Ἐπεὶ δὴ πρόκειται γιὰ ἀπολύτως προσωπικὲς ἀπόψεις, σκέψεις καὶ συμπεράσματα,
ἀπαγορεύεται πλήρως κάθε ἀναδημοσίευσις ἀπὸ διάφορες ἱστοσελίδες καὶ …«γυπαετούς»!!!

Κυττᾶμε προσεκτικῶς αὐτὴν τὴν φωτογραφία, γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸ τί ἀκριβῶς μᾶς συμβαίνει:

Βλέπουμε τὴν βασιλικὴ οἰκογένεια τῆς ἀγγλίας χαμογελαστή. Βλέπουμε τέσσερεις γενεές. Βλέπουμε ὅμως καὶ στὰ πόδια τοῦ πιτσιρικᾶ βιβλία. Ἐπάνω σὲ βιβλία πατᾶ τὸ παιδάκι. Ἐπάνω στὴν μόρφωσιν πατᾶ. Ἐπάνω στὴν διαρκῆ του ἐκπαίδευσιν πατᾶ. Κι ἐπεὶ δὴ ἡ ἐκπαίδευσις δὲν εἶναι στεῖρες γνώσεις ποὺ ἐγκλωβίζουν, ἀλλὰ διαρκὴς διαδικασία αὐτό-γνωσίας, αὐτό-προσδιορισμοῦ καὶ αὐτό-συνειδητότητος, οἱ ἐν λόγῳ δυνάστες καλὰ κρατοῦν ἐπὶ ὑποδούλων λαῶν ποὺ δὲν διαθέτουν τὶς ἀνάλογες βάσεις.

Αὐτὰ ὅμως ὅλα εἶναι τὰ γενικὰ πλαίσια ἐντὸς τῶν ὁποίων ἔως τώρα κινούμεθα.
Τὸ ζητούμενον εἶναι ἡ Ἀνατροπή των. Καὶ ἡ Ἀνατροπή των εἶναι ἄλλο ζήτημα ποὺ δὲν μᾶς ἐπιτρέπεται πλέον νὰ μὴ μᾶς ἀφορᾷ!

*~*~*~*~*~*~*

Ὁ τίτλος τοῦ κειμένου σήμερα εἶναι «Θρηνῶντες ἀκόμη τὸν δολοφονημένο μας Κυβερνήτη».
Θὰ μποροῦσα νὰ προσθέσω ἐπίσης στὸν τίτλο κάτι γιὰ τὸν θρῆνο τῆς Ἁλώσεως ἢ τὸν θρῆνο τῆς γενοκτονίας ἢ τὸν θρῆνο τῆς προδοσίας τῆς Κύπρου, παραμένοντας ἑστιασμένη στά, σχετικῶς, πρόσφατα γεγονότα. Ὅμως τὸ θέμα μας δὲν εἶναι ὁ θρῆνος, ἀλλὰ ἡ Ἀπελευθέρωσις. Καὶ δὲν γίνεται πατῶντας ἐπάνω στὸν θρῆνο νὰ ἀνακτήσουμε τμήματα ἀξιοπρεπείας τέτοια, ποὺ νὰ μᾶς ὑποχρεώσουν νὰ δράσουμε τόσο, ὅσο ἀπαιτεῖται γιὰ νὰ Ἐλευθερωθοῦμε. Τελεία, παῦλα, παράγραφος!

Σὲ γενικὲς γραμμὲς μεγάλωσα μὲ ἀκούσματα Καζαντζίδου. Ὁ τραγουδοποιὸς ἦταν καθημερινῶς στὴν ζωή μου, τόσο ὅσο νὰ φθάσω κάποιαν στιγμὴ στὴν ὀργίλη ἄρνησιν τῆς …κλάψας του. Κι ὅσο περισσότερο συγγενεῖς καὶ φίλοι τὸν ἄκουγαν, τόσο περισσότερο ἐγὼ τὸν …μισοῦσα. Ἀπῃτήθησαν ἀρκετὰ χρόνια γιὰ νὰ συνειδητοποιήσω τὴν διαφορὰ μεταξὺ τοῦ καλλιτεχνικοῦ του μεγέθους καὶ τῆς θεματολογίας τῶν τραγουδιῶν του.
Ὅμως μοῦ ἔμεινε ἡ ἄρνησις τοῦ θρήνου βαθύτατα χαραγμένη μέσα μου, ἐφ΄ ὅσον -μᾶλλον διαισθητικῶς τότε- συνειδητοποιοῦσα πὼς ὁ θρῆνος τῆς ἀπωλείας φυλακίζει, παγιώνοντας τὶς ἀνελευθερίες τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἀποκλείοντάς τον ἀπὸ ὁποιανδήποτε πιθανότητα ἀνακάμψεως.

