Ad perpetuam rei memoriam (=πρός αἰωνίαν μνήμην τοῦ πράγματος).
Ἔτσι ἄρχιζαν οἱ παπικές βοῦλλες περί δογματικῶν ζητημάτων.
«Ὁ πρωθυπουργός ἤ ὁ πρόεδρος τῆς δημοκρατίας, ἤ ὁ ἀρχηγός τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως δήλωσε μέ νόημα». Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀπόψεις
Ζητεῖται Ἅγιος γιὰ νὰ μᾶς κηρύξῃ τὸ «Ὁμονοεῖτε»
«Η Ελλάδα είναι η καλλίτερη χώρα του κόσμου, αλλά θα καταστραφεί από τους ρουφιάνους»
(Μίλαν Τζουρτζεβιτς: παίκτης του ΠΑΟΚ)
ΚΑΠΟΤΕ ο Εδμόνδος Αμπού, ο συγγραφέας του περιλάλητου έργου «Ο βασιλεύς των Ορέων» είχε πει για τον Ελληνισμό: «Είναι καταπληκτικός αυτός ο μικρός ελληνικός λαός που εργάζεται και πετυχαίνει παντού, εκτός από την πατρίδα του». Όμως, πάσα απορία επί του προκειμένου αίρεται, αν προσέξουμε το ρήμα «εργάζεται». Ο ‘Ελλην εργάζεται παντού, εκτός από τη χώρα του. Γι’ αυτό θαυματουργεί παντού, εκτός από τη χώρα του. Κι αυτό γιατί στην Ελλάδα η εργασία δεν θεωρείται έξυπνη αρετή. Αν όμως η νεολαία κατανοήσει ότι το πρώτο κεφάλαιο της ευφυίας είναι η επιμέλεια, μπορούμε να κάνουμε κάποιον μελλοντικό περιηγητή να το πει αλλιώς: «Είναι καταπληκτικός ο μικρός αυτός λαός που εργάζεται και θαυματουργεί παντού, ακόμη και στη… χώρα του»! Συνέχεια
Ἄπειρον-Ἀρμονία
Θεῖον Ἄπειρον: ὑπῆρξεν ἡ Μονὰς εἰς τὴν ὁποίαν τὸ Πᾶν συνεσπειροῦτο, ἀλλὰ παραγωγὸς Μονάς.
Παρήγαγεν πᾶσας τὰς ἄλλας Μονᾶδας καὶ οἱ ἄπειροι ἐκ Μονάδων ἀριθμοὶ ὰποτελοῦν τὴν Ἀρμονίαν . 
Δὲν εἶναι τὸ θεῖον Ἄπειρον ἀριθμός, διότι οὕτῳ καθίσταται νοητὸν εἰς πᾶσαν εἰς τὴν Φύσιν Μονάδα ἡ ὁποία διακρίνεται τῶν ἄλλων ὡς ἔχουσα ἰδίαν μορφήν.
Σκοπὸς τοῦ θείου Ἀπείρου εἶναι ἡ ὕπαρξίς του κατὰ μονᾶδας.
Τούτων ἀπώτερος σκοπὸς εἶναι ἡ θεία γαλήνη καὶ ἡ συγκέντρωσις εἰς ἑκάστην τῆς αἰσθητικῆς ἀντιλήψεως πασῶν τῶν θείων του ἐνεργειῶν Θεὶα Ἀρμονία: ὁ ὑπαγορεύσας εἰς αυτὴν τὸ Κᾶλλος, εἶναι ὁ κατέχων τὰ σκήπτρα τοῦ θείου Ἀπείρου Μὲγας Ζεὺς, τοῦ ὁποίου ὁ γόνος ἐξεδηλώθη εἰς ἐστίας ἀπείρου φωτὸς ἐν τῇ Φύσει, εἰς τὸν ὁποῖον ὑπολανθάνει τὸ σπέρμα τῆς θεοποιήσεως πασῶν τῶν ὑπὸ αὐτῆς συντελουμένων μορφῶν. Συνέχεια
Οἱ συμφορὲς τοῦ ἔθνους
Στὴν διαδρομὴ τῶν κοινωνιῶν καὶ ἐθνῶν ὑπάρχουν, κατὰ καιρούς, ἰδιαιτέρως κρίσιμα ἢ κομβικὰ σημεῖα, στὰ ὁποῖα οἱ ἐπιλογὲς ἔχουν καθοριστικὴ σημασία. Ἕνα τέτοιο σημεῖο ἦταν τὸ ἔτος 1982, ὅταν ἡ Ἑλλάδα εἰσήρχετο στὴν ΕΟΚ. Συμφορὰ τοῦ ἔθνους τότε ἦταν ἡ ἀνάληψις τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὴν Δυστυχία τῆς Ἑλλάδας, μὲ τὸ ὄνομα Ἀνδρέας Παπανδρέου. Ἀλλὰ δὲν ἀφιερώνω τὴν στιγμὴ σ’ αὐτὴ τὴν συμφορά, ποὺ ἑδραίωσε τὴν διαφθορὰ στὴν πατρίδα μας. Συνέχεια
Οἷον δεῖ τόν πολιτικόν ἄνδρα εἶναι
Ὁ τίτλος δὲν ἀποκλείει καὶ τὴν γυναῖκα, ἐφόσον διαθέτει τὸ βασικὸ συστατικὸ ποὺ ἐμπεριέχεται στὴν ἐτυμολογικὴ βάση τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀνδρός: τὴν ἀνδρειοσύνη. Ὑπῆρξαν γυναῖκες πολιτικοὶ ποὺ ἀναδείχθηκαν ἀνδρειότερες τῶν ἀνδρῶν, ὅταν εὑρέθηκαν πρὸ κρισίμων στιγμῶν.
Σήμερα ὑπάρχει δικαιολογημένα μιὰ ἀπαρέσκεια πρὸς τὴν πολιτική. Πάμπολλοι τῆς γυρίζουν τὴν πλάτη. Τὸ νὰ νομίζουν ὅμως αὐτοὶ οἱ «ἀντιπολιτικοὶ» ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ὀργανωμένη κοινωνικὴ ζωὴ χωρὶς πολιτικούς, εἶναι τόσο ἀφελὲς ὅσο καὶ νὰ τὸ πιστεύεις ὅτι μπορεῖ νὰ διασκίσει ἕνα πλοῖο τὸν ὠκεανὸ χωρὶς καπετάνιο καὶ χωρὶς πλήρωμα. Οἱ κοινωνίες δὲν εἶναι «Μεθυσμένα καράβια», γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν Ρεμπώ. Συνέχεια
Ἀγόρασε μία λαμπάδα στὸ κατοικίδιό σου.
Τὸ ἔντυσες σὰν βατραχάκι, σὰν φραουλίτσα, σὰν λαγουδάκι, σὰν μπανανούλα, σκυλάκι, γατάκι, κοττούλα, γουρουνάκι,….
μὲ πασουμάκια σὰν ἀρκουδάκια, σᾶς κουνελάκια, σὰν σκιουράκια,…