Ἔγραψα ὅ,τι ἴσως οἱ Σὶχ κατάγονται ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες.
Ἐπάνω ἀγάλματα ἰνδικὰ τῶν Σίχ.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορία
Ἐμφύλιος μεταξύ Βουλγάρων ὁ Μακεδονικός ἀγών;
Θὰ χρειαζόμουν πράγματι τόνους βιβλίων γιὰ νὰ ἀπαντήσω στίς δημοσιεύσεις τῆς ἱστοσελίδος http://www.bulgarmak.org/macedonian_struggle.htm
Αὐτὸ ποὺ μὲ πικραίνει εἶναι πώς ΚΑΝΕΝΑΣ Ἕλλην ἱστορικός, ἐξ ὅσων γνωρίζω φυσικὰ, δὲν ἔχει καταπιαστεῖ μὲ τὸ νὰ συντάξῃ μίαν σοβαρή καὶ τεκμηριωμένη ἀπάντησι στὴν συγκεκριμένη σελίδα.
Ἡ σελίδα εἶναι γραμμένη στὰ ἑλληνικὰ καὶ ἀσκεῖ συστηματικὴ ἱστορική προπαγάνδα μὲ στόχο τὴν ἀλλοίωσι τῆς ἱστορικῆς μας συνειδήσεως.
Θὰ μεταφέρω μερικὲς πληροφορίες γιὰ νὰ μπορέσῃ ὁ ἀναγνώστης νὰ ἀποκτήσῃ μίαν πιὸ σαφὴ εἰκόνα, ἀλλὰ ἐπιμένω στὴν ἀνάγκη παρεμβάσεως ἱστορικῶν. Οἱ δικὲς μας «μελέτες» κι ἔρευνες δυστυχῶς παραμένουν σὲ καθαρὰ ἐρασιτεχνικόν ἐπίπεδον καὶ δὲν μποροῦν εὔκολα νὰ καταγραφοῦν ὡς ἐπίσημος ἀντίλογος.
Γράφει λοιπόν ἡ παραπάνω σελίς ὡς πρόλογο στὰ ὅσα ἀκολουθοῦν:
Ἡ μάχη τῆς Πύδνας (22 Ἰουνίου 168 πχ)
Μηδεν δεινότερον και φοβερότερον εωρακέναι φάλαγγος Μακεδονικής.
Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος, 168 πΧ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Tο καλοκαίρι του 168 πΧ, ο ανταγωνισμός μεταξύ Ρώμης και Μακεδονίας είχε φθάσει στο αποκορύφωμά του. Η σύγκρουση μεταξύ των Λατίνων και των Ελληνιστικών κρατών, ήταν αναπόφευκτη από την πρώτη στιγμή που ο Ρωμαϊκός αετός τέντωσε φιλόδοξα τα φτερά του. Στην προσπάθειά του να φθάση πέρα από τα περιορισμένα φυσικά σύνορα του μικρού Λάτιου, η νέα αυτοκρατορία ήταν φυσικό να έλθη σε σύγκρουση με την πάμπλουτη Καρχηδόνα της Αφρικής καθώς και τα μεγάλα και εύπορα κράτη που προήλθαν από την διάσπαση του τεράστιου Οικουμενικού Αλεξανδρινού κράτους της Ανατολής. Κάθε ένα από αυτά τα Ελληνιστικά βασίλεια-μέλη της αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου του Γ΄ του Αργεάδη του μεγαλύτερου Μεγάλου της ιστορίας, παρά την ηλικία τους και την φθορά από τις αέναες μεταξύ τους και με τους άλλους Έλληνες συγκρούσεις, ήταν ένας πολύ υπολογίσιμος αντίπαλος. Όμως οι μεταξύ των Ελλήνων πόλεμοι και διαφορές για μιά ακόμη φορά θα ήταν το καταλυτικό στοιχείο που μακροπρόθεσμα λειτούργησε υπέρ των Ρωμαίων…
Οἱ Χετταῖοι καὶ ἡ μακεδονικὴ καυσία.
