Ἄλλο Ἱστορία κι ἂλλο προπαγάνδα…
Σὰν σήμερα…
Τὴν ἡμέρα ποὺ τὰ Γερμανικὰ στρατεύματα ἀποχωροῦσαν ἀπ’τὴν Ἀθήνα, ἀφοῦ ὑπέστειλαν τὴν σημαία τους καὶ κατέθεσαν στέφανο στὸν Ἀγνωστο Στρατιώτη (κάτι ποὺ δὲν ἔκαναν οἱ κ.κ. Λαβρῶφ καὶ Ὀμπάμα…), ὁ Στρατηγὸς Φέλμυ, Στρατιωτικὸς Διοικητὴς Ἀθηνῶν, ἐστράφη στοὺς συγκεντρωμένους Ἕλληνες καὶ τοὺς εἶπε κυττάζοντας τὸν ἀρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό: Συνέχεια
Ὁ ὁρισμὸς τοῦ τραμπούκου.
Στοχοποίησε τὸν Συνολάκη, καθηγητὴ Φυσικῶν καταστροφῶν στὸ πανεπιστήμιο Κρήτης, δίνοντας τὴν διεύθυνσή του στὸ διαδίκτυο, ἐπειδὴ ἐξαέρωσε τὴν κυβερνητικὴ προπαγάνδα ποὺ διετείνετο πὼς δὲν μποροῦσαν νὰ κάνουν τίποτα νὰ σώσουν τοὺς ἀνθρώπους στὸ Μάτι!!!
Νύκτα τῆς 5ης πρὸς 6ης Σεπτεμβρίου 1948.
Ἔγινε ἕνα κομβικὸ γεγονὸς ποὺ προεξόφλησε τὸ τέλος τῆς Κομμουνιστικῆς Ἀνταρσίας στὴν Πελοπόννησο.
Ἀντάρτισσες τῆς Πελοποννήσου
Τὸ καΐκι «Νίκη», ποὺ εἶχε ξεκινήσῃ στὶς 29 Αὐγούστου 1948 ἀπὸ τὸ Δυῤῥάχιον Ἀλβανίας, μὲ φορτίο ὅπλων καὶ πυρομαχικῶν ἄνω τῶν 100 τόννων καὶ μὲ πλήρωμα πέντε (5) Ἕλληνες καὶ τὸν Ἀλβανὸ λοχαγὸ Κότσιο Καζάντζι, προσήραξε σὲ ὄρμο κοντὰ στὸ Λεωνίδιο Κυνουρίας κι ἐπαγιδεύθη.
Τὸ πρωί, ποὺ ἔγινε ἀντιληπτὸ ἀπὸ τὸ ναρκαλιευτικὸ «Πολεμιστής» (1943-1973, ναυπηγημένο στὸ Τορόντο) τοῦ Ἑλληνικοῦ Βασιλικοῦ Ναυτικοῦ καὶ ὅταν ἠρνήθησαν ἐκ τοῦ πλοιαρίου τὸν ἔλεγχο, ἐβυθίσθη!!!
Ζῆτα τους καὶ συγγνώμη ἀπὸ ἐπάνω πατριώτη…
Ἤμουν ἕτοιμος νὰ δεχθῶ πολλὲς ἀπὸ τὶς ἐξηγήσεις τους…
Ναί, πράγματι, ἦταν κάτι ἀσύληπτο καὶ πρωτοφανὲς καὶ μὴ ἀντιμετωπίσιμο… δὲν διαφωνῶ… Συνέχεια
Συμπεριφορὰ «νονοῦ» ποὺ βάζει πλάτη γιὰ τὰ μέλη τῆς συμμορίας του.
Ὅταν ἀναλαμβάνῃς τὴν πολιτικὴ εὐθύνη, σημαίνει πὼς ἀναλαμβάνεις καὶ τὶς ἐπιπτώσεις αὐτῆς.
Μόνο οἱ τρομοκρατικὲς ὀργανώσεις καὶ ὁ φερόμενος ὡς πρωθυπουργὸς ἀναλαμβάνουν πολιτικὴ εὐθύνη χωρὶς παραίτηση. Συνέχεια
…ἀλλὰ δὲν μᾶς λὲν πὼς ἡ μεγελυτέρρα ἀσύμμετρος ἀπειλὴ εἶναι οἱ καρπαζοεισπράκτορες καὶ τοποτηρητὲς τοῦ Βερολίνου…
Ἂς εἴμαστε σοβαροί…
Οὐτε ὁ στρατηγὸς ἄνεμος φταίει, οὔτε ἡ ἀσύμμετρος ἀπειλή…
Ὅσο γιὰ τὰ αὐθαίρετα, οἱ ἴδιοι τὰ νομιμοποίησαν γιὰ νὰ εἰσπράξουν περισσότερα χρήμματα γιὰ τὰ γερμανικὰ ταμεῖα. Συνέχεια
