Ταξειδευτὴς

Ἄκου πὼς βρυχᾶται ὁ ταξιδευτής,

ἀπὸ τὴν ἄκριαν τοῦ Ἱεροῦ Πολέμου,

ποὺ ᾿χει πέτρινη σιωπή,

Ἐσύ, ἡ Εὐλογημένη

Τοῦ εἰκοστοῦ τοῦ πρώτου Ἐσύ,

ἡ Εὐλογημένη εἶσαι, τοῦ Αἰῶνος.

Σοῦ μιλοῦσα σιγὰ, ψιθυριστὰ σχεδόν,
προσπαθῶντας νὰ δώσω ἀγάπη εἰς τὰ χρώματα τῆς φωνῆς μου…
θυμᾶσαι…;

Μοῦ εἶχες πεῖ πὼς ἡ ἀγάπη ὑπάρχει εἰς τὸ χρῶμα μου,
διότι ὅταν ὁμιλῶ γιὰ γαλάζιον, δακρύζω…
θυμᾶσαι…;

Βαθειά, τὴ νύκτα τὰ μεσάνυχτα,
μὲ τ᾿ ἀνοικτὰ φτερὰ τοῦ ὀνείρου,
πετᾶ ἡ ψυχή μου, σκλάβα ἐλεύθερη,
στοὺς μυστικοὺς κόσμους τοῦ Ἀπείρου,
Συνέχεια →

Μέσα σὲ ἕνα σύνολον κατασκευασμένων ἀνθρώπων,

ξεχωρίζεις,

συναντᾶς κάποιον

καὶ ἡ μυρουδιά του ζευγαρώνει μὲ τὴν ἰδικήν σου…

Ἤθελα νὰ κυττάξω μέσα εἰς τὰ πράσινα,
τὰ γαλάζια, τὰ πορφυρά σου.
Ἤθελα νὰ μυρίσω τὶς βουνοκορφές, τὶς θάλασσες,

νὰ μυρίσω ἤθελα τὴν καρδιά σου.Ἤθελα νὰ γευθῶ τὸ κορμί σου,
Συνέχεια →