Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀπόψεις

Τό εὐρωπαϊκό κολαστήριο;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ο Βρετανικός The Economist χτυπάει τα σήμαντρα στην Ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία: If the EU is to survive, it must hand powers back to the people τονίζεται χαρακτηριστικά ενώ το εξώφυλλο δείχνει το καλαστήριο καθώς φοβούνται το αποτέλσμα της Ευρωκάλπης.

Κολαστήριο για την Ευρώπη τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών; Ένα εξώφυλλο που θα συζητηθεί επέλεξε ο βρετανικός Economist μια μόλις εβδομάδα πριν από την κρίσιμη ευρωπαϊκή αναμέτρηση της 25ης Μαΐου.

Η απογοήτευση των ψηφοφόρων θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια νέα κρίση τονίζει χαρακτηριστικά στο άρθρο του για την Ευρωκάλπη.
Μετά από πέντε εξαντλητικά χρόνια, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι πολίτες θα ήθελαν να στείλουν το σύνολο της πολιτικής ηγεσίας της Ευρώπης στο κολαστήριο με σκοπό να τους βασανίσουν.
Αλλά επειδή αυτή επιλογή δεν περιλαμβάνεται,όπως εξηγεί, αρκετοί θα είναι οι πολίτες που ως αντίποινα, θα διαλέξουν λαϊκιστές και εξτρεμιστές.

Ο Economist παρατηρεί πως τα λεγόμενα αντιευρωπαϊκά κόμματα, γαλλικό Εθνικό Μέτωπο, ολλανδικό Κόμμα της Ελευθερίας και το Κόμμα της Ανεξαρτησίας στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενδέχεται να λάβουν πάνω από το ένα τέταρτο των εδρών με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί αναστάτωση.
Οι πολιτικές ηγεσίες θα πρέπει να δώσουν στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή που οι οικονομίες, όπως τονίζεται στο άρθρο, βελτιώνονται.
Η τελευταία κρίση μπορεί να έχει περάσει αλλά έχει δημιουργήσει μια βαθιά ένταση στην καρδιά της Ευρώπης και αν ο λαϊκισμός συνεχίσει να αυξάνεται και ξεπηδήσει μια κυβέρνηση που ζητήσει την απομάκρυνση από το ευρώ, η κρίση θα μπορούσε να αναθερμανθεί.

Ο αρθρογράφος τονίζει την τρομακτική ανεργία στην Ευρώπη καθώς και τον τρόπο που συγκεντρώθηκαν οι εξουσίες στην ΕΚΤ, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωκοινοβούλιο προκειμένου να σωθεί το ευρώ, γεγονότα όμως που μπορεί να αποτελέσουν μπούμερανγκ καθώς οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν επιθυμούν της Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης.

Προτείνεται,μάλιστα,και η λύση: να καθορίζεται η πολιτική από τα εθνικά κοινοβούλια και τους αρχηγούς των κυβερνήσεων και όχι από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Εάν η ΕΕ θέλει να επιβιώσει , θα πρέπει να παραδώσει τις εξουσίες πίσω στους ανθρώπους.

 

(Ἐν ὄψει τῶν ἐκλογῶν) Μαδῶντας τὴν μαργαρίτα

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἀκόμη δὲν  εἶχαν σβήσει τὰ πρῶτα χαμόγελα τῆς ἄνοιξης. Ὁ Εὐθύφρων, ὄχι ὁ ἀρχαῖος μάντις καὶ μαθητὴς τοῦ Σωκράτη, παλαιὸς καὶ ὁμήλικος φίλος περιπατοῦσε στὸ ἀλσύλλιο τῆς γείτονας περιοχῆς, ἕν μέσῳ αὐτοφυῶν ἐαρινῶν ἀνθέων. Κρα­τοῦσε λευκὴ μαργαρίτα, τὴν ὅποια μαδοῦσε μετὰ προσοχῆς καὶ ὑποτονθόρυζε (= κρυφομουρμούριζε) μονοτόνως, ὅπως οἱ Ἰνδοὶ τὴ λέξη «όμ», «όμ», κάποιον ἀσαφῆ ρηματικὸ τύπο.

Πέρασε ἀπὸ τὸ μυαλό μου ἁμαρτωλὸς ὁ ὑποτοπασμὸς (ὑπόνοια): «Βρὲ μπάς: Καὶ σ’ αὐτὴ τὴν ἡλικίαν;». Ἀλλὰ κα­τὰ τὸ παροιμιακόν. «ὁ ἔρως χρόνια δὲν κυττᾶ». Συνέχεια →

Μία Εὐρώπη σὲ κρίση.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Μία Εὐρώπη σὲ κρίση.

 

Γράφει η Γιώτα Χουλιάρα
«Μη χαίρεστε που σκοτώσατε το κτήνος. Η σκύλα που το γέννησε ζει και είναι πάλι σε οργασμό.»
Bertolt Brecht
(σ.σ. Όταν είδε τον κόσμο στις πλατείες των πόλεων να πανηγυρίζει για το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου).

