Θά δοῦμε τά ὅσα εἴδαμε νά ἐξελίσσονται στίς Η.Π.Α. καί σέ εὐρωπαϊκά ἐδάφη;
Γιατί κάτι …μέσα μου μοῦ λέει πώς …ναί;
Πρὶν τοποθετηθῶ νὰ ἀποσαφηνίσω κάτι.
Δὲν γνωρίζω τὰ πολιτικὰ «τζάκια» τῆς Γαλλίας καὶ δὲν ἔχω παρακολουθήσει τὰ σενάρια ποὺ ἔχουν γιὰ ἐκεῖ σχεδιασθεῖ. Γνωρίζω μόνον τὶς πληροφορίες ποὺ ἔχουν διαῤῥεύσει στὴν χώρα μας γιὰ τὴν Γαλλία, καθὼς καὶ τὰ ἐλάχιστα παρασκηνιακὰ σχόλια, ποὺ κατὰ καιροὺς βλέπουν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος.
Συνέχεια

Τὴν τελευταία δεκαετία τοῦ 19ου αἰῶνος εἶχαν ἀρχίση οἱ διωγμοὶ τῶν Ἀρμενίων μὲ τὴν δολοφονία ἐπάνω ἀπὸ 300.000 σὲ πολλὲς μαζικὲς δολοφονίες. Στὶς 24 Ἀπριλίου 1915 μπῆκε σὲ ἐφαρμογὴ ἡ ἀπόφαση τοῦ σουλτάνου γιὰ «τελικὴ λύση», τὴν ὁλικὴ φυσικὴ ἐξόντωση τοῦ Ἀρμενικοῦ λαοῦ. Ἐκεῖνο τὸ βράδυ, ὁ ὑπουργὸς ἐσωτερικῶν Ταλαὰτ Πασσᾶ συνέλαβε 250 ἐπιφανεῖς Ἀρμενίους στὴν Κωνσταντινούπολη, οἱ ὁποῖοι καὶ ἐξετελέσθηκαν τὸ ἴδιο βράδυ, χωρὶς δίκη ἢ κατηγορία.
Κάτι λοιπὸν ἀναζητοῦσα στὸ διαδίκτυον κι ἔπεσα ἐπάνω στὸ μπουμπούκιον καὶ στὶς κορῶνες του, ποὺ μαζὺ μὲ διαφόρους ἄλλους ἐπίσης δημοκράτες, ἐν τελῶς δημοκρατικά, συζητοῦσαν καὶ συμφωνοῦσαν στὸν ἕνα καὶ μοναδικὸν κοινότατον τόπο συμφωνίας τους:
