Εὐτυχῶς ποὺ μᾶς βρῆκε ὁ …τρίτος δρόμος!

Εὐτυχῶς ποὺ μᾶς βρῆκε ὁ ...τρίτος δρόμος!Βγήκαν τα μαχαίρια στα κόμματα…
Υπό διάλυση αυτοί που εξαγόρασαν την «εντολή» (άραγε ποιου ποσοστού…) που τους δόθηκε ερμηνεύοντας την αλλιώς…
Ένας φώτης κουβέλης ως περιφερόμενο λείψανο, μετά την κατρακύλα του κόμματος του, (μόνο αυτός δεν προέβλεπε την συντριβή του…) με έναν γρηγόρη ψαριανό να απαγχονίζει δημοσίως αυτόν που τον φιλοξενούσε στο κόρφο του δίνοντας του αξία – μισθό – αναγνώριση – εφάπαξ γήρατος… και βουρ για το «ποτάμι» να πλύνει καμιά βελέντζα με τον λυκούδη να κουβαλάει τα απορρυπαντικά…

 

Ένας πάνος καμμένος εμφανίσιμος και κομψός από μπροστά, καταξεσκισμένος και μαχαιροκτυπημένος από πίσω, να προσπαθεί να κρατήσει τα μπόσικα μετά την εκλογική βύθιση των αν.ελ. με χαϊκάληδες, καπερνάρους, μαριάδες, και ραχήλ στο πυρ το εξώτερον, με το χέρι στην σκανδάλη, οι υπόλοιποι, να τον περιμένουν στην γωνία…

Ένα κ.κ.ε βολεμένο εκεί που είναι να παρακολουθεί τα γεγονότα από την απενοχοποίηση της ισχνής αντιπολιτεύσεως, λέγοντας πάντα το καλό παλιό σλόγκαν : «εμείς με τις μικρές δυνάμεις μας ότι μπορούμε κάνουμε…»

Ένας σταύρος θεοδωράκης με το καγιάκ του μέσα στο «ποτάμι» και καμμιά δεκαριά ντεμέκ διανοουμένους συνεπιβάτες να ψάχνουν στέγη στην βουλή για να διεκδικήσουν με ισχυρή φωνή ένα αξιοπρεπές μεροκάματο, που θα τους σώσει από την επαγγελματική ανασφάλεια, έτοιμος να αρπάξει από τα μαλλιά την βυθισμένη Ελλάδα για να την σώσει πλακώνοντας την στα χαστούκια να συνέλθει, ενώ αυτή του φωνάζει «δεν θέλω να με σώσεις βρε μαλάκα…»

 

Ένας βαγγέλης βενιζέλος να γελούν και τα «μουστάκια» του υμνώντας την απίστευτη ελαφρότητα των Ελλήνων ψηφοφόρων επιβεβαιώνοντας το γνωστό του κώστα μητσοτάκη «οι Έλληνες μετά από μια δεκαετία δεν θυμούνται τίποτα»… λέγοντας: «εγώ σας έσωσα … γιατί έβαλα μπροστά τα 120 κιλά μου και σας προστάτευσα… και σεις θέλετε να με βάλετε φυλακή αχάριστοι…»

Ένας αλέξης τσίπρας που λειαίνει το έδαφος για την εξουσία που θα του δώσουν οι Έλληνες με ανοίγματα από σ.ε.β. μέχρι Δραπετσώνα, εκεί που πια δεν έχουν ζωή παρά μόνο μια ψήφο και την δίνουν με την ελπίδα να πεθαίνει τελευταία…

Ένας αντώνης σαμαράς που αν δεν τον σκοτώσουν, δεν τον εξορίσουν, δεν τον ταριχεύσουν έστω, δεν φεύγει από το Μάξιμου ούτε προς νερού του, γιατί στην γωνία περιμένουν οι …«κομμουνιστές» να τα πάρουν όλα, ενώ αυτός τα θέλει για πάρτη του…

Ένας απόστολος γκλέτσος που θέλεις να τον ψηφίσεις γιατί μπορεί να πάρει ανάποδες και να σε πλακώσει στο ξύλο φωνάζοντας: «να… να… να σε βαρέσω μια να πονέσεις για να μάθεις…»

Και πίσω από όλα αυτά οι πιστοποιημένοι πια «συνειδητοποιημένοι ψηφοφόρ

οι», που έδωσαν δημαρχεία σε μαρινάκιδες, μπέους, καμίνιδες, μπουτάρηδες και αλλά περικοκλαδούντα φυτά για να κάνουν τις πλατείες πιο ανθρώπινες σαν τους δημάρχους τους ένα πράμα, έτοιμοι να κάνουν και πάλι την διαφορά…

Και κάθομαι και σκέπτομαι…
…ευτυχώς που υπάρχει κι ο γιωργάκης παπανδρέου!…
Ο «τρίτος δρόμος»…

Χάρης Καφετζόπουλος

(Visited 39 times, 1 visits today)




Leave a Reply