«Υπάρχει μεγάλη υποστήριξη για τη δημιουργία μιας ουσιαστικής δημοσιονομικής και τελικά πολιτικής ένωσης. Κατά την άποψή μου, η ευρωζώνη θα πρέπει να γίνει οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Όπως και ο Churchill, θεωρώ ότι η Βρετανία δεν θα πρέπει να είναι μέρος της, αλλά θα πρέπει να παραμείνει στενός σύμμαχος με την ομοσπονδιακή ευρωζώνη, με την οποία θα συνεχίσει να μοιράζει την κοινή αγορά, την κοινή εμπορική πολιτική και, ελπίζω, μια κοινή ατζέντα για θέματα ασφάλειας» τόνισε η Ευρωπαία επίτροπος Viviane Reding, αρμόδια για θέματα δικαιοσύνης, σε ομιλία της τον Φεβρουάριο στους καθηγητές της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Cambridge. Η Reding επανέλαβε την έκκληση του Winston Curchill για τη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης στην περίφημη ομιλία του στη Ζυρίχη το 1946, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει τον ευρώ-σκεπτικισμό και την ευρώ-φοβική πολιτική της βρετανικής πολιτικής σκηνής.
Οι επερχόμενες εκλογές για το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, οι σημαντικότερες από το 1979, βρίσκουν την Ευρώπη σε ένα επικίνδυνο σταυροδρόμι. Αδιαφορία από τους Ευρωπαίους πολίτες που βάλλονται από την οικονομική κρίση, ευρώ-σκεπτικισμό σε κατάλληλες δόσεις από τους πολέμιους της ευρωπαϊκής ένωσης προκειμένου να ικανοποιηθούν τα κατάλληλα πολιτικά παιχνίδια από την άκρα δεξιά μέχρι και την άκρα αριστερά, αδυναμία από τις πολιτικές ηγεσίες των κρατών μελών της Ευρώπης να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα των κοινωνιών και ένα ντόμινο αποσχιστικών τάσεων που ξεκίνησε από την Κριμαία και κινδυνεύει να γκρεμίσει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Ένα ευρωπαϊκό οικοδόμημα που ίσως να μην είχε στέρεες βάσεις από την εποχή της δημιουργίας του. Συνέχεια →

Ἔρχεται ἡ νόμιμος Χρυσῆ Αὐγή;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ο Μπούκουρας, με δάκρυα στα μάτια, αναφέρθηκε στον Ανδρέα Παπανδρέου και λύγισε και πέντε βουλευτές του ΠΑΣΟΚ…
Ο Σαμαράς χθες για πρώτη φορά δήλωσε ότι δεν θέλει να τεθεί εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή.
Ετοιμαστείτε,λοιπόν, για τη «νόμιμη» Χρυσή Αυγή -τζάμπα νομίζεις ότι πήγε το άνοιγμα Μπαλτάκου;- που θα μπορέσει να χρησιμοποιηθεί καταλλήλως από το σύστημα. Συνέχεια →

Δημοκρατόπληκτοι

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Είναι γελοίο να γίνονται συζητήσεις περί πλειοψηφικής δημοκρατίας και περί συντάγματος της χώρας. Με τις τελευταίες δηλώσεις του Ευάγγελου Βενιζέλου, ο ελληνικός λαός πρέπει να βάλει καλά στο κεφάλι του ότι δεν υπάρχει θέμα το τι πλειοψηφικό ποσοστό θα πάρει το κόμμα που θα κυβερνήσει την χώρα ή θα την εκπροσωπήσει στην Ευρωβουλή. Το θέμα είναι το ποσοστό του κόμματος του Βενιζέλου και των «σοσιαλιστών» να μην πέσει κάτω του 10% έτσι ώστε να μπορεί ανά πάσα στιγμή να μπορεί να έχει φωνή στο Ευρωκοινοβούλιο παρέα με τους συντηρητικούς της ΝΔ αλλά και να συγκυβερνήσει στην κάθε περίπτωση που φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση πάρει την εξουσία. 

Συνέχεια →

Φ-Ο-Β-Ι-Ε-Σ

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ο φόβος, είναι ένα άκρως ύπουλο συναίσθημα το οποίο σου αλλοιώνει την οπτική, αλλά και πολύ περισσότερο τις κινήσεις.
Δεν μιλάω για τον φόβο που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού κινδύνου ή μιας απειλής.
Μιλάω για τον φόβο που αναβλύζει βίαια, κάτω από το αδιόρατο φορτίο μιας πλασματικής απειλής.
Γεννιέται χωρίς προειδοποίηση! Ξεπηδά από το πουθενά, ως ο κομάντο των ανασφαλειών σου και σε αιφνιδιάζει.
Φοβίες και ανασφάλειες. Χωρίς το ένα δε θα υπήρχε το άλλο…
Είμαι αρκετά καλός; Είμαι αρκετά όμορφος; Είμαι αρκετά δυνατός; Είμαι αρκετά αυτόφωτος; …
Αμφιβολίες… Συνέχεια →