Παραλλήλως, ἐκείνην τὴν περίοδον, μέσα ἀπὸ τὶς -κυρίως- οἰκογενειακὲς συναναστροφές μου, ἕνα πηγαῖο ἀπέραντο «Ὄχι» ἔπιασε νὰ «δομεῖται» μέσα μου καὶ νὰ μὲ πνίγῃ.  Ἦταν ἐκείνη ἡ περίοδος ποὺ ἐξεφράσθη ἡ διαρκῶς διογκουμένη ἄρνησίς μου γιὰ συμμετοχὴ στοὺς θρήνους καὶ στὰ μοιρολόγια γιὰ τὴν γενοκτονία. Ὡς ἀπάντησις, σὲ ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς προσκλήσεις συμμετοχῆς καὶ συμπαραστάσεως στὸν θρῆνο, ἔβγαινε ἕνα: «Ἐμεῖς ζήσαμε, εἴμαστε ἐδῶ…». Μὰ καὶ πάλι, τότε, ἦταν ἀκόμη ἀπροσδιόριστον καὶ ἀσαφὲς τὸ πλαίσιον, καθὼς κι ἐλλιπές..

*~*~*~*~*~*~*

Μά, τὸ χείριστον ὅλων δὲν εἶναι αὐτοὶ ἀλλὰ τὸ ἐσωτερικό μας σαράκι. Εἶναι οἱ (φερόμενες ὡς) κεφαλὲς τοῦ τόπου, ποὺ ἐδῶ καὶ αἰῶνες, εἴτε διότι ἁπλῶς ὡς ἐλληνόφωνοι γενίτσαροι, εἶτε ὡς ἀλλόφυλοι ἐνδεδυμένοι ἑλληνογλώσσου εἴτε ἀκόμη καὶ ὡς κλασσικὲς …κόττες, ἔσπευδαν πρῶτοι νὰ προσκυνήσουν καὶ νὰ ἐπιβάλουν προσκύνημα σὲ ὅλους τοὺς ὑπηκόους τους, θυσιάζοντας ἐνίοτε καὶ μεγάλο ἢ μικρὸ τμῆμα αὐτῶν τῶν ὐπηκόων…

Οἱ Στρατηγοὶ Τρικούπης, Διγενῆς, Δημαρᾶς αἰχμάλωτοι τῶν Τούρκων…..
Τὴν λέξη χαρακίρι δὲν τὴν γνώριζαν….
Ἔγραψαν καὶ βιβλία μετὰ τὸν ἐπαναπατρισμό τους, μὲ τὴν ἀνταλλαγὴ αἰχμαλώτων….
 ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΜΕΙΣ ΖΗΣΑΜΕ, εἶπε ὁ Τρικούπης….

Τὸ ἴδιο εἶπε καὶ ἔνας ἐμετικὸς Ὑποπλοίαρχος στὴν Κύπρο τὸ 1974 ποὺ ἀρνήθηκε νὰ πλεύσῃ κατὰ τοῦ Τουρκικοῦ Ἀποβατικοῦ Στόλου καὶ βύθισε (ὑπονόμευσε) μόνος του τὴν Τορπιλλάκατό του τὴν ὁποία ἄφησε στὰ χέρια τῶν Τούρκων νὰ κοσμῇ τὸν περίβολο τοῦ Πολεμικοῦ τους Μουσείου στὴν Κωνσταντινούπολη…..

Τὴν λέξη χαρακίρι δὲν τὴν γνώριζαν…

Θὰ μᾶς τὰ πάρουν ὅλα;

Μοῦ ἔμεινε ὅμως μία φράσις, ποὺ μὲ «ἐστοιχείωνε» πλέον: «Τοὔλάχιστον ἐμεῖς ζήσαμε».
Ἤ, γιὰ τὴν ἀκρίβεια, τὸ «Ζήσαμε… Κάποιοι ἀπὸ ἐμᾶς ζήσαμε….»

