Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Ἀλικᾶκος Δημήτρης

Μία περίεργη αὐτοκτονία.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Μόλις διάβασα αυτή την (κακογραμμένη) είδηση, την οποία θεωρώ συγκλονιστική:

«Ένας 45χρονος μαχαιρώθηκε θανάσιμα μπροστά στα μάτια κατοίκων και αστυνομικών που βρίσκονταν στο χωριό Λάδη Διδυμοτείχου, προκειμένου να μην τον οδηγήσουν στο ψυχιατρείο. Πριν από δύο μήνες η αστυνομία επιχείρησε να συλλάβει τον 45χρονο για να τον οδηγήσει σε ψυχιατρείο. Ο 45χρονος, ο οποίος είχε επιστρέψει τα τελευταία χρόνια από την Ολλανδία στην Ελλάδα, μόλις έβλεπε τους αστυνομικούς κλεινόταν στο σπίτι του και απειλούσε ότι θα αυτοκτονήσει. Συνέχεια →

Γιέ μας… Γιὰ τὴν Πατρίδα τὰ νειάτα σου!!!

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Τέτοιες ημέρες, πριν τρία χρόνια, μια μάνα θρηνούσε την απώλεια του παιδιού της.
Στις 19 Αυγούστου 2010, ο σημαιοφόρος του Πολεμικού Ναυτικού Γιώργος Λυκάκης έπεσε στο κενό από ύψος 22 μέτρων στην δύσκολη δοκιμασία της «αράχνης», κατά την διάρκεια της εκπαιδεύσεώς του, στην Μονάδα Υποβρυχίων Καταστροφών.
Το διπλό δίχτυ ασφαλείας δεν λειτούργησε.
Σκίστηκε (προφανώς από κακή συντήρηση), και το κορμί του αξιωματικού έπεσε με δύναμη στο έδαφος.
Ήταν 24 ετών.

Για μια-δυο μέρες έγραψαν σχετικά οι εφημερίδες και τα blogs, και αυτό ήταν. Το θέμα ξεχάστηκε.
Η υπόθεση όμως είχε συνέχεια. Ο διοικητής της Μονάδας και ο υπεύθυνος εκπαιδευτής κάθισαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Τ
α κομματιασμένα σκοινιά ήταν μάρτυρες βαριάς αμέλειας.
Στο δικαστήριο όμως, υπήρχε ένας απρόσμενος μάρτυρας υπερασπίσεως: Η μάνα του άτυχου αξιωματικού!
Κανείς δεν την είδε ποτέ. Δεν βγήκε στα κανάλια, ούτε στις εφημερίδες. Συνέχεια →

Καλλίτερα χωρὶς …βιβλίο στὶς διακοπές!

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Να πάρεις ένα βιβλίο για να διαβάσεις στις διακοπές σου, ή να μην πάρεις τίποτα;

Συστήνω το δεύτερο.
Μη βιάζεσαι να σοκαριστείς. Άκου.

Η συντριπτική πλειοψηφία των βιβλίων που τυπώνονται σήμερα είναι για τα σκουπίδια.
Δες πρόχειρα τα μπεστ σέλερ της εποχής.
Από το «Πενήντα αποχρώσεις του γκρι» μέχρι το «Inferno» του Brown. Συνέχεια →

Ἔγινα τόσο παράξενος ἤ ὁ κόσμος ἄλλαξε κι ἐγώ παρέμεινα στόν …κόσμο μου;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Βγήκα στην Παραλιακή να βρω μια πλαζ της προκοπής. Λίγο μετά τη Βάρκιζα είδα έναν ωραίο κολπίσκο. Μπήκα. Τι να δω όμως και τι να ακούσω…
Ο ένας πάνω στον άλλον και τα ηχεία να βαράνε σαν τα κανόνια του Ναβαρόνε. Όπως μπήκα, βγήκα. Πρόλαβα όμως να κόψω κίνηση. Όλοι έμοιαζαν να περνάνε καλά. Χαμογελαστοί, κεφάτοι, άνετοι.
Διάολε, πως είναι δυνατόν; αναρωτήθηκα. Από μικρό παιδί ταύτισα τη θάλασσα με τον ήχο των κυμάτων, τα τζιτζίκια πιο πέρα και σκόρπιες παιδικές φωνές. Το γαλάζιο ήταν συνώνυμο της γαλήνης και της ηρεμίας. Έγινα τόσο παράξενος ή ο κόσμος άλλαξε και γω παρέμεινα… στον κόσμο μου; Συνέχεια →