Ἀνεβήκαμε στὶς κορυφὲς τοῦ πάθους,
κυττάξαμε κατὰ πρόσωπο τὴν ἄβυσσο,
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Λόγος
Ὁ Στρατιώτης.
Ὁ Στρατιώτης
— Δὲν εἶναι ὁ κόσμος πλέον λαμπερός·
ἀπ’ τὴν ἄλλην κυττῶ
καὶ ἰδοῦ ὁ Μέγας Φόβος…
ὦ, παντοῦ κακόν.
Ἕλληνας σοῦ λέει ὁ ἄλλος… (β)
Ἕλληνας σοῦ λέει ὁ ἄλλος. Δὲν εἶναι παῖξε γέλασε…
Ἔχουμε τὰ κακὰ μας, δὲν λέω. Πήραμε δρόμο στραβὸ σὰν τὸ κακοκυβερνημένο πλεούμενο…
Μὰ δὲν εἴμαστε καὶ ντὶπ γιὰ πέταμα…!
Καὶ νὰ εἴμαστε γιὰ πέταμα, πάλι δὲν θὰ χαθοῦμε… Συνέχεια
Ἡ εὐχή!
Τὸ ᾿λεγαν χελιδόνια
Τὸ ἤξερα γαλάζια πὼς εἶσαι,
ὅσον κι ἄν τὸ ᾿κρυβε τὸ λευκόν σου δέρμα·
μήτες τὸ στάρι μὲ πλάνεψε, γύρω ἀπὸ τὸν λαιμόν σου,
μήτες τὸ μεγαλεῖον,
ἀπ’ τὰ ῥὸζ τῶν χειλιῶν σου.