Ἦσαν καλοὶ ἄνθρωποι… Νοικοκυραῖοι…

Κάποιοι ἀπὸ ἐμᾶς ἔζησαν. Κι ὄχι μόνον ἔζησαν, ἀλλά, παρὰ τὰ ἀνυπέρβλητα ἐμπόδια, ἔστησαν τὰ πόδια καὶ μὲ ἐπιμονή, ἀφοσίωσιν κι αὐταπάρνησιν, καταθέτοντας κάθε στιγμὴ τὸν μόχθο των, τὸν κόπο των ἀντάμα μὲ τὴν ἐλπίδα των, πνίγοντας τὸν πόνο, τὴν ἀπελπισία καὶ τὴν πίκρα, ἐπέτυχαν ὄχι μόνον νὰ ξανὰ στηθοῦν στὰ πόδια των, ἀλλὰ καὶ νὰ μεγαλουργήσουν, κατὰ περίπτωσιν. Ναί, «ζήσαμε… Κάποιοι ἀπὸ ἐμᾶς ζήσαμε…». Δὲν ἐπέτυχαν νὰ μᾶς ἐξαφανίσουν!!! Κι αὐτὸ γιὰ ἐμέναν εἶναι τὸ σημαντικότερον, ποὺ πρέπει νὰ κρατήσουμε. Εἶναι σὰν ἐκεῖνο (τὸ μακρυγιάννειο): «Τρῶν ἀπὸ ἐμᾶς καὶ μένει καὶ μαγιά…!!!».
Καὶ γιὰ αὐτὴν τὴν «…μαγιά…» θέλω νὰ προβληματισθοῦμε.

Ἕναν σχεδὸν αἰῶνα πρὸ τῆς Μικρασιατικῆς δολοπλοκίας ποὺ ᾡδήγησε στὴν (προγραμματισμένη) γενοκτονία, ἕνας Ἅγιος (τῆς πολιτικῆς, ὅπως τὸν ἀποκαλοῦν) ἔπεφτε νεκρός, δολοφονημένος ἀπὸ τοὺς προγόνους αὐτῶν ποὺ ἔστησαν τὸ μακελειὸ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Κι ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν ἀντιλαμβανόμεθα (ἤ ὄχι) πὼς οἱ φονιάδες τοῦ Κυβερνήτου ἦσαν οἱ πρόγονοι τῶν ἑλληνοφώνων γραικύλων ποὺ ᾡδήγησαν στὸν ξεῤῥιζωμό, ἢ σκέτο τὰ ἴδια σκουπιδομαζώματα τοῦ πλανήτου, τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν καὶ στὶς δύο περιπτώσεις ἐξ ἴσου ὀδυνηρό, τόσο ποὺ ἀκόμη καὶ σήμερα ἀδυνατοῦμε νὰ τὸ ἀποδεκτοῦμε, ἐξακολουθῶντας (σιωπηρῶς) τὸν (ἐσωτερικὸ) θρῆνο (τῆς ἀπωλείας!). 

Μὰ κι ἐτοῦτον τὸ αἴσθημα εἶναι πανομοιότυπον καὶ συνέχεια καὶ «κληροδότημα» τοῦ ἄλλου, τοῦ παλαιωτέρου: «πάλι μὲ χρόνια μὲ καιρούς...», ποὺ ἐπάνω του ἐδομήθη ὅλο ἐκεῖνο τὸ πρόστυχο οἰκοδόμημα τοῦ «Πατρίς, Θρησκεία, Οἰκογένεια»*, ἐφ΄ ὅσον κυριολεκτικῶς ἀναφέρται στὶς ἀναβιώσεις τῆς ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας. Μά, ἡ ῥωμαϊκὴ αὐτοκρατορία, ἀνεξαρτήτως τοῦ «δυτικοῦ» κι «ἀνατολικοῦ» τμήματός της, ἦταν ἀπὸ τὴν ἀρχή της καί, σχεδόν, ἔως τὸ πέρας της, πλήρως  ἀνθελληνική, ἐφ΄ ὅσον ἀφ’ ἑνὸς ἡ ἔννοια τῆς αὐτοκρατορίας δὲν συνάδει μὲ τὴν ἐννοίαν τῆς Ἐλευθερίας κι ἀφ΄ ἑτέρου εἶναι εὐκολοδιάκριτος ἡ …«σύμπτωσις τῆς ἁλώσεως» μὲ τὴν «σύμπτωσιν τῆς ἐπανελληνίσεώς μας», διότι μὲ ἀφετηρία τὸν Πλήθωνα καὶ τὸ Τιτάνειον ἔργον τῆς ἐπανελληνίσεως ποὺ «ἔσπερνε», κατέληξε στὸ νὰ μετουσιωθῇ τόσο πολὺ ἡ κοντινή του κοινωνία, ὥς τὲ ἀκόμη καὶ ὁ Παλαιολόγος**, προτάσσοντας (ἐπὶ τῆς οὐσίας) ἕνα τεράστιο «Ὄχι» στὸν μωάμεθ, ἔδρασε, ἐπολέμησε κι ἐφονεύθη ὡς Ἕλλην!!!

