Σήμερα ἄσε νὰ τραγουδήσῳ (β)

Σήμερα ἄσε νὰ τραγουδήσῳΠέτρα μου· πέτρα κόκκινη·
γερνάει ὁ κόσμος καὶ χωλαίνει·
κι ἐσὺ τὸν κόσμο πιάνεις ἀπ᾿ τὸ χέρι
τοῦ γίνεσαι ὁ σύντροφος,
τοῦ γίνεσαι τὸ ταῖρι,

τοῦ κόσμου γίνεσαι ἡ βακτηρία …
 
Σήμερα τὴν βλέψη μου νοτιᾶς τῆνε σκεπάζει
βαρειά, ζεστὴ ἡ ἀνάσα του ὁγραίνει τὴν ἐλπίδα
προβάλλει ἀργά, κατάκοπο ἀπ᾿ τὸ στενὸ μπογάζι
καράβι μὲ τὰ φῶτα του ἀστέρων καταιγίδα.
 
Καὶ κάθε ποὺ σὲ τραγουδῶ στὸ ὄνειρό μου λάμπει
φεγγάρι ὁλοφώτεινο, ἀστέρι καρφωμένο
στοῦ ἀπείρου τὸ μέτωπο, φεγγοβολοῦν οἱ κάμποι
πὄχουν ἀνάσα κίτρινη καὶ μάγουλο ἱδρωμένο.
 
Πενῆντα χρόνια σ᾿ ἀγαπῶ πενῆντα σὲ γιορτάζω
φορὲς πενῆντα ἅπλωσα τὰ χέρια νὰ σὲ πιάσῳ
πενῆντα μοῦ ξεγλύστρισες φορὲς μὰ λογαριάζω
τὴν μία πού μοῦ ἐφώναξες «καλή σου μέρα Τᾶσο!»
 
Καὶ μὲ τοῦ κόσμου τὴν φωτιὰ στὰ στήθια μου ν᾿ ἀνάβῃ
καὶ μὲ τοῦ κόσμου τὴν ὀργὴ στὴν χοῦφτα μου σφιγμένη
τὰ μάτια μου νὰ γίνονταν τρικάταρτο καράβι
νὰ ξεμακραίνῃ στὸν νοτιὰ σὲ μῶλο νὰ μὴν δένῃ.
Ποιητικὴ συλλογὴ (2002 – 2003)  «Γῆ  Ποθητή».
(Visited 22 times, 1 visits today)




Leave a Reply