Στὴν πέτρα σκάλισα τὸν ἣλιο
καὶ ὂρθωσα βουνὰ
στὸ κύμα τοῦ πελάγου
καὶ τὸ ἀγέρι κτύπαε
τὴν ἀγριόμορφη τὴν γῆ·
καὶ ἂφησα τὰ πλάγια δασωμένα
νὰ πάλλονται καὶ
νὰ λυγιοῦνται ἀνέμελα
καὶ τὶς κορφὲς τὶς γύμνωσα
καὶ πέτρα ἒδωσα παντοῦ
στέρεα χέρια νὰ τὴν πλάσουν
σὲ χώρο ἱερό
νὰ τὴν λειάνουν σὲ μορφὲς
νὰ τὴν τιμήσουν·
πρὶν χέρια βέβηλα
ἐπάνω τους ἀκουμπήσουν…
Ἀποποίηση εὐθύνης
Οἱ συντάκτες τῶν ἄρθρων ἀποδέχονται ὅτι φέρουν τὴν ἀποκλειστικὴ εὐθύνη γιὰ τὴ νομιμότητα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ὀρθότητά του περιεχομένου τῶν ἄρθρων τους, ἀπαλλάσσοντας τὸ filonoi.gr ἀπὸ ὁποιανδήποτε σχετικὴ εὐθύνη.
Μα δεν πεθαίνουν οι θεοί μονάχα αποκοιμούνται
Σκεπαζουνε τον ύπνο τους με ασχήμια και αταξία
όπου περίσσεια κουβαλούν των βεβηλων τα χέρια
των ζημιωτών των απρεπών των χαμηλά θωρούντων
εκείνων όπου δεν τολμούν το βλέμμα να σηκώσουν
να δουν τον ήλιο πού άφθονα την φώτιση την γνώση
σκορπίζει και μοιράζει την και όποιος θέλει παίρνει
Μα δεν πεθαίνουν οι θεοί μονάχα περιμένουν
εκείνη την ανασταση που η μοίρα τούς χρωστάει
Να σηκωθούν και να σταθούν ξανά κάτω απ’ τον ήλιο
και πιότερο να λαμψουνε και να φεγγοβολησουν
Και ότι η μοίρα το χρωστά πάντα το ξεπληρώνει
Πάντα