Δὲν θὰ καταπιασθῶ μὲ παλαιότερες ἐποχές, ἄλλες ἁλώσεις καὶ ἀκόμη περισσότερες, ἐξ ἴσου ὀδυνηρότατες, γενοκτονίες μας. Θὰ σταθῶ μόνον ἐδῶ, σὲ αὐτὲς τὶς τρεῖς -σχετικῶς πρόσφατες- κορυφαῖες ἱστορικὲς στιγμές, ποὺ μᾶς ὑποχρεώνουν, ὅταν ἀσχολούμεθα, νὰ θρηνοῦμε (εἴπαμε, σιωπηρῶς!) ἀκόμη καὶ σήμερα γιὰ τὶς τότε ἀπώλειες:

• φόνος Παλαιολόγου, ἅλωσις, γενοκτονία…
• δολοφονία Κυβερνήτου, ἅλωσις ἐκ τῶν ἔσω καὶ καταδίκη μας στὴν διαρκῆ δουλοπαροικία τοῦ ἑλλαδοκαφριστᾶν, καθὼς καὶ σιωπηλὴ ἐξακολούθησις τῆς γενοκτονίας μας…
• Μικρασιατικὴ προδοσία, γενοκτονία, ξεῤῥιζωμός. 

Τρεῖς κορυφαῖες στιγμὲς προδοσίας, μισανθρωπισμοῦ κι ἀνθελληνισμοῦ!
Τρεῖς νέες εὐκαιρίες γιὰ νέες ἀπώλειες.
Τρεῖς ὀδυνηρὲς ἱστορικὲς στιγμὲς δικαιολογήσεως τοῦ (πρό)αἰωνίου πένθους.
Τρεῖς κορυφαῖες στιγμὲς ἐπανεκκινήσεως τοῦ θρήνου.
Τρεῖς πανομοιότυπες προδοσίες.
Τρεῖς φάσεις τελικῶς τῆς αὐτῆς γενοκτονίας μας.
Ἀλλὰ θὰ ἐπαναλάβω: «ζήσαμε… Κάποιοι ἀπὸ ἐμᾶς ζήσαμε…»!

Καὶ ζήσαμε διότι «ἀπαιτεῖτο» νὰ ζήσουμε, πρὸ κειμένου νὰ λειτουργήσουμε ὡς «μαγιά»!!!
Καὶ τὸ νὰ λειτουργήσουμε ὡς «μαγιὰ» ἦταν τὸ Χρέος. Ἀλλά; Τί κάναμε ἐμεῖς γιά τό Χρέος; Καταντήσαμε …«τρικούπηδες» ἤ παραμείναμε Τραντέλληνες;
Διατηρήσαμε «ζωντανούς» τούς ἑαυτούς μας γιά νά μετουσιωθοῦμε σέ «κρίκους ἁλυσῖδος» ἤ βολευθήκαμε στίς σκιές καί στό «ἔχει ὁ θεός»;
Θρῆνος λοιπόν. Θρῆνος γιὰ τὶς ἀπώλειες. Θρῆνος γιὰ τὸν θάνατο. Θρῆνος καὶ πένθος.
Καί μετά τί;

