Εἶμαι ἀθώα… Δὲν ἔκλεψα… Δὲν ἐξηπάτησα… Δὲν πούλησα τὴν Πατρίδα μου…. Δὲν ἔλαβα προμήθειες άπὸ συμφωνίες μὲ τράπεζες…. Δὲν ὑπέγραψα μνημόνια… Δὲν κατεπάτησα ἀνθρώπινα δικαιώματα… Δέν….
Δὲν ἔχω κάνῃ κάτι στραβό, κάτι ἀνήθικο, κάτι μεμπτό…
Κι ὅμως… Δὲν αἰσθάνομαι τόσο καλὰ σήμερα…
Θυμᾶμαι… Τί θυμᾶμαι…
Συνέχεια
ἔγραφε ὁ αἐίμνησος Τᾶσος Γκολέμης τὴν 1η Σεπτεμβρίου 2012:
Ἄρχισε ὁ Χορός;!!!
Καθημερινά ἕνας σεισμὸς τῆς τάξεως τῶν 7+ Ῥίχτερ, καὶ τώρα αὐτό.!
Ἡ ἄνοδος τῆς στάθμης τῆς θαλάσσης καὶ οἱ ἰσχυροί ἄνεμοι λίγο πρίν ἀπὸ τὴν ἄφιξιν τοῦ κυκλῶνος «Ἰσαάκ» ἔκαναν τὸν ποταμὸν Μισισιπὴν νὰ κυλᾷ ἀνάποδα διὰ 24 ὧρες, ἀνεκοίνωσεν ἡ ἀμερικανικὴ γεωλογικὴ ὑπηρεσία USGS. Συνέχεια
Αὐτὰ ποὺ γεννοῦν καθολικὸ πόνο, δάκρυ καὶ ὀργὴ σὲ ὅλους μας, εἶναι ὅλα ἐκεῖνα ποὺ μετατρέπουν ὁλοκλήρους πληθυσμοὺς σὲ ἀθῶα θύματα. Ὅσο περισσότερα τὰ θύματα καί, ἰδίως, ὅσο περισσότερα τὰ ἀθῷα θύματα, τόσο μεγαλύτερες οἱ ῥωγμὲς στὶς τάξεις τῶν (φερομένων ὡς) κρατούντων.
Δὲν φοβοῦνται οἱ (φερόμενοι ὡς) κρατοῦντες ὄλα τὰ θύματά τους. Τὰ πολλά, τὰ θύματα τῶν νομομαγειρευμάτων, τῶν οἰκονομικῶν ἀφαιμάξεων, τῆς ὁμογενοποιήσεως δὲν τὰ φοβοῦνται. Καὶ δὲν τὰ φοβοῦνται διότι ἔχουν πρὸ πολλοῦ ἐκπαιδευθῆ καὶ προετοιμασθῆ πρὸ κειμένου νὰ τὰ ἀπαξιώνουν καὶ νὰ τὰ περιθωριοποιοῦν.
Γνωρίζουμε πὼς ἐδῶ καὶ χρόνια, πολλὰ πολλὰ χρόνια, ἡ τροφή μας, μὰ κυρίως ἡ διατροφικὴ αὐτάρκειά μας ἔχει παύση. Τὰ συσκευασμένα τρόφιμα πού, ἐνίοτε, γιὰ νὰ μὴν …μαμουνιάζουν (λέει!!!) συνήθως, ἀκτινοβολῶνται, ἔχουν καταντήση πλέον ὄχι κάτι ποὺ μᾶς διατρέφει ἀλλὰ κάτι ποὺ μᾶς χορταίνει μόνον. Κι ἔτσι τὰ συμπληρώματα διατροφῆς βασιλεύουν, ἐνᾦ ἡ ἀβιταμίνωσίς μας εἶναι μία μόνιμος κατάστασις.
Στὴν Ἀμερική, γιὰ παράδειγμα, πρὸ ἐτῶν, ἀπηγορεύθησαν ἀκόμη καὶ τὰ …ἀμύγδαλα, ἀπὸ τὴν ἐλευθέρα ἀγορά, καθὼς ἐπίσης κι ὁ Ζαμποῦκος, τὸ κατσικίσιο γάλα ἀλλὰ κι ὅλοι οἱ ξηροὶ καρποί, τὰ πρωτογενῆ προϊόντα καὶ ὅλα αὐτὰ ποὺ βοηθοῦν στὸ νὰ ἔχουμε μία καλὴ ὑγεία.
Δὲν θέλησα νὰ μιλήσω γιὰ τὸν Σαράντο Καργάκο καὶ τὸν θάνατό του, ὅπως ἐπίσης καί, γιὰ τὸν ἐπίσης πρόσφατο, θάνατο τῆς Ἄννας Τζιροπούλου. Γιὰ ἐμέναν τέτοιοι θάνατοι εἶναι ἀσχολίαστοι καὶ ὁ καθεὶς ἐξ ἡμῶν ἀντιλαμβάνεται αὐτὰ ποὺ ἀντιλαμβάνεται.
Θὰ μιλήσω σήμερα ὅμως γιὰ τοὺς ὑβριστές, ποὺ …«εἶδαν φῶς καὶ μπῆκαν» γιὰ νὰ γλεντήσουν γενικῶς καὶ ἀδιακρίτως. Συνέχεια
Χμμμ… Ἐρώτημα ποὺ ἔχει σαφεῖς ἀπαντήσεις πλέον, ἀλλὰ ποὺ οὐδεὶς θέλει (ἢ καὶ τολμᾶ) νὰ τὸ ἀπαντήσῃ, πολῷ δὲ μᾶλλον νὰ τὸ παραδεχθῇ.
Ὄχι φίλοι μου, δὲν ὑπάρχει ἐλπίς…
Καί, μεταξύ μας (ἐὰν εἶναι κάτι τέτοιο δυνατόν), καλὰ κάνει καὶ δὲν ὑπάρχει ἐλπὶς σωτηρίας τοῦ μορφώματος, ποὺ καταχρηστικῶς ἀπεκλήθη Ἐλλάς, μολύνοντας κάθε τὶ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ποὺ σημαίνουν (στὴν πραγματικότητα) Ἑλλάς.
Καί, ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, γιά ποιόν λόγο νά ὑπάρχῃ ἐλπίς;
Τί θέλουμε κι ἐλπίζουμε νά σωθῇ πλέον;
Μήπως τό κράτος τῶν σαπροφύτων, τῶν ἀνθελλήνων, τῆς ἁρπακτῆς, τῆς ἀποσιωπήσεως, τῆς ἀλληλο-καλύψεως καί τῆς ῥεμούλας;