Τὸ 1924 ὁ Emil Forrer ἀνεκοίνωσε τὸν ἐντοπισμὸ ἑλληνικῶν ὀνομάτων (ὅπως γιὰ παράδειγμα Ἀνδρέας, Ἐτεοκλῆς, Ἀτρέας) στὰ χεττιτικὰ ἀρχεῖα.
Ἱστορικοὶ λὲν ὅ,τι οἱ Μυκηναῖοι Ἕλληνες βασιλεῖς, ποὺ ἀναφέρονται στὸν Ὅμηρο καὶ στοὺς μύθους, ἔχουν συγγένεια μὲ τοὺς βασιλεῖς τῶν Χετταίων.
Γενικά, οἱ Χετταῖοι ἦταν φύλο Ἑλληνικό.
Ἕνα παράδειγμα.
Ἡ βασίλισσα τῶν Χετταίων ὅταν ἐκινδύνευσε ἡ ζωή της, πῆγε ἐκεῖ ὅπου κατήγετο, στὶς Μυκῆνες. Ἀπὸ τὶς Συνέχεια
Οἱ διωγμοὶ κατὰ τῶν Ἑλλήνων.
Ἄν καὶ θὰ συμφωνήσω μὲ τὴν Φυλλίτσα καὶ τὸ κείμενόν της, θὰ τὸ ἐπεκτείνω σὲ πολὺ περισσοτέρους αἰῶνες, διότι θὰ πρέπῃ νὰ συνυπολογίσουμε κι ἄλλα, ποὺ δὲν περιλαμβάνονται στὸ παρακάτω σημείωμα.
Γιὰ παράδειγμα, ἡ κατοχὴ τῆς Ἀνατολικῆς Ῥωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ὁ ὀθωμανισμός, στὸ σύνολόν του, ἡ ῥωμαιοκρατία…
Ἄς μὴν τὸ πιάσω ὅμως ἀπὸ τότε…
Ἄς μείνουμε γιὰ τὴν ὥρα σὲ ὅσα ἡ μνήμη μας μᾶς ἐπιβεβαιώνει.
Ναυπλιακά (1862)
Ναυπλιακά (1862)
Η μεγαλύτερη και πιο αιματηρή από τις στάσεις της Α’ Δυναστείας, η οποία τερματίστηκε με εκστρατεία και τακτική πολιορκία του Ναυπλίου. Χίλιοι στρατιώτες υπό τους , Αρτέμιο Μίχο, Πάνο Κορωναίο και τον δικαστικό Γεώργιο Πετιμεζά, μαζί με τους περίπου χίλιους πολιτικούς κρατούμενους στην Ακροναυπλία που απελευθερώθηκαν και μερικές εκατοντάδες νέους εθελοντές, ξεκίνησαν αντιδυναστικό αγώνα. Η βασιλική κυβέρνηση του Αθανασίου Μιαούλη έστειλε εναντίον τους στρατό περίπου 7.000 ανδρών. Μέσα Μαρτίου του 1862, η επανάσταση είχε κατασταλεί. Πολλοί από τους επαναστάτες αμνηστεύτηκαν.
Ἀθανάσιος Μιαούλης
Στο Ναύπλιο, λόγω του αντιδυναστικού πνεύματος που επικρατούσε και που ήταν διαδεδομένο στο στρατό από το 1861, η κυβέρνηση του Αθανασίου Μιαούλη είχε εκτοπίσει αξιωματικούς όλων των όπλων για πειθαρχικά παραπτώματα. Τον Δεκέμβριο του 1861 βρέθηκαν στο Ναύπλιο όσοι υπηρετούσαν στη φρουρά ή στις φυλακές του Ιτς-Καλέ, γύρω στους έντεκα αξιωματικούς, μεταξύ των οποίων οι ανώτεροι Αρτέμιος Μίχος, Πάνος Κορωναίος, Δ. Μπότσαρης και Χ. Ζυμπρακάκης και οι κατώτεροι Δ. Γρίβας, γιος του Θ. Γρίβα, ο Παραμυθιώτης, ο Σμόλενιτς, ο Πραΐδης, ο Μάνος, ο Κατσικογιάννης, ο Παγένος και ο Δημόπουλος. Συνέχεια