*~*~*~*~*~*~*

Σήμερα λοιπόν; Ποῦ εὑρισκόμεθα σήμερα; Μήπως καὶ σήμερα, κάποιοι, ὡς ἄλλοι τουρκο-προσκυνημένοι καί ντονμέδες, μεθοδεύουν, διενεργοῦν κι ἐξακολουθοῦν τὴν γενοκτονία μας καί τὸν ἐκπατρισμό-ξεῤῥιζωμό μας, ἐνῷ ἀνερυθρίαστα μᾶς ἀντικαθιστοῦν περιγελῶντας μας, συναγελαζόμενοι μὲ τὸν (κάθε) κεμαλικὸ καί «ῥωμαιο-συγκλητικό» ἀπόγονο, λαμβάνοντας ὡς «ἀντιμισθία» τά «ἀργύρια τῆς προδοσίας» σέ «ἀκαταδίωκτα» καί σέ ὑπεράκτιες;
Δέν ἀναφερόμεθα τελικῶς στούς ἰδίους ἀπογόνους  τῶν τότε «προθύμων τοῦ μωάμεθ» (πού συνήργησαν κι ἐπετάχυναν τήν ἅλωσιν), οἱ ὁποῖοι συνάμα μέ τούς μεταγενεστέρους ἀπογόνους των, τούς «προθύμους τῶν τοκογλύφων» (πού ἐφόνευσαν τόν Κυβερνήτη, μαζὺ μὲ τὴν Ἐλπίδα τῆς Ἀπελευθερώσεως) κι ἀντάμα μέ τούς ἀκόμη πιό μεταγενεστέρους προθύμους ἀπογόνους των, τούς (κάθε λογῆς) «τρικούπηδες» (πού παρέδωσαν τήν Μικρᾶ Ἀσία ἀπόλεμοι ἤ καί προσφάτως τήν Κύπρο μας, διότι, ὡς γνωστόν, γιὰ τὰ σαπρόφυτα «κεῖται μακρᾶν»!);
Ἴδιες «φάρες» δέν εἶναι; Ἴδιες τακτικές μήπως; Τί κι ἐάν ἀλλάζουν τά ὀνόματα; Ἴδιοι ἀκριβῶς μηχανισμοὶ γιά τήν ἐξακολούθησιν τῆς γενοκτονίας δέν πραγματοποιεῖται καί σήμερα; Ἤ μήπως ἁπλῶς ἐξακολουθοῦν ἕνα πανάρχαιόν των σχέδιον πού διά νά ὑλοποιηθῇ πρέπει πρῶτα καί κύρια ἐμεῖς νά αἰσθανόμεθα ἀνίσχυροι θεατές;

*~*~*~*~*~*~*

Εἶναι γεγονὸς πὼς ὁ κατάλληλος ἡγέτης εἶναι αὐτὸς ποὺ δύναται νὰ «μετουσιώσῃ» ἕναν λαὸ λαγῶν σὲ λεόντειο πολεμικὴ μηχανή, καθὼς καὶ τὸ ἀντίστροφον. Κι ὅταν ὁ ἡγέτης λέγεται Ἀλέξανδρος ἢ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος ἢ Καποδίστριας ἢ Μεταξᾶς (ἢ ἀκόμη καὶ Κολοκοτρώνης καὶ  Κατσιμῆτρος, σὲ ἐπίπεδον στρατηγῶν), τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι εὐκόλως διακριτό. Ὅταν ὅμως ὁ ἡγέτης δέν ἔχει ἀκόμη ἐμφανισθεῖ (γιὰ τοὺς ὁποίους δικούς του λόγους), τότε τί μένει στόν λαό; Δέν ὀφείλει νά τόν …δημιουργήσῃ; Δέν ὀφείλει ὁ καθείς ἐξ ἡμῶν νά δρᾷ, νά διαβιῇ καί νά προετοιμάζεται ὥστέ νά πρό-παρασκευάζεται κάθε στιγμή, πρό κειμένου νά γίνῃ ὁ ἴδιος δυνάμει ἡγέτης; Ὄχι γιὰ νὰ ἐξουσιάσῃ, ἀλλὰ γιὰ νὰ βοηθήσῃ καὶ νὰ συνδράμῃ καὶ νὰ κτίσῃ, στὸν βαθμὸ ποὺ τοῦ ἀντιστοιχεῖ, γιὰ νὰ ἐπιλυθοῦν ἀναγκαία ζητήματα καὶ νὰ ἀποκαταστήσῃ τὸ δίκαιον, ὥστέ, καταληκτικῶς, νά ἐυοδοθῇ ἡ πορεία πρός τήν Ἐλευθερία; Κι ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ τακτική, ὅταν ἐφαρμόζεται, δὲν εἶναι πού «γεννᾶ» ἁπλῶς κάθε στιγμὴ νέους δυνάμει ἡγέτες…;;; Πῶς ἄλλως τέ οἱ κλέφτες καί οἱ ἀρματολοί κατέληξαν στρατηγοί κι ἀπελευθερωτές; Ἔτσι στό …ξεκάρφωτο μᾶς προέκυψε ἕνας Κολοκοτρώνης κι ἕνας Καραϊσκάκης κι ἕνας Ἀνδροῦτσος;
Δέν δομεῖ ἡ ἐν λόγῳ συνθήκη αὐτό-προετοιμασίας ἐκ τῶν βάσεων συνειδητοποιημένους πολῖτες-ὁπλῖτες…;;; Καί δέν εἶναι αὐτοί ἀκριβῶς οἱ πολῖτες ὁπλῖτες πού θά κληθοῦν νά ὑπερασπισθοῦν ὅλα αὐτά πού ἀπαιτεῖται νά ὑπερασπισθοῦμε; Τί κάνουμε ἐμεῖς λοιπόν γιά νά ἐξυπηρετήσουμε αὐτήν τήν συνθήκη; Ἐξακολουθοῦμε νά παπαγαλίζουμε «τσιτάτα» ἄλλων; Ἐξακολουθοῦμε νά ἀκολουθοῦμε κομματικές μηχανές καί εὐφάνταστα ἰδεολογήματα πρό κειμένου  νά ἀποφύγουμε τήν ἀνάληψιν τῆς ἀναλογούσης σέ ἐμᾶς καί μόνον Εὐθύνης; Ἐξακολουθοῦμε νά ἐναποθέτουμε τίς ἐλπίδες ἀπελευθερώσεώς μας σέ ἄλλους; Μήπως ἀκόμη θρηνοῦμε; Μήπως ἔχουμε πείσει πρό πολλού τούς ἑαυτούς μας πώς εἴμαστε ἀνίσχυροι κι ἀδύναμοι ἤ κι ἀνίκανοι γιά Ἐλευθερία;
Μήπως τελικῶς πονᾶμε τόσο ὅσο νά …ἀντέχουμε;  

