Οὐδεὶς Ἕλλην ἐσκοτίσθη γιὰ τήν φτώχεια τῆς γῆς του. Τὴν γλέντησε τούτη τὴν φτώχεια. Στὴν μεγάλη, τὴν δυνατὴ Ἀθηναϊκὴ Δημοκρατία, τότε τόν χρυσὸ καιρό της, οἱ «ἐλεύθεροι πολίτες» πέρναγαν κοτσάνι μὲ φακή, κρασάκι καὶ κριθαρένιο ψωμί. Ἀραιὴ καί ἑορταστικὴ ἦταν ἡ καλοφαγία. Τὸ μόνο ποὺ δούλευε ἄφθονα καὶ πληθωρικὰ ἦταν «ὁ νοῦς», ἡ σκέψις, τὸ πνεῦμα. Καὶ τὸ ἀνδριλίκι, ποὺ ἀντιμετώπιζε νικηφόρα ὀρδὲς ἀπὸ Ἀσιάτες ἐπιδρομεῖς, σὲ δυσαναλόγους ἀλλὰ νικηφόρους ἀγῶνες. Συνέχεια
Πριν μερικά χρόνια που πήγα στην Πράγα είχα ενημερωθεί να επισκεφθώ το εστιατόριο αυτού του κυρίου. Άριστο το φαγητό του, αλλά πιο άριστος ο ίδιος. Οκτώ γλώσσες μιλούσε, αλλά η έκπληξη ήταν τα πολύ καλά ελληνικά του. Τα έμαθε στην Κρήτη, δουλεύοντας πριν χρόνια εκεί. Είπαμε πολλά. Κάποια στιγμή το ‘φερε η κουβέντα και του λέω «περάσαμε χούντα επτά χρόνια από κάτι δεξιούς μισότρελλους φασίστες».
«Κι εμείς για τέσσερις δεκαετίες από κάτι αριστερούς μία απ’ τα ίδια», και έβαλε τα γέλια… αλλά μετά σοβάρεψε απότομα κι έμεινε για λίγο αμίλητος. Συνέχεια
Νὰ ἐδῶ, Χιῶτες ποὺ δὲν ἐπίστευσαν στὴν ἑλληνοτουρκικὴ φιλία καὶ ἐξεγέρθησαν ἐναντίον τοῦ Σουλτάνου, παρακούοντας ἀκόμη καὶ τὸν Πατριάρχη μας……
Κκι ἐγὼ ἐδάκρυσα καὶ δὲν μποροῦσα νὰ τὸ κρύψω. Μὲ εἶδε καὶ μὲ ἐμάλωσε τρυφερά. Μοῦ εἶπε: «Μὴ λυπᾶσαι! Καμμία θυσία δὲν πάει χαμένη. Ἡ Ἑλλὰς ἐπηλευθερώθη, αὐτὸ ἔχει σημασία!».
Ἡ νύκτα προχωροῦσε καὶ σύντομα θὰ ἔπρεπε νὰ φύγω. Σηκώθηκα γιὰ νὰ τὸν χαιρετήσω. Τοῦ εἶπα: «Γρηγόρη, πρέπει νὰ φύγω τώρα. Πές μου τί θέλεις νὰ πῶ στοὺς Ἕλληνες τοῦ 2015».
Μὲ ἐκύτταξε στὰ μάτια μὲ τὸ διεισδυτικό του βλέμμα. Μοῦ ἀπήντησε:
Ἦταν 28 τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 1943. Κατοχὴ, πείνα καὶ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς νὰ θρηνῇ ἐπάνω στὸ φέρετρο τοῦ Κωστῆ Παλαμᾶ.
Ἡ κηδεία τοῦ ποιητοῦ Κωστῆ Παλαμᾶ, ποὺ ἔγινε στὸ Α΄ νεκροταφεῖο τῶν Ἀθηνῶν, ἐξελίσσεται σὲ μεγάλη ἀντικατοχικὴ ἐκδήλωση, μὲ τὴν συμμετοχὴ χιλιάδων κόσμου καὶ ὁ Ἄγγελος Σικελιανός, νὰ ἀπαγγέλῃ τὸ συγκλονιστικὸ
«Ἠχῆστε σάλπιγγες…» Συνέχεια
Περισσότερο εεὐσεβὴς πόθος παρὰ πραγματικότης. Ὄνειρο χειμερινῆς νυκτός, ποὺ θὰ θέλαμε νὰ εἴχαμε ζήση, ἀλλὰ δὲν τὸ εἴδαμε, οὔτε κἂν στὸν ὕπνο μας. Γιά τὸν ξύπνιο δὲν τὸ συζητᾶμε…
Ἁπλᾶ τὸ διαβάσαμε καὶ τὸ πλάσαμε στὸν νοῦ μας, μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου. Μᾶς τὸ καλλιέργησαν οἱ ξένες ταινίες, τὰ παιδικά μας διηγήματα καὶ οἱ φωτογραφίες τῶν Ἀθηνῶν, στὸ «Ῥομάντσο» καὶ στὸν «Οἰκογενειακὸ Θησαυρό», ποὺ ἐδιάβαζαν ἡ μάννα καὶ οἱ φίλες της. Συνέχεια
