Ἔχουμε λοιπὸν καὶ λέμε…
Ὁ Ζούγκλας ἀπεφάσισε νὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὸ θέμα τῶν μεταλλείων Χαλκιδικῆς. Αὐτὸ ὅμως, διότι ὁ γνωστὸς Ζούγκλας τυγχάνει κι ἀπὸ τὰ γνωστὰ εἴδη, εἶναι κάπως «περίεργον». Σὲ αὐτὴν τὴν ἐκπομπή, ἐὰν εἶναι νὰ συμβοῦν ἀποκαλύψεις, συμβαίνουν ἐν τελῶς «ἐπιλεκτικὰ» καὶ ὑπὸ συγκεκριμένα πρίσματα. Τὰ κριτήρια μοῦ εἶναι ἄγνωστα ἀλλὰ ὁπωσδήποτε τὰ ἀποτελέσματα κατανοητά. 
Κι ἐπεὶ δὴ Ζούγκλας=πολυαγαπημένον παιδὶ τοῦ συστήματος, τολμῶ, ἄν καὶ μᾶλλον ἐπιεικὴς εἶμαι, νὰ ἀμφισβητήσω ἁπλῶς, δίχως νὰ καταθέσω ἄλλες σκέψεις μου, τὰ «πορίσματα» τῶν ἐρευνῶν του καὶ τὰ κριτήριά του, ἀναφορικῶς μὲ τὴν ἐπιλογὴ τῶν θεμάτων.
Γιὰ παράδειγμα, γιατί καταπιάστηκε μέ τήν ἐν λόγῳ βουλευτή κι ὄχι μέ τήν γενικοτέρα κατάστασι στίς Σκουριές; Γιατί ἐνδιαφέρθηκε τόσο πολύ νά ἀπογυμνώσῃ τήν κυρία αὐτή καί δέν περιορίστηκε στό νά ἐλέγξῃ τό ποιοί κερδίζουν καί πόσα; Γιατί νά ἀφορᾷ μόνον στόν τΣΥΡΙΖΑ ἡ ἀντίδρασις τῶν κατοίκων κι ὄχι σέ ὅλους τούς Συνέχεια →