Πολεμήσαμε γιά νά ἀναστήσουμε τό γένος μέσα μας ἤ καταντήσαμε …«κουραμπιέδες»;
Λειτουργήσαμε ὡς ὀφείλαμε ἤ …λουφάξαμε κάπου τρομοκρατημένοι ἀπό τό βάρος τῆς Εὐθύνης, προσποιούμενοι πώς «ὅλα ἔχουν καλῶς», ἀρνούμενοι νά κυττάξουμε κατάματα τήν πραγματικότητα καί νά ἀντισταθοῦμε στίς κάθε λογῆς νέες ἁλώσεις πού μᾶς ἐπιφυλάσσουν ἀλλά καί πού ἤδη πραγματοποιοῦν;  Ἐπιτρέψαμε στό πένθος νά καταλάβῃ κάθε κύτταρόν μας τελικῶς καί νά καθαρθοῦμε ἤ τοῦ προσφερθήκαμε θυσία ἐπεκτείνοντας καί κληροδοτῶντας τίς ἀπώλειες καί στίς ἐπόμενες γενεές;

Ἡ ἀπώλεια, ὡς συνθήκη, εἶναι ὀδυνηρή. Ἐὰν δὲν βιώσῃ κάποιος τὸ κόστος τῆς ἀπωλείας, τοῦ εἶναι ἀδύνατον -σκέτο- μὲ τὴν λογική του, νὰ συλλάβῃ τὴν δύναμιν τῆς Καθάρσεως ποὺ ἐμπεριέχει κι ἐπιφέρει. Οἱ πλεῖστοι δὲ ἂν τί νὰ «ἐκμεταλλευθοῦν» τοὺς κλυδωνισμοὺς ποὺ ἐπισύρει μία ἀπώλεια, ἐγκλωβίζονται μέσα της, ἀρνούμενοι νὰ ἐπιχειρήσουν κάτι καινούργιο. Κι αὐτὸ εἶναι ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἀφορᾷ μόνον. Καλὸς εἶναι ὁ θρῆνος, διότι καθάρει, ἐὰν πράγματι τοῦ ἐπιτρέψουμε νὰ δράσῃ μέσα μας καταλυτικῶς. Ὅμως μετά τόν θρῆνο τί; Τί;
Γιατί λησμονοῦμε πώς «Ἐμεῖς ζήσαμε γιά νά μετουσιωθοῦμε σέ …μαγιά…»;

 *~*~*~*~*~*~*

Ἂς ἐπιστρεύσουμε λοιπὸν στὴν ἀρχικὴ εἰκόνα μας-σύμβολον:

