Διαβιοῦμε σὲ ἐποχὲς τέτοιες ποὺ οὔτε γνωρίζουμε ἐπακριβῶς τὸ καλό μας μὰ οὔτε καὶ τὸ ὑποψιαζόμεθα ἐν τῷ συνόλῳ του.
Κι ὅταν λέμε τὸ «καλό μας» δὲν ἐννοοῦμε αὐτὸ ποὺ ὁ καθεὶς ἐξ ἡμῶν ἀντιλαμβάνεται, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ πράγματι χρειαζόμεθα, ἐν τῷ συνόλῳ μας, ὡς κοινωνία. Κι αὐτὸ ποὺ χρειαζόμεθα, γιὰ νὰ τὸ ἀναγνωρίσουμε καὶ νὰ τὸ κατανοήσουμε, ὀφείλουμε νὰ κάτσουμε ἥσυχα-ἥσυχα μὲ τὸν ἑαυτόν μας, νὰ ἀποδομήσουμε καὶ νὰ ἐπαναδομήσουμε μίαν πρὸς μίαν καὶ τὶς ἀντιλήψεις μας γιὰ τὸν κόσμο καὶ τὶς ἀπόψεις μας γιὰ τὴν ἀλήθεια μά, κυρίως, ὅλες ἐκεῖνες τὶς πεποιθήσεις μας ποὺ μᾶς φυλακίζουν καὶ μᾶς ἀπομονώνουν. Συνέχεια →

Νά …πείσω τούς ἄλλους; Γιά ποιόν λόγο νά …πείσω τούς ἄλλους; Ἔχω ἀποδείξεις πώς ἐγώ διατηρῶ τό …παπικόν ἀλάθητον, πρό κειμένου νά πατήσω ἐπάνω του καί νά ξεκινήσω ἐκστρατεῖες …πειθοῦς;
Ἤ μήπως ὅλοι οἱ ἄλλοι γύρω μου, ποὺ διαφωνοῦν μαζύ μου, εἶναι ἀπαραιτήτως στήν λάθος πλευρά; Συνέχεια →

Οἱ νόμοι τῆς καθημερινότητας εἶναι γιὰ κάποιους τόσο ἀκριβεῖς, ὄσο οἱ νόμοι τοῦ σύμπαντος καὶ τῆς βαρύτητος, ποὺ κάνουν τὸ σήμερα ἀντίγραφο τοῦ χθές.
Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο τὸ παρὸνν μοιάζει μὲ μιὰ μηχανὴ ποὺ συντηρείται ἀπὸ μόνη της χωρὶς ἐξωτερικὴ τροφοδότηση. Συνέχεια →

Ἡ Φύσις, ὡς γνωστόν, μᾶς δείχνει πάντα τὸν δρόμο. Ἐὰν ἐπιτύχουμε νὰ ἀκολουθήσουμε, μὲ σεβασμὸ καὶ συνέπεια, τοὺς Φυσικοὺς Νόμους, δίχως φοβεῖες, προκαταλήψεις καὶ ἀνασφάλειες, ἕνα εἶναι βέβαιον: θὰ ἐπιτύχουμε νὰ ἐπιβιώσουμε μὲ τὶς λιγότερες δυνατὲς ἀπώλειες καὶ τοὺς μικροτέρους δυνατοὺς πόνους. Ὅμως αὐτὰ εἶναι πολὺ γενικὰ καί, δυστυχῶς, στὴν καθημερινότητά μας, εἶναι δύσκολος ἡ ἀπόλυτος ἐφαρμογή τους, πολλῶ δὲ μᾶλλον ἡ σὲ βάθος συνειδητοποίησίς τους.
Συνέχεια →

Ὅλοι μας, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, αἰσθανόμεθα πὼς κάτι (γύρω μας καὶ μέσα μας) τελειώνει γιὰ πάντα…
Ὅ,τι ὅμως πεθαίνῃ ἀφήνει χῶρο γιὰ νὰ δημιουργηθῇ κάτι νέον, διαφορετικὸ σαφῶς ἀπὸ τὸ προηγούμενον καί, κατὰ τὴν ἐξ Ἀνάγκης πλέον ὑποχρέωσιν τῆς Ἀνθρωπότητος, ὁπωσδήποτε πολὺ καλλίτερο ἀπὸ αὐτὰ ὅλα ποὺ θεωρούσαμε ἔως σήμερα γιὰ πραγματικότητά μας. Συνέχεια →