Τὸ νὰ ἑστιάζουμε καθημερινῶς στὰ μικροπροβλήματά μας, ἐκτὸς ἀπὸ φθοροποιὸ εἶναι καὶ ἀποπροσανατολιστικό. Μικρὰ (ἢ καὶ μεγάλα, κατὰ περίπτωσιν) προβλήματα πάντα εἶχε ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ αὐτὰ ἐὰν ἐστέκοντο τέτοια, ποὺ νὰ τὸν κρατοῦν δέσμιο, παραλλήλως ἐστέκοντο καὶ καθηλωτικὰ γιὰ τὰ ὑπόλοιπα, τὰ πανανθρωπίνως ἀναγκαία. Τὰ πανανθρωπίνως ἀναγκαία, αἰῶνες τώρα, ὅμως δὲ ἦσαν τὰ ζητήματα ἐπιβιώσεώς μας, ἀλλὰ ἡ ἀνελευθερία μας, ποὺ μέρος αὐτῆς εἶναι καὶ τὸ πρόβλημα ἐπιβιώσεως. Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ τὰ μικρὰ (ἢ κατὰ περίπτωσιν μεγάλα) προβλήματα μᾶς κρατούσαν (καὶ μᾶς κρατοῦν) διαρκῶς ἀπησχολημένους, δὲν μᾶς ἔμενε καὶ δὲν μᾶς μένει κουράγιο, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἐνασχοληθοῦμε μὲ τὰ ἄλλα, τὰ σπουδαία. Συνέχεια →