Τί εἴπαμε πώς βλέπουμε μεταξύ ἄλλων; Μήπως ἕνα παιδάκι πού πατᾶ ἐπάνω σέ «συνθῆκες» μορφώσεως;  Χμμμ….
Συνεπῶς ποιό εἶναι τό ζητούμενον τῆς ζωῆς μας; Εἶναι μόνον στό νά ἀναγνωρίσουμε τίς παραμέτρους πού μᾶς κρατοῦν φυλακισμένους; Μήπως ἐπεκτείνεται αὐτή ἡ διαδικασία καί στό νά ἀναγνωρίσουμε τά κατακάθια πού στήνουν τίς παραμέτρους; Μήπως εἶναι ἴσως καί τό νά ἐντοπίσουμε τούς μηχανισμούς συνωμοσίας;
Ἤ μήπως τό ἀληθές διακύβευμα εἶναι νά δομήσουμε τίς νέες παραμέτρους Ἐλευθερίας μας πού θά δομηθοῦν ἐπί τῆς ἀτομικῆς μας συστηματικῆς καί συνειδητῆς ἐπιμορφώσεως;;

 *~*~*~*~*~*~*

Ὑπάρχει μία εἰκόνα ποὺ καταθέτει μίαν διαφορετική, ἀπὸ τὴν ἐπίσημο, ἐκδοχὴ γιὰ τὴν δολοφονία τοῦ Κυβερνήτου.

Δολοφόνοι τοῦ Καποδιστρίου ΔΕΝ εἶναι οἱ Μαυρομιχαλαῖοι!!!

Κατ’ ἀντιστοιχίαν ὑπάρχουν ἄφθονες ἀναλύσεις γιὰ τὰ αἴτια τῆς ἁλώσεως ἢ γιὰ τοὺς πραγματικοὺς ὑπεθύνους τῆς Μικρασιατικῆς γενοκτονίας.
Ὅλα ἀναγκαία, ὡς πληροφορίες. Ὅλα χρήσιμα. Ὅλα οὐσιώδη.
Τὸ ἐρώτημα ὅμως παραμένει: Ἐμεῖς πῶς θά ἐλευθερωθοῦμε; Ὄχι πῶς θὰ ἐπιβιώσουμε σκέτο… Οὔτε τὸ πὼς θὰ …«ζήσουμε» ὡς ἐπιβιώσαντες… ἀλλὰ πῶς θὰ μετουσιωθοῦμε σὲ «κρίκους ἁλυσίδος» πρὸ κειμένου νὰ γίνουμε μαγιά.
Ἐὰν μποροῦν κάποιοι νὰ δολοφονοῦν Κυβερνῆτες ἢ νὰ γενοκτονοῦν ὁλόκληρες φυλὲς ἢ καὶ νὰ ἐξαφανίζουν ὁλόκληρες αὐτοκρατορίες, τότε τί μποροῦμε νά πράξουμε ἐμεῖς οἱ …μικροί;
Μποροῦμε ἤ ὄχι;

Τὶς ἀπαντήσεις δὲν θὰ σᾶς τὶς δώσω ἐγώ. Ὁ καθεὶς πρέπει νὰ τὶς ἀναζητήσῃ μέσα του.
Αὐτὰ γιὰ τὰ ὁποία δύναμαι νὰ τοποθετηθῶ εἶναι τὰ ἁπλᾶ:

• ὁ θρῆνος καθηλώνει, ἐὰν δὲν δυνάμεθα νὰ καθαρθοῦμε καὶ νὰ ἀναγεννηθοῦμε μέσα ἀπὸ αὐτόν.
• ἡ «μαγιὰ» εἴμαστε ἐμεῖς γιὰ τὴν δική μας Ἀπελευθέρωσιν, ποὺ ἦταν, εἶναι καὶ θὰ παραμείνῃ ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον δική μας ὑπόθεσις κι εὐθύνη!
• «εἷς οἰωνὸς ἄριστος ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης»!!! Ἀρχὴ τῶν πάντων… 

Τὸ εὔκολον εἶναι νὰ διατυμπανίζουμε τὸ πόσο δυστυχεῖς παραμένουμε ποὺ ἀπωλέσαμε τὸν Κυβερνήτη μας (καθὼς καὶ ὅλους/ὅλα τὰ παραπάνω). Τὸ δύσκολον εἶναι νὰ μετουσιώσουμε τὴν δυστυχία (θρῆνο καὶ πένθος) σὲ πράξεις καὶ δράσεις τέτοιες, ποὺ θὰ μᾶς βοηθήσουν νὰ αὐτό-πεπαιδευθοῦμε τόσο, ὅσο νὰ δημιουργήσουμε συνθῆκες ἀπελευθερώσεως, ἀρχικῶς ἐσωτερικὲς καί, ἐν συνεχείᾳ, κοινωνικές.
Κοινῶς τὸ δύσκολον εἶναι νὰ ἀναλάβουμε τὴν ἀναλογούσα μας Εὐθύνη καὶ νὰ γίνουμε ἐμεῖς ἐκεῖνο ποὺ ἀναζητοῦμε σὲ ἄλλους, εἴτε αὐτοὶ οἱ ἄλλοι εἶναι πρόσωπα (συγγενεῖς θυμάτων Τεμπῶν), εἴτε κόμματα (300 σαχλαμαράκηδες) εἴτε ἀκόμη καὶ ξένοι προστάτες-«μπαμποῦλες»-δυνάστες.

