Του Γιώργου Κράλογλου
Όταν η μετανάστευση νέων παιδιών, οικογενειών αλλά και επιχειρήσεων αυξάνεται συνεχώς, η ανεργία καλπάζει προς το 30%, οι εργαζόμενοι απεργούν μόνο για την τιμή των όπλων, η ακίνητη περιουσία, από το δυαράκι μέχρι το χωράφι, απαξιώνεται σε ρυθμούς υποψίας… …και όλα αυτά τα περνούν (σκοπίμως) στα «ψιλά», η πλατεία Ταχρίρ δεν είναι καθόλου μακριά μας.
Στα «ψιλά» έχει περάσει για την κυβέρνηση αλλά και την αντιπολίτευση στο σύνολό της ότι πάνω από 500.000 επαγγελματίες που έδιναν δουλειά έστω και σε ένα εργαζόμενο είναι άνεργοι και πολλοί προβληματίζονται να αλλάξουν ακόμη και χώρα. Τους επαγγελματίες αυτούς κανείς δεν τους θεωρεί εργαζόμενους και ας δούλευαν στο μαγαζί τους σαν σκλάβοι από τα ξημερώματα μέχρι τα μεσάνυχτα. Κανείς δεν έχει κάνει μία αναφορά έστω και συμπάθειας.
Στα «ψιλά» έχουν περάσει οι Συνέχεια
Όχι δεν είναι αυτοί σχιζοφρενείς. Σχιζοφρενείς είμαστε όλοι εμείς που επιμένουμε να λαδώνουμε τις θεριζοαλωνιστικές μηχανές του συστήματος πληρώνοντας ό,τι μας ζητήσουν. Πληρώνουμε την κηδεία, το φέρετρο και τον τάφο μας πριν ακόμα πεθάνουμε. Είμαστε κιόλας νεκροί και δεν λέμε να το καταλάβουμε. Μια Ελλάδα στον δρόμο σε προκαθορισμένες απεργίες από τα συνδικάτα για τα οικονομικά και εργασιακά δικαιώματα αλλά ουδείς στο δρόμο για το δέντρο που στέκει στην αυλή και θα φορολογηθεί επειδή σου δίνει το καρπό του να τραφείς. Μάς παίρνουν το δάσος και η μάζα επιμένει να κοιτάει εγωιστικά την δική της επιβίωση. Ουδείς από αυτούς έχει σκεφτεί ότι και τα εργασιακά δικαιώματά του να κατοχυρωθούν δεν θα έχει τόπο να σταθεί. Βουλιάζουν το πλοίο και τα εκλογικά ποσοστά (λέγονται και πολίτες) να παλεύουν μέσα στον χαμό να σώσουν τα σώβρακά τους. 