Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν εἴδαμε νὰ διακινῇ τὸ «The Economist» (τῶν Rothschild) αὐτὴν τὴν εἰκόνα…
…χαρακτηρίζοντάς την ὡς «φωτογραφία τῆς δεκαετίας». Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι
Καλὴν χρονιὰ εἰς τοὺς πόντικας (καὶ τοὺς λαδοπόντικας)!
Γιὰ ὅσους νοιώθουν ἠλίθιοι,
ποῦ τοὺς ἔπιασε μπαγλαμάδες ὁ Κούλης τοῦ Μητσοτάκη
καὶ τοὺς παρέπεισε γιὰ δῆθεν ἀλλαγὴ πορείας,
στὸ μακεδονικό, στὸ προσφυγικό, στὸ ἀσφαλιστικό, στὸ Αἰγαῖο,
γιὰ ἀνελέητα «ὄχι» σὲ Ἀγγέλα καὶ Ντόναλντ καὶ μπλὸκ-ντιλὶτ σὲ Ἔρντο,
ἐνῶ ἐπὶ μῆνες ἐσχολούμεθα μὲ ἀντικαπνιστικό, Joker καὶ νέο ΠτΔ,
Συνέχεια
Διεβρωμένες (καὶ πτωχοποιημένες) κοινωνίες μὲ …ψίχουλα «ξεχειλώνουν» τὶς ἀνοχές τους!!!
Τὸ καλοκαίρι ἐγνώρισα μίαν συμπαθεστάτη κυρία. Ἡ κυρία αὐτή, κατηγομένη ἐκ τῆς Χίου, ἔχοντας ὅμως φύγη ἀρκετὰ χρόνια ἀπὸ τὸ νησί της καὶ διαμένοντας ὡς μόνιμος κάτοικος πλέον στὴν Θεσσαλονίκη, ἀντεμετώπισε τελευταία ἕνα πρόβλημα μὲ τὸ πατρικό της στὴν Χίο.
Συνέχεια
Ῥαγιαδο-κοινωνίες
Διαβάζοντας, μὲ προσοχή, τὰ σχόλια τοῦ φίλου Ἀριστοτέλους Καλέντζου, σχετικῶς μὲ τοὺς ἀστέγους …ῤαγιάδες τοῦ κόσμου μας, ἀλλὰ καὶ παρατηρῶντας προσεκτικῶς καὶ μὲ πόνο τὶς φωτογραφίες του, ἐπανέρχομαι πάλι σήμερα, ἐν μέσῳ «ἑορταστικοῦ δεκαπενθημέρου», νὰ καταθέσω κάποιες σκέψεις μου καὶ κάποιους προβληματισμούς μου.
Στὶς πρῶτες φωτογραφίες, μὲ τοὺς διαφόρους ἀστέγους, ὁ Ἀριστοτέλης ἁπλῶς θίγει τὴν συμβιβαστικότητα τοῦ κόσμου μας, τῶν συμπολιτῶν μας καί, φυσικά, τὴν ἐν συνόλῳ κατάντια μας.
Ξέρουμε ποιὸς θὰ πληρώνη ἐσαεῖ τὴν …νύφη!!!
Μηχανοδηγὸς συρμοῦ στὴν ΑΜ ἀμείβεται, μετὰ πενταετῆ παραμονὴ στὴν θέση, περίπου ὅσο ὁ πανεπιστημιακὸς ὑφηγητὴς χειρουργὸς στὸ ΕΚΠΑ.
Συνέχεια
Συστηματικὸς (καὶ συνειδητὸς) καννιβαλισμὸς τοῦ κράτους εἰς βάρος μας…
Γίνεται γνωστὸ τὸ τάδε ἢ τὸ δείνα ἔγκλημα ἀπὸ τὴν Χὶ ἢ τὴν Ψὶ ὁμάδα (δὲν ἔχει σημασία τὸ ἐὰν εἶναι ἰθαγενεῖς ἢ ἀνιθαγενεῖς οἱ ἐγκληματίες) ἀλλὰ σπανιότατα, ἔως οὐδέποτε, μᾶς παρουσιάζουν τὰ πρόσωπα τῶν ἐγκληματιῶν. Ἰδίως δὲ σὲ περιπτώσεις ποὺ ἔχουμε ὁμολογία ἐγκλήματος, ἐνᾦ τὸ κράτος ὄφειλε νὰ «σηκώσῃ στὰ μανταλάκια» τὶς φάτσες τῶν ἐγκληματιῶν, ἔν τούτοις, κάπου κάπου μόνον «σπάει» τὴν σιωπή του καὶ τὸ πράττει. Ἀνεξαρτήτως δὲ τοῦ ἐὰν οἱ ἑκάστοτε ἐγκληματίες καταδικασθοῦν ἤ ὄχι, σὲ κάποιαν αἴθουσα δικαστηρίου, ἐμεῖς οἱ χαχόλοι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ γνωρίζουμε τὰ …«μυστικὰ τοῦ κράτους» πρὸ κειμένου νὰ προστατευθοῦμε στοιχειωδῶς. Συνέχεια