Ἐὰν δὲν γίνουμε ἐμεῖς αὐτὸ ποὺ θὰ θέλαμε νὰ εἶναι οἱ ἄλλοι***, ἂς πᾶμε ἀπὸ τώρα νὰ ἀνοίξουμε τὸν τάφο μας καὶ νὰ χωθοῦμε μέσα. Ἂχθη ἀρούρης παραμένουμε…

Φιλονόη.

* Ἕνα οἰκοδόμημα λοιπὸν ποὺ ὅμως οὐδόλως ἀποτυπώνει τὴν πλήρη ἀλήθεια. Διότι κακὰ τὰ ψέμματα. Γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες μόνον τὸ Ἑκτορικὸ ἰσχύει: «εἷς οἰωνὸς ἄριστος ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης» ἢ ἀκόμη καὶ τὸ Σωκρατικό: «Μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἀπάντων τιμιώτερόν ἐστιν ἡ Πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾿ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι.» [Καὶ εἶναι πρόστυχο διότι ἡ οἰκογένεια δύναται νὰ ὑπάρχῃ ἀσφαλὴς κι Ἐλευθέρα μόνον ἐὰν ὑπάρχῃ Ἐλευθέρα ἡ Πατρίς, ἐνᾦ ἡ θρησκεία δὲν συνιστᾶ κριτήριον Ἐλευθερίας, ἐφ΄ ὅσον συζητᾶμε γιὰ ἀτομικὴ καὶ μόνον κοσμοθέασιν!!! (Βλέπε Πομάκους καὶ λοιποὺς Ἕλληνες χριστιανούς. Ποιός εἶναι ἀλήθεια πιό πατριώτης;)] 

** Τό αὐτόν δέν …«ἔπαθε» κι ὁ Ὄθων;

*** Σαφῶς πονᾶ κάθε ἀπώλεια, πολλῷ δὲ μᾶλλον ἡ ἀπώλεια ἑνὸς τέτοιου Κυβερνήτου. Κι ἐδῶ στεκόμεθα καὶ διερωτώμεθα: γιατί δέν πράττω ἐγώ καί μόνον ἐγώ ὅλα ἐκείνα πού ἀπαιτῶνται, πρό κειμένου νά ἐξελιχθῶ σέ κάποιον σάν τόν Καποδίστρια; Γιατί ἐγώ παραμένω ἀνεκτικός,  προσκυνημένος, ΝαιΝαίκος, δειλός, διαπλεκόμενος ἤ σκέτο ὀλίγιστος ἐμπρός στό ἔγκλημα καί στήν διαφθορά καί στήν ἀδικία; Γιατί δέν κάνω τήν ἀτομική μου …ἀνατροπή, δομῶντας ἐπί ὑγιειῶν βάσεων ἕναν Ἄνθρωπο νέο, χρήσιμο, ἔντιμο, δυνατό, ἀποφασισμένο, ἐτοιμοπόλεμο, συνειδητοποιημένο καί μέ εὐγνωσία πού θά ὑπερασπισθῇ ἀκόμη καὶ μὲ τὴν ζωή του, κάθε στιγμή, ὅλα ὅσα θεωρεῖ Ἄξια καί Ἱερά καί Ἀναγκαία; Γιατί ἀρέσκομαι στό νά παραμένω θεατής ἄν τί νά ἀναγεννηθῶ στόν δικό μου Ἥρωα:  Παλαιολόγο – Καποδίστρια – Κολοκοτρώνη – Ἀνδροῦτσο – Καραϊσκάκη – Νικηταρᾶ;  Γιατί περιμένω ἀπό τούς ἄλλους κάτι; Γιατί πρέπει νά ἤμαστε πολλοί οἱ πολεμιστές; Πότε ἤμασταν ἐμεῖς, σὰν λαός, πολλοί ὅταν διαλύαμε αὐτοκρατορίες;
Δὲν ξέρω… ἐσεῖς θὰ μοῦ πεῖτε…