Σήμερα θὰ σᾶς παρουσιάσω ἕνα παλαιότατον ἄρθρον τοῦ ΔΑΥΛΟΥ ποὺ διάβασα πρὸ ἀρκετῶν ἐτῶν.
Ἕνα ἄρθρον ποὺ ἀναφέρεται στὸν κατὰ φύσιν τοκετόν. Κάτι ποὺ ἔχουμε ξεχάσει ὣς ἀνθρωπότης, γιὰ λόγους ποὺ ἀδυνατῶ πλέον νὰ ἐξηγήσω.
Αὐτὸ βέβαια μπορεῖ νὰ ἀλλάξῃ. Ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀλλάξῃ πρέπῃ ἐμεῖς καθῶς καὶ οἱ ἰατροὶ νὰ ἀσχοληθοῦν σοβαρά, νὰ μελετήσουν καὶ νὰ ἀναθεωρήσουν πολλά. Συνέχεια
Ἢ γεγονός;
Γιατί ὄχι;
Τόσα καὶ τόσα ἔχουμε διαβάσει γιὰ τὰ ἐπιτεύγματα τῆς τεχνολογίας.
Ἐμεῖς παραμένουμε ἀκόμη στὶς καταστροφικὲς γιὰ τὸν πλανήτη μεθόδους, ποὺ λέγονται ὑδρογονάνθρακες!
Ἔχουμε ἀναρωτηθεῖ ἄρα γέ γιά τόν τρόπο ποῦ διαβιοῦμε;
Γιατί τόση μόλυνσις; Γιατί τόση προσπάθεια συγκρατήσεώς μας σέ μεθόδους πού μόνον βαριά σημάδια ἀφήνουν, τά ὁποῖα οὐδέποτε ἐπουλώνονται; Συνέχεια
Τοῦ Σαράντου Καργάκου
Θαρρῶ πώς τό ἔχω ξαναγράψει στά «Πολιτικά Θέματα» πρό 25ετίας. Κάποια συγκυρία μέ ἔκανε νά τό ξαναθυμηθῶ. Ἤμαστε στό σωτήριο ἔτος 1958. Τότε ἡ μεγάλη «ἀττραξιόν» τῶν Ἀθηνῶν ἦταν ἡ ἀναμορφωμένη ἀπό τόν Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ πλατεία Ὁμονοίας, μέ τό συντριβάνι καί τόν λοξό πίδακα καί τίς κυλιόμενες σκάλες. Ἦταν ἀκόμη ἐποχή πού ἡ Ἀθήνα γινόταν τραγούδι καί ἡ ἀξέχαστη Βλαχοπούλου (ἄν δέν κάνω λάθος) «κρεάρισε» τό ἄσμα: «Νά ἡ Ὁμόνοια πλάτς». Τώρα ἡ Ἀθήνα δέν εἶναι γιά τραγούδι· εἶναι γιά κλάματα…
Στεκόμουν τότε πρό τοῦ διασήμου φαρμακείου «Π. Μπακάκος» καί Συνέχεια
Γιὰ κρεμάλες μιλοῦν μόνον ὅσοι δὲν πόνεσαν. Μόνον ὅσοι θεωροῦν πὼς ἡ κρεμάλα θὰ ἐπιφέρῃ ἰσορροπίες, δίκαιον καὶ ἀποκατάστασιν ζημιῶν.
Πῶς μποροῦμε νά συζητᾶμε γιά κρεμάλες ὅταν αὐτοί δέν μᾶς κτυποῦν μίαν μόνον φορά;
Ὅταν καθημερινῶς σκοτώνουν λίγο λίγο;
Πῶς θά ξεχάσω τόν παπποῦ πού στίς 10 τοῦ μηνός ξέμεινε ἀπό σύνταξι;
Πῶς θά ξεχάσω τό παιδί πού λιποθύμησε ἀπό ἀσιτία;
Πῶς θά ξεχάσω τόν ἄνεργο πού αὐτοκτονεῖ;
Πῶς θά ξεχάσω τόν ἄστεγο; Τόν παγωμένο; Τόν ἀπελπισμένο;
Πῶς θά ξεχάσω ὅλον αὐτόν τόν ἀργό, καθημερινό, βασανιστικό θάνατο;
Τήν ἀγωνία; Συνέχεια
Ξέρουμε καὶ νὰ πολεμᾶμε καὶ νὰ νικᾶμε!
Ξέρουμε καὶ νὰ πεθαίνουμε γιὰ τὴν ἐλευθεριά μας καὶ νὰ τὴν τραγουδᾶμε!
