Καὶ ὅλοι ἔχουν δικαίωμα νὰ κυνηγήσουν τὰ ὄνειρά τους.
Νὰ τὰ κρατήσουν ζωντανὰ καὶ νὰ ἀγωνισθοῦν γιὰ τὴν πραγματοποίησίν τους.
Ὑπάρχει ὅμως μία πολὺ σημαντικὴ λεπτομέρεια στὸ πῶς ὁ κάθε ἕνας ἐξ ἡμῶν ἀντιλαμβάνεται τὸ ὄνειρό του.
Ἡ λεπτομέρεια τοῦ κοινοῦ καλοῦ. Συνέχεια
Οὔτε μὲ παρακάλια.
Οὔτε μὲ διαπραγματεύσεις.
Οἱ μάχες κερδίζονται ἀπὸ ἀποφασισμένους ἀγωνιστές, ποὺ ἔχουν πρὸ πολλοῦ συνειδητοποιήση πὼς ἐὰν δὲν εἶναι ἕτοιμοι νὰ πεθάνουν γιὰ τὶς ἰδέες καὶ τὰ πιστεύω τους, δὲν ἀξίζουν κι αὐτοὶ καὶ οἱ ἰδέες τους. Συνέχεια
Ὅταν στὰ 18 μου ἤ στὰ 25 μου ἤ στὰ 30 μου διάβαζα κάπου γιὰ διορισμούς, γιὰ «δοντάκια», γιὰ «μεγάλα μέσα», γιὰ ῥουσφέτια, γιὰ διαπλοκὲς ἤ γιὰ «ἐξυπηρετήσεις» ἀναψοκοκκίνιζα, ἐξοργιζόμουν, ἀγανακτοῦσα.
Γιὰ ἡμέρες πολλὲς ἐπανελάμβανα τὶς βρωμιές τους, κι ἄς μὴν μποροῦσα ἀκόμη τότε νὰ συνειδητοποιήσω τὸ γιατὶ συμβαίνουν ὅλα αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν. Δὲν μποροῦσα νὰ ἀποδεχθῶ πὼς κάποιοι, γιὰ ὁποιονδήποτε λόγο, θὰ θέσουν τὸ συμφέρον τους ἐπάνω ἀπὸ τὸ κοινὸ καλό.
Παιδιαρίσματα… Συνέχεια
Γαληνεμένη μὰ παγωμένη ἀπὸ τὸν καιρὸ φύσις καὶ μιὰ θερμὴ φωτιὰ μοιάζει μὲ
ἥρεμο σῶμα, ποὺ κρυώνει ἀπὸ τὴν φύση μὰ ὑπάρχει μιὰ ζεστὴ καρδιά…. Συνέχεια
Μελβούρνη, ἀρχὲς 1942. Μέλη τῆς τοπικῆς ἑλληνικῆς κοινότητος πραγματοποιοῦν διαδήλωση στὸ κέντρο τῆς πόλεως.
Ἡ Σφαγὴ τῶν Ἀργείων ἀπὸ τοὺς Γάλλους στὶς 4 Ἰανουαρίου 1833.
«Τὸν Σεπτέμβριο, εἴπαμε νὰ φτιάξουμε μία ἐπιτροπὴ καὶ νὰ μοιράσουμε τοὺς ἀτάκτους, λίγους-λίγους ἀνάμεσα στὰ χωριά, νὰ εὑρίσκουν ἕνα πιάτο φαὶ καὶ νὰ μὴν γυρίζουνε ἀσύδοτοι νὰ ληστεύουνε τὸν κόσμο. Στὴν ἐπιτροπὴ ἦταν, ἐκτὸς ἀπὸ μένα, ὁ Νικολάκης ὁ Κριεζιώτης, ὁ Νότης Μπότσαρης, ὁ Δημητράκης Καλλέργης καὶ κανὰ δύο ἄλλοι, καὶ κάναμε ὅ,τι μπορούσαμε γιὰ νὰ σώσουμε τὸν τόπο καὶ τοὺς ἀνθρώπους.
Συνέχεια
