Ὑποτίθεται πὼς κάνεις μίαν βόλτα γιὰ νὰ ἡρεμήσῃς καὶ νὰ ταξινομήσῃς σκέψεις, νὰ χαζέψῃς, νὰ ἐπιτύχῃς κάποιον φίλο ποὺ κάνει τὸ ἴδιο μὲ ἐσέναν…
Ὅταν ὅμως ἀντικρύζῃς σύγχρονες κατασκευὲς (μονοκατοικίες καὶ πολυκατοικίες) νὰ ξερνοῦν ντουμάνια καπνοῦ ἀπὸ τζάκια, ξυλολέβητες καὶ ξυλόσομπες, πυλωτὲς μὲ καινούργια αὐτοκίνητα χωρὶς πινακίδες καὶ σαπάκια δεκαετίας καὶ βᾶλε σταθμευμένα στοὺς δρόμους, σκοτεινὲς οἰκοδομὲς σὲ γειτονιὲς ποὺ πρὶν λίγα χρόνια ἀστραποβολοῦσαν ἀπὸ τὸν χριστουγεννιάτικο διάκοσμο, ἀκέφους ἀνθρώπους χωρὶς ψυχή, χωρὶς νεῦρο, χωρὶς χαμόγελο νὰ κυκλοφοροῦν σὰν ζωντανὲς σκιές, κυττάζεις τὰ ῥοῦχα ποὺ φορᾶς καὶ δὲν θυμᾶσαι πιὰ πότε ἀγόρασες τὸ σακάκι, τὰ παπούτσια, τὸ παντελόνι… Συνέχεια →

Ἡ ἰσχύς, ἡ οἰκονομικὴ καὶ κοινωνικὴ εὐρωστία, ἡ αἰσιοδοξία, ἡ εὐημερία καὶ τὸ κοινωνικὸ κράτος κρέμονται ἀπὸ μία μαγικὴ λέξη: ἀνάπτυξις.

Τί εἶναι «ἀνάπτυξις» καί πῶς ὁρίζεται;
Πρὶν ἑκατὸ χρόνια ἡ ἀνάπτυξις καθῳρίζετο σὲ σχέση μὲ τὶς βιομηχανικὲς καμινάδες. Ἀνεπτυγμένη ἦταν ἡ χώρα μὲ πολλὲς καμινάδες, δηλαδὴ μία βιομηχανικὴ χώρα καὶ πολιτισμένη ἦταν ἡ χώρα τῆς ὁποίας ἡ ἀτομικὴ οἰκονομία ἦταν ἀστική. Αὐτὸ ἔδινε πλοῦτο καὶ ἰσχύ. Συνέχεια →