Πάντα πίστευα πως η ιστορία έχει δύο όψεις.
Συνήθως η επικρατούσα πλευρά, γράφεται από τους νικητές, οι οποίοι θα «διορθώσουν» τα σημεία που τους ενοχλούν και καταδεικνύουν τα λάθη τους.
Οι ηττημένοι μένουν με την πίκρα της ήττας και το παράπονο πως η δική τους άποψη-εκδοχή,δεν εισακούεται, ούτε καταγράφεται επισήμως, αλλά σπανίως κάνουν την αυτοκριτική τους για το που έφταιξαν ενδεχομένως και συνέβησαν όσα συνέβησαν.
Κάπως έτσι συμβαίνει και με την περίπτωση της Μικρασιατικής καταστροφής.
Οταν έχουμε να κάνουμε με μια τέτοιας τεραστίας έκτασεως εθνική καταστροφή, η ανάλυση των αιτίων είναι υπόθεση, που θέλει βάθος χρόνου για να αναλυθεί από τους ιστορικούς, αποστασιοποιημένα από το συναίσθημα.Και συνήθως είναι πολλά και τραγικότατα τα λάθη και πολλοί οι υπαίτιοι.
