Ἡ ἐπανάστασις τῶν σιωπηλῶν

Οι Σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιο φοβερό και από το τραγούδι: τη σιωπή τους. Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, θα ήταν να γλιτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους.[Φραντς Κάφκα, Η σιωπή των σειρήνων]

Η επανάσταση που οραματίζομαι θα είναι μια επανάσταση των σιωπηλών. Δεν θα έχει σημαίες αναπεπταμένες, συνθήματα και ιδεολογικές διακηρύξεις. Θα είναι μια επανάσταση βουβή, που θα στηρίζεται απλώς στην αλληλεγγύη των βλεμμάτων. Θα ξεκινήσει από την απόλυτη, την οργισμένη σιωπή, και θα αποδώσει στον άνθρωπο ό,τι στερήθηκε, ό,τι ονειρεύθηκε, ό,τι ζήτησε με κραυγές -πριν επιλέξει τη σιωπή.

Γιατί αυτή η σιωπή είναι η απόγνωση και η προσδοκία του. Δεν είναι αποδοχή, μήτε μοιρολατρία. Η σιωπή είναι το μέτρο της διαψευσμένης του ζωής, η πίκρα για τις επαγγελίες που ακυρώθηκαν, η οργή για την υποκρισία και το ψέμα. Η σιωπή είναι το ανώτερο στάδιο της πολιτικής ωριμότητας. Αν οδηγήσει στην επανάσταση, θα είναι μια επανάσταση αληθινή, αφού για πρώτη φορά δεν θα δεσμεύεται από τα λόγια της, θα δεσμεύεται μόνον από τα αισθήματά της.
Η επανάσταση των σιωπηλών δεν απευθύνεται λοιπόν σε Συνέχεια

Μικρά ἀλλά καθαρά ὄνειρα

Φανταστείτε ξαφνικά τα όνειρά μας να κοβόντουσαν στα μέτρα μας. Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο. Να δουλεύαμε με τα υλικά που έχουμε. Να παράγαμε αυτό που μπορούσαμε. Να είχαμε επάρκεια σίτισης και πρώτων υλών δικές μας. Να μοιράζαμε τις ικανότητές μας, τις γνώσεις μας και να τις προσφέραμε στην πραγματική ανάπτυξη του τόπου μας. Να είμαστε μικροί αλλά με καθαρά όνειρα κι όχι με πλαστές ανάγκες.

Σαν λαός είμαστε φύση πολυμήχανοι. Είμαστε φύση χαρούμενοι, γλεντζέδες.
Ποιος έχει πάρει το γέλιο από το πρόσωπό μας? 
Ποιος μας ανάγκασε να γίνουμε κάτι ασύμβατο με τη φύση μας και με το τόπο μας? Τι δουλειά έχουμε εμείς να φτιάχνουμε ουρανοξύστες για να κρύβουμε τον ήλιο μας, όπως αναγκάστηκαν να κάνουν λαοί που έψαχναν να τον βρουν. 

Τι δουλειά έχουμε εμείς να Συνέχεια

Τό… «Βδέλυγμα τῆς Ἐρημώσεως» τοῦ Γένους;

Θα σας πω μια ιστορία…
Οταν τελείωσε η Μάχη των Θερμοπυλών και οι Σπαρτιάτες και οι άλλοι Ελληνες κείτονταν νεκροί στο πεδίο της μάχης, ο Εφιάλτης αποφάσισε πλέον με τον χρυσό που τον είχε φορτώσει ο Ξέρξης να πάει στα ξένα…
Σκέφτηκε ότι πλέον δεν τον σήκωνε ο τόπος εδώ..

Εφυγε λοιπόν στο εξωτερικό, όπου γυρνούσε πλέον δεξιά κι αριστερά κάνοντας σεμινάρια και διαλέξεις, για το πόσο εύκολα από την μια μέρα στην άλλη, μπορείς να τα οικονομήσεις πολύ χοντρά κι από βοσκός να γίνεις δισεκατομμυριούχος….

