
Γιὰ ἀρχὴ λοιπὸν χρέος μας εἶναι νὰ γκρεμίσουμε τὰ τείχη ποὺ θεωροῦμε πὼς μᾶς ἀπομονώνουν ἀπὸ τοὺς γύρω μας. Ὥρα μας νὰ δοῦμε πὼς ὅλα ὅσα ἀντιμετωπίζουμε προέρχονται ἀπὸ ἕνα αἴτιον: τὸν ἔλεγχό μας. Γιὰ νὰ παύσῃ ὁ ἔλεγχός μας, πρέπει νὰ ἀκυρωθοῦν οἱ ἐπίπλαστες ἀντιλήψεις μας γιὰ τὸν κόσμο, νὰ ἐπανεξετάσουμε τὸ ποιὸς εἶναι ἢ ὄχι ἐχθρὸς καὶ νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς τὰ περισσότερα ἀπὸ τὰ προβλήματά μας εἶναι ἀνύπαρκτα. 
Ἕνα οὐσιῶδες στοιχεῖο στὸ νὰ κατανοήσουμε τοὺς ὑπάρχοντες μηχανισμούς, ποὺ καὶ μᾶς σκοτώνουν καὶ μᾶς καθιστοῦν νοητικὰ ἐλεγχομένους, εἶναι ὁ μηχανισμὸς ποὺ στηρίζει τὸ χρῆμα, ἀλλὰ οὐδέποτε τὸ ἴδιο τὸ χρῆμα. Τὸ χρῆμα, σὲ ὅλες του τὶς μορφές, παρέμενε, παραμένει καὶ θὰ παραμένῃ μέσον ἐλέγχου ἀλλὰ ὄχι αὐτοσκοπὸς τῶν σαπροφύτων τοῦ πλανήτου. Ἡ κάθε εἴδους σύμβασις, ποὺ ὑποστηρίζει τὸ χρῆμα, σὰν (ἂς ποῦμε) φιλοσοφία, εἶναι αὐτὴ ποὺ στὴν πραγματικότητα ἐλέγχει παγκοσμίως τοὺς πληθυσμούς.
Ὑπάρχουν σήμερα αὐτοκρατορίες;