Ο ολυμπιονίκης Ηλίας Ηλιάδης δεν ντράπηκε να δείξει το εθνόσημο μετά την λήξη του αγώνα, θέλοντας να πει «γι’ αυτό αγωνίστηκα».
Όλοι εμείς ντραπήκαμε γιατί γίναμε, βλέπεις, πολίτες του κόσμου και υπερασπιστές των δικαιωμάτων του λαού της Χιλής… τρομάρα μας.
Συνέχεια
Χαμός με το κείμενο που έγραψε η Μέριλ Στριπ. Έχει συγκινηθεί και συγκλονιστεί όλος ο πλανήτης. Ταυτίστηκαν μαζί του θηλυκά και αρσενικά. Μικροί και μεγάλοι. Νέοι και γέροι.
Ε λοιπόν ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ της Μέριλ Στριπ αυτό το κείμενο.
Ο ανθρωπάκος που το έγραψε φωνάζει εδώ και ημέρες ότι είναι δικό ΤΟΥ, αλλά κανείς δεν τον ακούει.
Στέλνει επιστολές, ενημερώνει, σκίζει τα ρούχα του, αλλά σημασία έχει για την βιομηχανία της ενημερώσεως να ΕΙΝΑΙ της Μέριλ Στριπ. Συνέχεια
Ανοίγω την αρχική σελίδα και βλέπω φωτογραφίες με σκυλάκια να πεθαίνουν. Άλλοτε από την κακοποίηση και άλλοτε από πείνα. Συνεχίζω πιο κάτω τα ίδια. Δάκρυα για τα σκυλάκια που πεθαίνουν. Και πιο κάτω, άλλη μια απ’ τα ίδια.
Κι εγώ τ’ αγαπώ τα σκυλάκια (και όλα τα ζώα).
Γι’ αυτό έχω μια πρόταση για σας τους ευαίσθητους (δεν ειρωνεύομαι, το εννοώ). Συνέχεια
Σήμερα άκουσα μια συγκλονιστική κουβέντα από έναν ηλικιωμένο άνδρα.
Έχει τη γυναίκα του με Αλτσχάιμερ τέσσερα χρόνια τώρα, και τον τελευταίο καιρό είναι κατάκοιτη.
Τις περισσότερες ώρες είναι κοντά της (τον βοηθάει και μια κοπέλα).
Αυτός την ταΐζει, αυτός την πλένει, αυτός της χαϊδεύει το πρόσωπο.
Ήμουν εκεί και το είδα. Είδα μια γυναίκα – όχι μεγάλη, γύρω στα 70 – χωρίς βλέμμα. Συνέχεια
Για να πάρουμε μια γεύση από το πόσο απροστάτευτος είναι ο πολίτης απέναντι στην ανυπαρξία σοβαρής και έγκυρης ενημέρωσης.
Το Βήμα (14/8) γράφει: «σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες η κα Περιστέρη κοίταξε με ειδική μικροκάμερα στο εσωτερικό του τύμβου από μικρή εσοχή και διέκρινε κάποιες όψεις από ένα μεγαλοπρεπές δωμάτιο…».
Συνέχεια
Καθόμουν μόνος στο κυλικείο ενός νοσοκομείου και άκουσα έναν φοβερό διάλογο δίπλα μου.
Μάνα-πατέρας γύρω στα 75 και ο γιος μεταξύ 35-40. Μιλάει ο γιος με μισοκακόμοιρο ύφος για τα οικονομικά του προβλήματα. Έπιασα σκόρπιες λέξεις: «δεν έχω δουλειά», «δεν μου φτάνουν τα λεφτά», «έχω κι εγώ ανάγκες να βγω και να πιω ένα ποτό», «δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση»…
Προσπαθούσα να καταλάβω, και εν τω μεταξύ άρχισα να συμπαθώ το παλικάρι. «Βρε προβλήματα που έχει ο κόσμος», σκεφτόμουν. Κάποια στιγμή σήκωσε φωνή: «Λοιπόν λέγε». Αμίλητοι οι γονείς. «Γιατί δεν μιλάς; (στον πατέρα απευθυνόταν). Δώσε ό,τι έχεις να φύγω». Αμίλητος συνεχώς ο πατέρας έβαλε το χέρι στην τσέπη και του έδωσε ένα χαρτονόμισμα – δεν μπόρεσα να διακρίνω αξία.
Τα πήρε στο κρανίο ο τύπος. Συνέχεια
