Μία προσέγγισις τῆς κρίσεως, μακρυὰ ἀπὸ κομματικους ἀλληθωρισμούς:
ἡ ἀρχὴ καὶ ἡ πορεία μίας καταῤῥεούσης οἰκονομίας
Δὲν εἶναι κρίσις αὐτὴ ποὺ βιώνουμε τὰ τελευταῖα ἑπτὰ χρόνια κι ἂς ἀρεσκόμεθα νὰ περιοριζόμεθα στὴν λέξη αὐτήν.
Εἶναι ἡ νομοτελειακὴ καὶ ἀναπόφευκτη, ἤδη ἀπὸ τὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ‘80, χρεωκοπία ἑνὸς «failed state».
Ποὺ μπῆκε γυμνό, πτωχὸ καὶ ἀπροετοίμαστο σ’ ἕνα σκληρό, μὴ ἀνταγωνιστικὸ νόμισμα, μὲ μεζεδάκι τὰ πακέτα, μετατρέποντάς τὰ σὲ πάρτιυ καταναλώσεως, ἀπέκτησε δανεικὸ πλοῦτο, ποὺ νόμισε ὅτι ἦταν δικός του, μέχρι νὰ ἀνακαλύψῃ, μὲ τὸν χειρότερο τρόπο, ὅτι ὁ βασιλιὰς δὲν ἤταν μόνον γυμνός, ἦταν καὶ ψεύτης. Συνέχεια
Ὰς μιλήσουμε μὲ νούμερα καὶ στατιστικὰ στοιχεῖα λοιπόν.
Ἦλθε ἡ ὥρα τῆς Ἰταλίας, μὲ χιλιάδες μικροομολογιούχους καὶ μικρομετόχους νὰ χάσουν τὰ χρήματά τους στὴν διάσωση τῆς Monte dei Paschi. Ἡ ἀρχὴ μόλις ἔγινε….
Θυμάμαι (πρέπει νὰ ἦταν περὶ τὸ τέλος τοῦ 2010 ἢ ἀρχὲς τοῦ 2011), τὶς γεμάτες λυρισμὸ ἀναρτήσεις ποὺ ἐγράφοντο ἐδῶ μέσα, ἀπὸ ἐκπροσώπους τοῦ χώρου, πού, λίγο ἀργότερα ἄρχισε νὰ αὐτό-ἀποκαλεῖται «φιλο-εὐρωπαϊκὸ τόξο», γιὰ τὴν ἀνάγκη νὰ πληρώνουμε μὲ συνέπεια τοὺς φόρους μας, γιὰ νὰ σωθῇ ἡ πατρίς.Τὴν ἐποχὴ ἐκείνην εἶχε ἀρχίσει νὰ γίνεται συνείδησις τὸ «μαζὺ τὰ φάγαμε», μαζὺ μὲ τὴν πεποίθησι ὅτι αὐτὸ ποὺ μᾶς ᾡδήγησε στὴν κρίσι ἦταν κυρίως ἡ φοροδιαφυγὴ καὶ ἡ ἀπροθυμία μας νὰ εἴμαστε γενικῶς νομοταγεῖς κι ὄχι οἱ φαραωνικὲς δαπάνες τοῦ δημοσίου κι ὁ χωρὶς ὅριο ἐξωτερικὸς δανεισμὸς ποὺ τὶς ἐξυπηρετοῦσε.