Περὶ τῆς ἀληθείας τῶν κατακλυσμῶν.

Τὸ ὅ,τι ἔγινε κατακλυσμὸς ἔγινε.
Δὲν εἶμαι ἐναντίον τῶν χριστιανῶν.
Ἡ Βίβλος γιὰ ἐμέναν εἶναι ἕνα ἱστορικὸ βιβλίο, ὅπως πολλὰ ἄλλα.
Ἐξ ἄλλου δὲν εἶμαι ὁ ξερόλας.
Ψάχνομαι καὶ σέβομαι τὸ πιστεύω τοῦ κάθε ἑνὸς.

Ἁπλῶς γράφω ἐδῶ τοὺς προβληματισμούς μου, χωρὶς νὰ καταλήγω καὶ σὲ σωστὰ συμπεράσματα. Συνέχεια →

Τὸ ἐλεφαντοστοῦν δὲν κάμπτεται.

Δεῖτε δούλεμα ποὺ μᾶς κάνουν.

Ἐπάνω εἶναι τὸ χρυσελεφάντινο ἄγαλμα τῆς Ἀθηνᾶς, ποὺ τὸ ἔφτιαξε ὁ Φειδιας.
Τὸ ἐλεφαντοστοῦν δὲν κάμπτεται. Συνέχεια →

Μά εἶναι δυνατόν νά εἶναι οἱ Κρῆτες παλαιότεροι ὅλων τῶν ἄλλων Μεσογειακῶν λαῶν;

Τελικὰ παρὰ τὶς «ἐξυπνάδες»   πολλῶν σιωνιστῶν, γιὰ τὴν δῆθεν  Ἀφρικανίκὴ καταγωγὴ τῶν Ἑλλήνων, (βλέπε Black Athena τοῦ σεφαρδίτη Bernal) … ἀποκαλύφθηκε ὅτι ἄκομα καὶ ὁ Μινωικὸς πολιτισμὸς στὴν Κρήτη, ποὺ βρίσκεται κοντὰ στὴν Ἀφρική, … ἤταν εὐρωπαϊκῆς καταγωγῆς.

Βέβαια δεν εἶναι κάτι ποὺ ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιὰ τὴν ζωή μας σήμερα, οὔτε ἡ ἀφρικανικὴ καταγωγὴ εἶναι μειονέκτημα…ἀλλὰ αὐτό που ἔχει σημασία εἶναι νὰ διαπιστώσουμε καὶ Συνέχεια →

«Περίεργα» πράγματα μὲ τοὺς Ἰνδιάνους.

Μᾶς διδάσκουν στὸ σχολεῖο ὅτι οἱ Ἰνδιάνοι δὲν εἶχαν ἐφεύρει τὸν τροχό.
Τὸν ἔφεραν οἱ Ἰσπανοί…
Ἐξάλλου δὲν ὑπῆρχαν δρόμοι.
Ἀκόμη καὶ τώρα, στὶς «καουμπόικες» ταινίες δείχνουν τοὺς Ἰνδιάνους νὰ κουβαλοῦν πράγματα μὲ τὰ ἄλογα, ἀλλὰ σέρνοντας ἐπάνω σὲ δύο ξύλα, ἀντὶ γιὰ τροχούς.
Περίεργο ὅμως γιὰ τοὺς ἀρχαιολόγους εἶναι τὸ ὅτι σὲ ἀπομεμακρυσμένες περιοχὲς ἀπὸ τὴν θάλασσα, οἱ Ἰνδιάνοι ἔτρωγαν ψάρια, (ὄχι παστωμένα, ἀλλὰ φρέσκα).
Ἄλλο περίεργο εἶναι τὰ κάτω παιχνίδια, ποὺ ἔχουν τροχούς.
Συνέχεια →

Ἡ τεχνολογία τῶν Μυκηναίων.

 

Δεῖτε πῶς εἶναι κομμένες οἱ πέτρες στὶς Μυκῆνες.
Εἶναι μισὸ χιλιοστὸ τὸ πλάτος τῆς κοπῆς. Συνέχεια →

Τέλος, ἦλθε τὸ τέλος.

Πρῶτον, ἐξέπεσαν τὰ μυστήρια. Ἤρχισαν νὰ μυοῦνται μητραλοῖαι καὶ διεστραμμένοι, ἰσχυροὶ τῆς ἡμέρας καὶ προστυχουργοὶ τῆς νυκτός.
Κατόπιν, ἐξέπεσεν ἡ θρησκεία. Ἡ «λαϊκὴ» θρησκεία.
Ἔπειτα, ὅλα ταῦτα τὰ περιέλαβαν οἱ χονδροειδεῖς κωμῳδιογράφοι. Ὅ,τι ἄλλοτε ἐλατρεύθη, τώρα διεκωμῳδήθη.
Ἔπειτα ἐνέσκηψαν ὡς καταιγίς, αἱ ὀργιαστικαὶ «θρησκεῖαι» τῆς Ἀνατολῆς. Μὲ θρηνητικὰς περιφορὰς ὁμοιωμάτων νεκρῶν καὶ ὁλοφυρμοὺς λαϊκῶν γυναίων.
Τέλος, ἦλθε τὸ τέλος. Ἕνα βασιλικὸν διάταγμα. Μιὰ ἁπλῆ ἐντολή, ὅπως ἕνας κοινὸς νόμος περὶ φορολογίας, ἢ μιᾶς στρατολογίας…
Τόσον ἁπλοῦν!
Καὶ μετὰ τὰ πράγματα «ἡρέμησαν», ὥσπου μέσα ἀπὸ ἀραχνιασμένα ἑρμάρια, μέσα ἀπ᾿ τὴν σποδόν, περίεργα μυστικὰ ἄνθη ἠγέρθησαν διστακτικῶς. Καὶ ἔπαυσαν οἱ θρῆνοι, ἐκόπασαν αἱ κατάραι. Συνέχεια →