Μὰ κι ὅσο φουσκώνει τὰ στήθη μας, τόσο θολώνει τὴν κρίσιν μας…
Σωρεύεται, πολλαπλασιάζεται, μᾶς πνίγει καὶ ξεσπᾶ (ἀκόμη) παραλόγως καὶ σπασμωδικῶς.
Ἴσα γιὰ τὶς ἀναγκαίες ἐκτονώσεις της… Ἴσα γιὰ νὰ μὴν …«σκάσουμε»…!!! Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Χρειάζεται νά …ἀγελοποιηθοῦμε;
Ἡ πρωτόγονος ἀγελοποιημένη κοινωνία, ἀνθρώπων καὶ ζῴων, διεσφάλιζε, στὸν ὕψιστον βαθμό, τὴν ἱκανότητα ἐπιβιώσεως τῆς κάθε ἀγέλης. Ὅσο δὲ περισσότερο δεμένη ἦταν αὐτὴ ἡ ἀγέλη, τόσο περισσότερο ἱκανὴ ἦταν νὰ ἀντιμετωπίσῃ κάθε ἐχθρό. Ὁ ἀριθμὸς δὲ τῶν μελῶν μίας ἀγέλης, καθορίζετο ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον ἀπὸ τὴν ἱκανότητα αὐτῆς τῆς ἀγέλης νὰ νικήσῃ καὶ νὰ ἐξουδετερώσῃ τοὺς κινδύνους ποὺ τὴν ἀπειλοῦσαν.
Ἕνας κόσμος ὁ Ἄνθρωπος…
Ἀπέραντος καὶ σπουδαῖος.
Ἄγνωστος μὰ καὶ οἰκεῖος…
Ἀνεξερεύνητος μὰ καὶ τόσο βατός… Συνέχεια
Διαβιοῦμε λάθος
Λησμονήσαμε τὸ βασικότερο στὶς ζωές μας: τὸ νὰ μποροῦμε, κάθε στιγμή, μέσα ἀπὸ τὴν μεγίστη χαρὰ ἢ τὸν σκληρότερο πόνο, νὰ ἐξακολουθοῦμε νὰ νοιώθουμε σὲ βάθος τὰ πάντα. Κι αὐτό, μαζὺ μὲ πολλὰ ἄλλα, ἐὰν δὲν τὸ μάθουμε, δὲν θὰ τὰ καταφέρουμε. Συνέχεια
Τὸ σπίτι μας…
Ἐνῶ ὅλοι οἱ θεοὶ τοῦ Ὀλύμπου εἶχαν μορφή, ἡ ὁποία εἶχε ἀπεικονιστεῖ σὲ ἀγάλματα, ἡ θέα Ἑστία, ἡ ὁποία ἦταν προστάτιδα τοῦ σπιτιοῦ καὶ φύλακας τῆς οἰκογενειακῆς ζωῆς ἀπεικονίζετο (κυρίως) σὰν μιὰ αἰωνία φλόγα, που καίει συνεχῶς γύρω ἀπὸ μιὰ κυκλικὴ ἑστία.
Ἡ φροντίδα τοῦ σπιτιοῦ σήμερα γιὰ πολλὲς γυναῖκες εἶναι μιὰ ἀγγαρεία. Συνέχεια
Φωνή ἔχουμε;
Κι ἐάν ναί; Πότε τήν χρησιμοποιοῦμε;
Ἡ ἐπικοινωνία, ποὺ χάσαμε (ἴσως καὶ ὁριστικῶς σὲ κάποιες περιπτώσεις) ἀπαιτεῖ φωνή. Ἀξιώνη λόγο.
Ὄχι γιὰ νὰ κραυγάζουμε δυνατότερα ὁ ἕνας ἀπέναντι στὸν ἄλλον, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐκφράζουμε τὶς σκέψεις μας, τοὺς φόβους μας καὶ τὰ ὄνειρά μας. Ἄλλώς τέ… Ἡ μοναδικὴ περίπτωσις γιὰ νὰ μᾶς καταλάβουν οἱ ἄλλοι, εἶναι νὰ τοὺς ἐκφράσουμε αὐτὰ ποὺ αἰσθανόμεθα. Συνέχεια