Ο Ξέρξης τον είχε φορτώσει με τόσο χρυσάφι που Συνέχεια

Κεραμιδίσια ὄνειρα

Το μεγάλο όνειρο κάθε εργαζόμενου σε όλες τις κοινωνίες του κόσμου, είναι το δικό του σπίτι. Ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι του που θα είναι ολόδικό του. Να στεγάσει την οικογένεια του, τα όνειρά του, τη ζωή του. Ένα κεραμίδι που έξι χρόνια πριν μετατράπηκε στον πολιορκητικό κριό της καθημερινότητάς όλων μας.
Μία από τις κύριες αιτίες της παγκόσμιας οικονομικής -και δημοκρατικής- κρίσης, χτίστηκε πάνω στο μύθο του κεραμιδιού. Είτε αυτό λέγεται “american dream” είτε μικροαστικό πρότυπο, οι μεσιτικές κομπίνες διέλυσαν τις ζωές εκατομμυρίων, διεμβολίζοντας τις ίδιες τους τις ελευθερίες. 

Από τις ΗΠΑ ως την Κύπρο κι από την Ιρλανδία μέχρι την Ελλάδα, τα σπίτια των νυκοκυραίων με τα ανεκπλήρωτα “ονειροδάνειά” τους, μετατράπηκαν σε εφιάλτες. Συνέχεια

Αὐτοί πού κλείνουν σχολεῖα, κτίζουν φυλακές καί ὑπογράφουν τήν καταδίκη τους

Η είδηση έπεσε σαν βόμβα στην Ελληνική κοινωνία, αφού με βάση τα όσα εντέχνως διέρρευσαν τα κυβερνο-παπαγαλοειδή, η κυβέρνηση μελετά σοβαρά την περίπτωση κατασκευής και λειτουργίας ειδικής φυλακής για εκείνους που δεν θα πληρώνουν τις φορολογικές απαιτήσεις (δηλαδή τα χαράτσια που κρίνονται παράνομα από το ίδιο το Σύνταγμα της χώρας) της εσωτερικής τρόικας. Συνέχεια

Ἡ ἀποκαθήλωσις τοῦ ἁγίου Βλαντιμήρ Πούτιν, τοῦ προστάτου ἡμῶν

Ἄς πάψουμε, ἐπιτέλους, νά περιμένουμε τό «Μόσκοβο» καί ἄς στηριχθοῦμε στίς δικές μας δυνάμεις. Οἱ Ἕλληνες μποροῦν καί χωρίς προστάτες. Τό ἔχουν ἀποδείξει πολλές φορές στό παρελθόν.

Ὁ «Μόσκοβος» θά μᾶς βοηθοῦσε μόνον ἐάν τά συμφέροντά του ἐταυτίζοντο μέ τά δικά μας. Εἶναι ποτέ δυνατόν;

Μινώταυρος

Ένα από τα πλέον άσχημα της ζωής είναι όταν βασίζεις όχι απλά τις ελπίδες σου για κάτι αλλά όλη σου την ύπαρξη σε κάποιον ξένο. Δίχως εσύ να κάνεις τίποτε απολύτως.

του Στρατή Μαζίδη 

Και μολονότι ο λαός μας το έχει βιώσει πολύ καλά αυτό, εντούτοις συνεχίζει να παραμυθιάζεται με κάποιους που πωλούν βιβλία ή τραβούν κλικς και άλλους που έχουν την ανάγκη να κρατηθούν από κάπου.

Το δόγμα “στη Μόσχα αδελφές μου, στη Μόσχα!” ήρθε καιρός να σταματήσει και ο άγιος προστάτης ημών των ορθοδόξων Βαλδίμηρος Πούτιν να αποκαθηλωθεί…

Μπορεί με το ρωσικό λαό να μας ενώνουν πολλά. Διαχρονικά όμως με την εκάστοτε πολιτική ηγεσία δε μας ενώνει τίποτε.

Πόσα χρόνια περίμενε ο υπόδουλος έλληνας τη μαμά Ρωσία; Τελικά με τα πολλά εμφανίστηκαν δύο αδέρφια με ένα μικρό ασκέρι γνωρίζοντας την απόλυτη καταστροφή με τα ορλωφικά.

Αργότερα ήταν αυτοί που απομάκρυναν κακήν κακώς τον Ιωάννη Καποδίστρια από τη θέση του υπουργού εξωτερικών εκτελώντας την επιθυμία της τότε Αυστρο-ουγγαρίας.

Δυστυχώς όμως με τα σκιάχτρα δεν πάμε μπροστά.

Αν ήθελε ο ρώσος πρόεδρος Συνέχεια