Αἱματοβαμμένα Πάσχα τῶν Χριστανῶν μόνον κατὰ τὴν διάρκεια τῶν τελευταίων ἐτῶν. Τὸ 2012, ἀνήμερα τῆς ἡμέρας τοῦ Πάσχα, εἴχαμε τὶς ἐπιδρομὲς τῆς ὀργανώσεως «Μπόκο Χαρᾶμ», ἐναντίον χριστιανικῶν ἐκκλησιῶν τῆς βορείου Νιγηριας, μὲ 38 νεκρούς. Τὸ 2015, ἀνήμερα πάλι τοῦ Πάσχα, εἴχαμε τὴν ἐπίθεση ἐναντίον Χριστιανῶν φοιτητῶν τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Γκάρισσα στὴν Κένυα, μὲ 148 νεκρούς.
Προσπάθησαν νὰ τὸ κουκουλώσουν. «Σύριος πρόσφυγας» (κατὰ δήλωσή του) κατέβασε τὴν ἑλληνικὴ σημαία τὴν Κυριακή του Πάσχα τὸ ἀπόγευμα, στὴν πλατεία Ἄρεως (Τρίπολις) δίπλα ἀπὸ τὸ ἄγαλμα τοῦ Κολοκοτρώνη.
5 Μαΐου τοῦ 2010…. Ἡ ἡμέρα ποὺ ὁ «ἁπλός» κόσμος ἔπρεπε νὰ φοβηθῇ -μία καὶ καλή- καὶ νὰ μὴ ξανὰ κατεβῇ στοὺς δρόμους ἐνάντια στὰ μνημόνια… (τὰ στρατιωτάκα τῆς Νέας Τάξεως ἀνέλαβαν τὰ ὑπόλοιπα…)
Μὲ ἀφορμὴ τοὺς ἐκκλησιασμοὺς τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος ἅπαντα τὰ σαπρόφυτα τοῦ κόσμου μας, ποὺ ἐπὶ πλέον κατὰ περίπτωσιν τὸ παίζουν καὶ κυβερνῶντες, ἐξέδραμαν στὶς ἐκκλησίες γιὰ νὰ ἀποτελειώσουν τὴν εἰκόνα τους καὶ γιὰ νὰ μᾶς ἀποδείξουν, γιὰ ἀκόμη μίαν φορά, πὼς αὐτὸς ὁ κόσμος ποὺ μᾶς παρουσιάζουν εἶναι τελείως διαφορετικὸς ἀπὸ αὐτὸν ποὺ πράγματι εἶναι.
Θεωρῶ τὶς ἐπερχόμενες δημοτικὲς ὡς τὶς πλέον κρισιμότερες στὴν ἱστορία τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους. Στὴν ἑπομένη πενταετία τῶν δημάρχων θὰ ἐπιχειρηθῆ γενικευμένος ἐποικισμὸς τῶν πόλεων καὶ τῶν χωριῶν ἀπὸ λαθρομετανάστες.
Τὰ νέα ντοκουμέντα γιὰ τὴν τραγωδία στὸ Μάτι προκαλοῦν ὀργή. Ὁ διευθυντὴς τῆς «Καθημερινῆς» καὶ ἐκλεκτός της Λέσχης Bilderberg Ἀλέξης Παπαχελᾶς ἐξησφάλισε τὶς κρίσιμες ἠχητικὲς συνομιλίες, τῶν συντονιστικῶν κέντρων.
