Γιατί δέν μένουν στόν ὡραιότατο κομμουνιστικό τους παράδεισο;
Τί εἶναι αὐτό πού τούς ἐξαναγκάζει νά ἀφήσουν τήν Πατρίδα τους, νά μετατραποῦν σέ δούλους (στὰ χέρια τῶν ἀδιστάκτων δουλεμπόρων μὲ βιτρίνα τὶς Μ.Κ.Ο.), γιά νά καταλήξουν ἀπάτριδες καί ἐξηρτημένοι, μέσῳ Τουρκίας φυσικά, σέ μίαν χρεωκοπημένη χώρα σάν τήν δική μας;
Στην Μυτιλήνη φθάνουν μετανάστες μέχρι και από Κούβα και Βενεζουέλα!
Ἤ μήπως ὥρα νά θυμηθοῦμε, νά μάθουμε, νά συνειδητοποιήσουμε τό τί ἀκριβῶς παρασκήνιο ἐστήθη πίσω ἀπό τήν αἱματοβαμμένη ἱστορία μας;
Διότι τὴν ἱστορία μας τὴν ἀγνοοῦμε καί, δυστυχῶς μας, κινδυνεύουμε συντόμως νὰ τὴν ξαναζήσουμε.
Μὲ ὅ,τι αὐτὸ συνεπάγεται… Συνέχεια
Ἔκλαψαν, ἔσκουξαν, ἀπείλησαν…
Χάνουν τὶς καρέκλες τους λέμε καὶ τρομάζουν…
Χάνουν τὴν μάσα τους… αὐτὴν ποὺ θεωροῦσαν ὡς κάτι ἀδιαπραγμάτευον, ἐφ΄ ὅσον πράγματι ἦσαν οἱ πλέον πρόθυμοι στατεσσεράκηδες ἀπὸ ἐποχῆς μεταπολιτεύσεως ἀκόμη…
ἀπὸ τὸν φίλο Ά.Ἑ.
Μία μικρὰ ἐπανάληψις σήμερα, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε ἐκ νέου τὰ ὅσα συμβαίνουν ἐδῶ καὶ …αἰῶνες (ναί, ναί, αἰῶνες!!!) στὴν χώρα μας, εἰς βάρος μας καὶ εἰς βάρος ὅλων τῶν γενεῶν ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν!!!
Διότι τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι μόνον τῆς ἀσυλίας καὶ τῆς ἀλληλοκαλύψεως καὶ τῆς διαπλοκῆς, ἀλλὰ ὅλης τῆς πολιτικῆς ἀντιλήψεως περὶ «δικαίου», περὶ «νόμων» (ὑπερασπίσεως τῶν καταχραστῶν) καὶ περὶ ἐξουσίας γενικότερα.
Κι ὅταν ἀναφερόμεθα σὲ ἐξουσία γενικότερα, ἐννοοῦμε ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς ἐκδοχές της, ποὺ μὲ ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ προσχήματα, ἁπλῶς καταδυναστεύει λαούς, τοὺς γενοκτονεῖ κατὰ περίπτωσιν, ἀσκώντας τὴν ἐξουσία της μὲ τὴν βία καὶ τὸν φόβο καὶ τὸν θάνατο. Συνέχεια
Ἀκούγοντας πρὸ ἡμερῶν τὶς κούφιες μεγαλοστομίες τοῦ Πάκη καὶ τὰ «μολὼν λαβέ» του πρὸς τοὺς Τούρκους, αὐτὴν τὴν ἀφόρητη φλυαρία, τὴν ἐγκληματικὴ κατάχρησῃ πολυτίμων λέξεων καὶ ἐννοιῶν, κατάχρηση ποὺ τελικῶς φθάνει νὰ τὶς φθείρῃ καὶ νὰ τὶς ἀκυρώνῃ, θυμήθηκα μὲ θλίψη ποὺ λίγο καιρὸ ἔψαχνα στὸ διαδίκτυο τὸ παρελθὸν τῶν ἡγετῶν μιᾶς χαώρας μὲ πραγματικὴ ἄμυνα καὶ στιβαρὸ καὶ πειστικὸ λόγο διεθνῶς, σὲ θέματα προστασίας τῆς ἐθνικῆς της ἀσφαλείας.
Τοῦ Ἰσραήλ, ἐννοεῖται. Συνέχεια
Βλέπουμε ἰσλαμοποιήσεις τῶν εὐρωπαϊκῶν χωρῶν, ἀλλὰ οὐδέποτε τὸ νομικὸ πλαίσιο ποὺ τὶς ὑποστηρίζει.
Βλέπουμε ἀλλοιώσεις τῶν κοινωνιῶν, ἀλλὰ οὐδέποτε αὐτοὺς ποὺ κινοῦν τὰ νήματα καὶ ἐπιβάλλουν αὐτὸ τὸ μόρφωμα.
