Ἡ σύγχρονη κόλασις εἶναι ἡ ὑπερβολή.

Ἡ σύγχρονη κόλασις εἶναι ἡ ὑπερβολή.Οἱ περισσότεροι ἔχουμε φθάσει σὲ ἕνα ἐπίπεδο ἀνησυχητικῆς συγχύσεως ἀνάμεσα στὴν ἀντιξοότητα καὶ στὴν δυστυχία.
Τὰ ἐμπόδια γιὰ τοὺς περισσοτέρους δὲν εἶναι μιὰ φυσιολογικῇ διαδικασία,  ἀλλὰ μιὰ προσωπικὴ προσβολή, ποὺ ἀπαιτεῖ, κατὰ κάποιον τρόπο, ἀποζημίωση.
Ἐχουμε μπερδέψει τὸ ἐπώδυνο μὲ τὸ δυσάρεστο, τὴν δυστυχία μὲ τὴν δυσκολία, τὴν ζέστη μὲ τὸν καύσωνα καὶ ἔχουμε κάνει τὴν βροχὴ ἐπικίνδυνο καιρικὸ φαινόμενο.

Ἡ αὐξανομένη ἀσάφεια γεννάει κάθε ἡμέρα μιὰ καινούρια ἀπελπισία καὶ μοιάζουμε σὰν πεζοπόροι ποὺ σὲ κάθε τους βῆμα ἀνάβουν μιὰ νέα πυρκαγιά. Πράγματά ποὺ ἐχθὲς ἤσαν ἀποδεκτά, σήμερα δὲν εἶναι πιά.
Ἡ χειρονακτικὴ ἐργασία εἶναι σκλαβιὰ καὶ ἡ μάθησις καταπίεσις καὶ ταλαιπωρία.

Ἡ συγχρόνη κολάσις εἶναι ὅτι ὑπερβάλλουμε καὶ δεν εἴμαστε ποτὲ εὐχαριστημένοι μὲ τίποτα.
Ἡ ταπεινοφροσύνη τῆς ἀναμονῆς ἀντικατεστάθη μὲ τὸ «τὰ θέλω ὅλα καὶ γρήγορα χωρὶς νὰ κάνῳ καὶ πολλά».
Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ὁ κύκλος τοῦ ἀφόρητου δὲν παύει νὰ ὑφίσταται. Καταναλώνουμε γρήγορα, βαριόμαστε εὔκολα, κυνηγοὶ δεσμῶτες τῆς λείας μας, περιμένουμε νὰ ἔλθῃ κάτι ἀπ΄ έξω γιὰ νὰ ἀλλάξῃ τὸ πῶςαἰσθανόμαστε. Σκεφτόμαστε ἀτελείωτα, ἀναλύουμε καὶ ἀνησυχοῦμε ἀδιάκοπα.
Ζοῦμε μακριὰ ἀπὸ τὴν φύσῃ μας καὶ ἔτσι ἡ κατάθλιψις εἶναι ἡ σύγχρονη μάστιγα.

Πῶς θά ἤταν νά ζούσαμε γιά λίγο χωρίς κεφάλι;
Ἀκούγεται παράλογο καὶ ἀλλόκοτο. Καὶ ὅμως ἂν ῥωτήσῃς ἕνα Γιαπωνεζάκι, ποὺ δὲν ἔχει ἔλθει σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴν δυτικὴ κουλτούρα, ἀπὸ ποῦ σκέπτεται, θὰ σοῦ πῆ ἀπὸ τὴν κοιλιά του.
Ἐμεις σκεφτόμαστε μὲ τὸ κεφάλι μας καὶ γι΄ αὐτὸ δεν εἴμαστε καὶ τόσο ἤρεμοι.

Σήμερα βᾶλε ἔνα τέλος στὶς ψευδαισθήσεις ποὺ σὲ κάνουν νὰ ἀνησυχῇς, γιατὶ εἶναι ἄδικο νὰ περνᾷς τὴν ζωή σου ἀνησυχώντας γιὰ πράγματά ποὺ δὲν πρόκειται νὰ συμβοῦν ποτέ, ὅπως ὁμολόγησε, καὶ ὁ Mark Twain λίγο πρὶν τὸ τέλος τῆς ζωῆς του.

Γιῶτα Σούσουλα

φωτογραφία

(Visited 100 times, 1 visits today)




Leave a Reply