Ἕνα ποίημα τοῦ Ὀρέστου Λάσκου ποὺ μοῦ ἔστειλε ὁ φίλος Παναγιώτης. Πόσο σύγχρονο καὶ ἐπίκαιρο… Πόσο ἀληθινό….. 
Κι ὅμως….
Τὸ πρόβλημα ποτὲ δὲν ἦταν στό χρῶμα. Τὸ πρόβλημα πάντα ἦταν στὴν ἀντίληψι. Στὴν σκέψι (ἢ στὴν ἀπουσία αὐτῆς.) Στὴν νόησι.
Πόσοι «ἀπέκτησαν» τὸ δικαίωμα στὴν γνώσι;
Αὐτοὶ εἶναι καὶ οἱ μόνοι ποὺ κατανοοῦν τὴν διαφορὰ τοῦ «χρώματος».
Ὅταν ὅλοι εἶναι «λευκοὶ» γύρω μας, ὅταν ὅλοι «ἴδιοι», ὅμοιοι… Τότε πῶς Συνέχεια
Ἀ-χλὺς εὶς τῶν κορμιῶν μυρωδιὰ
καὶ ἡ στείρα γῆ,
χρόνους δέκα ὑπομένει τὴν φρίκην,
τρέχοντας μανιασμένα πίσω της …
Β– ρίθει ἀπὸ ἱδρῶτα τὸ χῶμα της,
μὰ θέλει ἡ κολασμένη τοῦ Ἕκτορος νὰ πάρῃ,
καθὼς τὸ κορμὶ του
ἀνθὸς τῆς ἀνδρείας εἶναι …
Γ– οργὸν τὸ βῆμα της …
ταχύ …
τοῦ Ἀχιλλέως τὰ ἴχνη
ἀκολουθεῖ …
ΘΑΘΕΛΑ ΤΟΣΟ ΝΑ ΒΡΕΘΩ ΣΤΑ ΜΕΡΗ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΧΑΜΕΝΑ
ΠΟΥ ΕΖΗΣΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ ΠΟΥΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΡΟΔΟΜΕΝΑ.
ΜΟΡΦΕΣ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΕΣ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΝ
ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ ΝΟΣΤΑΛΓΗΣΑ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝΕ ΝΑ ΞΑΝΑΖΟΥΝ.
ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ Η ΘΥΜΙΣΗ ΠΟΝΟ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
ΚΙ ΑΚΟΥΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΣΕ ΜΙΑ ΝΥΧΤΙΑ.
Μὲ ἡγάπησες γλῶσσα μου…
μὲ ἔρωτα ἔγειρες στὴν ἀγκαλιὰ μου…
ἡδονὴ ἡ πρόσφορος λαλιὰ σου…
κόσμημα τῆς Παγγαίας Ἐσὺ…
Ῥίγησε τὸ κορμὶ μου…
πλανήθηκε ὁ νοῦς μου
στὴν ἀπεράντη γαλήνη τοῦ δικοῦ σου…
κι ἀνδρώθηκε μὲ τὴν ἰδικήν σου εἰκόνα…
