Ῥεμάλια «γαλάζια» καὶ «ῥοζουλί» κάνουν …«μπίζνες» μὲ Ἐθνικὰ ζητήματα!!!

Γαλάζια ῥεμάλια,
πωλοῦν (μέσῳ Τσίπρα) τὴν Μακεδονία, γιὰ ψηφαλάκια ἠλιθίων…
(Ἀπὸ Ἐλευθερία Μπρὶλ ἡ παρακάτω: ἀπεικόνησις)

…ὥστὲ νὰ μὴν ἐξαναγκασθοῦν νὰ τὴν πωλήσουν οἱ ἴδιοι!!!

(Ἀπό τό  DNA τοῦ μητσοτάκουλα καί τῆς ντόρας περίμενες κάτι καλλίτερο;;) Συνέχεια →

Χρονικὸ μετατροπῆς τῆς Μυτιλήνης σὲ «ἀποθήκη ψυχῶν»

‘Ἄγνωστες λεπτομέρειες ἀπὸ τὸ χρονικό της δημιουργίας τοῦ Χὸτ Σπὸτ στὴν ΜΟΡΙΑ:

Συνέχεια →

Θὰ μπορούσαμε νὰ ἤμασταν μία ἀνεξάρτητος χώρα ἐάν…

…θὰ μᾶς τὸ ἐπέτρεπαν!!!
Γιατί δέν μᾶς τό ἐπιτρέπουν;
Ἕνα μέρος τῆς ἀπαντήσεως ἐδῶ:

Κινητήρας «ΝΤΙΖΕΛ» ἐξ ὁλοκλήρου ἑλληνικῆς κατασκευῆς ἐργοστασίου «ΜΑΛΚΟΤΣΗ» τοῦ ἔτους 1958…

Ὁ ἀναγνώστης μπορεῖ εὔκολα νὰ καταλάβῃ τὸ γιατί οἱ πράκτορες τῶν σιωνιστῶν «ἐθνοπατέρες» πολιτικοὶ κατέστρεψαν τὴν Ἑλληνικὴ Βιομηχανία…

Συνέχεια →

Γλωσσικὲς ἀπομειώσεις

Ἀπὸ τοῦ Κοραῆ μέχρι σήμερον δὲν ἔπαυσεν ἡ ἐκφραστικὴ δύναμις τῆς γραπτῆς γλώσσης νὰ ὀλιγοστεύῃ κατ’ ἀκριβῆ ἀναλογίαν τοῦ ποσοῦ τῆς ἀντικαταστάσεως τῶν ζώντων διὰ νεκρῶν στοιχείων.

Συνέχεια →

Καλῶς ἤλθαμε στὸν κόσμο τῶν …ἀνάρθρων κραυγῶν!!!

Σήμερα γράφω γιὰ νὰ ἐκφράσω μίαν σκέψιν μου, ἡ ὁποία, τὸ μόνον σίγουρον, εἶναι νὰ σᾶς κάνῃ νὰ θυμώσετε μαζύ μου ἤ ἀκόμη καὶ νὰ πεῖτε ψέμματα στὸν ἴδιον τὸν ἑαυτόν σας.

Πρὶν μερικὰ χρόνια, εἰς τὸν χῶρον τοῦ διαδικτύου, ἡ γραφή γκρίκλις, εἶχε τάσεις ἐποικισμοῦ! Ἔγινε μεγάλος ἀγῶνας, πιστέψτε με, κάποιοι ἀφιέρωσαν μέγιστον μέρος τοῦ χρόνου τους καὶ ὄχι μόνον, ὥστε νὰ ἡττηθῇ καὶ νὰ ὑποχωρήσῃ αὐτὸς ὁ δούρειος ἵππος… Συνέχεια →

Χρειάζεται ἄμεσος ἐπανεκκίνησις…!!!

Δὲν ἄφησαν κάτι στὴν τύχη γιὰ 44 ὁλόκληρα χρόνια.

Ἔτσι μία σπουδαία μουσικὴ πολιτισμικὴ ἐξέλιξις τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ὅπως ἦταν τὸ ἐλαφρολαϊκὸ τραγούδι, ποὺ ἤκμασε ἤδη ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ ΄60 καὶ παρήγαγε ἐξαιρετικοὺς μουσικούς, στιχουργοὺς καὶ ἑρμηνευτές, ἐκατηγορήθη ὡς μικροαστικό, χουντικό, στερούμενο βάθους ἐνῶ στὴν οὐσία ἐκπροσωποῦσε μία καινούργια κοινωνία, ποὺ ἔβγαινε δυναμικὰ στὸν παγκόσμιο στίβο, διεκδικώντας μία θέση στὶς ἀνεπτυγμένες κοινωνίες. Συνέχεια →