Ἡ ζωή μας, ὅσο κι ἐὰν κάποιες φορὲς δυσκολευόμεθα νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε, εἶναι ἕνα μοναδικὸ τῆς Φύσεως δῶρο, ποὺ δὲν ἀξίζει νὰ τὸ σπαταλοῦμε γιὰ ὁποιονδήποτε λόγο.
Παρ’ ὅλα αὐτά, συχνά, εἶτε διότι ὁ φόβος μας πλημμυρίζει, εἶτε διότι ἡ πραγματικότης μας εἶναι δύσκολη, εἶτε ἀκόμη διότι ὅλοι γύρω μας εἶναι ἀπαισιόδοξοι, ξεχνᾶμε νὰ ζήσουμε.
Ξεχνᾶμε δῆλα δὴ νὰ παραμείνουμε στὸ ἐδῶ καὶ τώρα ζωντανοί.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Τὸ Βορειοδυτικὸ Ἄκρο τοῦ Παραδείσου μας…
Οἱ παραλίες τους εἶναι πρόκλησις γιὰ τοὺς ἐραστὲς τῆς παρθένας Φύσεως, στὰ διαπόντια νησιὰ Μαθράκι, Ὀθωνοὶ καὶ Ἑρεικοῦσα, 4-7,5 μίλια ἀπὸ τὸ Κερκυραϊκὸ Σιδάρι.
Ὑποχρεούμεθα νὰ ἐξανθρωπισθοῦμε πολεμῶντας…
Ἡ ἀναγνώρισις τοῦ χρέους καὶ ἡ ἀνάληψις τῶν εὐθυνῶν ἐπιφέρει δεσμεύσεις πρὸς κάποιον συγκεκριμένο καὶ σαφὴ σκοπό. Οἱ δράσεις πού, ὡς φυσικὸν ἐπακόλουθον, πραγματοποιῶνται, μετατρέπουν σταδιακῶς τὸν ἄνθρωπο σὲ πολεμιστή. Κι ἕνας πολεμιστὴς οὐδέποτε παραδίδεται ἀμαχητί.
Συνέχεια
Φόβος λέγεται τὸ ἐμπόδιον…
Ὅλα στὴν ζωή μας, δυσχαιρένουν διαρκῶς διότι κάποιο ἢ κάποια ἐμπόδια ἀνακόπτουν κάθε εἴδους καλοὺς σχεδιασμούς. Ὅμως, στὶς περισσότερες τῶν περιπτώσεων*, τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι τὰ ἐμπόδια ποὺ παρουσιάζονται ἀλλὰ ἡ ἀπουσία ἀποφασιστικότητος γιὰ νὰ ξεπερασθοῦν. Κι ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ ἀπουσία ἀποφασιστικότητος πατᾶ ἐπάνω στοὺς φόβους μας. Συνέχεια
Δὲν ὑπάρχουν ἀληθεῖς ἀπώλειες…
…παρὰ μόνον εὐκαιρίες γιὰ νὰ ἐπανεξετάσουμε τὶς ἔως σήμερα θέσεις τῆς ζωῆς μας ἀπὸ ἄλλες ὁπτικές.
Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς τελικῶς, μέσα ἀπὸ ὅλες αὐτές, τὶς σκληρὲς καὶ κοινῶς παραδεκτὲς ἀπώλειές μας, σὲ ἀτομικό, οἰκογενειακὸ καὶ κοινωνικὸν ἐπίπεδον, μία νέα συνθήκη διαμορφώνεται. Μία συνθήκη πού, ἂν καὶ μᾶς δυσκολεύῃ πολύ, ἐν τούτοις μᾶς προσφέρει μίαν νέα εὐκαιρία νὰ ἀναδιοργανωθοῦμε, νὰ ἐκτιμήσουμε σὲ ἄλλες βάσεις τὶς ἔννοιες τοῦ καλοῦ, τοῦ κακοῦ, τοῦ χρησίμου καὶ τοῦ ἀναγκαίου, τοῦ περιττοῦ καὶ τοῦ παραπλανητικοῦ. Συνέχεια
Οἱ δύο ὄχθες τοῦ ποταμοῦ τῆς ζωῆς…
Ἡ μεγαλυτέρα ἀμφιλογία μας δὲν εἶναι ὅτι μποροῦμε νὰ εἴμαστε καλοὶ καὶ κακοί, φῶς καὶ σκοτάδι, ἀγάπη καὶ μῖσος ἀλλὰ τὸ ὅτι μποροῦμε νὰ εἴμαστε σάρκα καὶ πνεῦμα ταὐτόχρονα. Τίποτα μὰ τίποτα δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι πιὸ γοητευτικὸ ἀπὸ αὐτὸ τὸ διφορούμενο.
Οἱ συνεχεῖς μετατοπίσεις μας ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρο στὸ ἄλλο ἐκφράζουν τὶς δύο ὄχθες τοῦ ποταμοῦ τῆς ζωῆς. Συνέχεια