«Ἡ Μάχη τῆς Σοφίας … »

Ἀ-χλὺς εὶς τῶν κορμιῶν μυρωδιὰ
καὶ ἡ στείρα γῆ,
χρόνους δέκα ὑπομένει τὴν φρίκην,
τρέχοντας μανιασμένα πίσω της …

Β- ρίθει ἀπὸ ἱδρῶτα τὸ χῶμα της,
μὰ θέλει ἡ κολασμένη τοῦ Ἕκτορος νὰ πάρῃ,
καθὼς τὸ κορμὶ του
ἀνθὸς τῆς ἀνδρείας εἶναι …

Γ- οργὸν τὸ βῆμα της …
ταχύ …
τοῦ Ἀχιλλέως τὰ ἴχνη
ἀκολουθεῖ …

Δ- ράμα !…τοῦ Ὁμήρου ἡ σκέψις
ἔρωτας ἐπισκέπτης …
εἰς τὴν μάχην ἁρματωμένος
φλερτάρει τὸ λυσσασμένον χῶμα …

Ἕ-πος τοῦ Ἔρωτος Μέγα …
τ’ ἀτσάλι φρουρὸς του
ἡ φωτιὰ σύντροφὸς του
καὶ ἡ γῆ πληγωμένη …

Ζ- ωντανεύει τὸ αἷμα …
ὀρθώνεται ἀνάμεσὰ τους
…τρίτος ἐραστής…
τοῦ χαμένου ἱδρῶτα πορθητής …

Ἥ- λιος καὶ ἄνεμος
στηρίζουν τὰ ξίφη,
μὲ πάθος καὶ δύναμιν
νὰ πληγώσουν τὰ μίση …

Θ- εοὶ θεαταὶ καὶ κριταί,
μιὰ ἀνάσα ἀπ’ τὴν τρέλλα,
ὄπου αὐτὴ ὁπλισμένη
εἶναι ἀγκαλιὰ μὲ τὸ αἷμα …

Ἴ- ριδος χρώματα γεμᾶτες οἱ ἀσπίδες,
σὲ χέρια ζυμωμένα μὲ θάνατον …
τὰ πύρινα ξίφη μάρνανται,
τὸ ἕνα νὰ λοιώσῃ τὸ ἄλλον …

Κ- αὶ ἔρχεται ὁ Οὐρανὸς τρομερός,
μὲ βροχὴν νὰ πεισμώσῃ τὰ ὅπλα …
καὶ τὸ χῶμα καλπάζωντας
ν’ ἁρπάξῃ τὸ αἷμα …

Λ- άμπει ὁ Ἕκτωρ ὡς Θεὸς
καὶ γύρω του ἀνταύγιες ὁδύνης,
κλαίει τὸ χῶμα καὶ ἡ βροχή,
κλαίει ἡ ἀνάσα ἡ πρωϊνή …

Μ- έσα ἀπὸ τὶς κραυγὲς τῆς ἀνατολῆς,
τῆς Δροσιᾶς , τοῦ Ἡλίου καὶ τῆς Αὐγῆς,
πίσω ἀπὸ τῶν κυμάτων τὴν ὁργήν,
καὶ γεῦσιν θλίψεως μὲ ἄνθη ἀρτυσμένη,

Ν- αὸς τοῦ Ἔρωτος …λαμπρός !
πατᾶ εἰς τὸ αἷμα …κρατερός !
καὶ νά …ἁγνόν …
πίσω του τὸ χῶμα τρέχει …δειλόν !

Ξ- αναμμένη ἡ Αὐγὴ τὸν κυττᾶ,
φοβισμένη τὸ χέρι τοῦ Φοίβου κραττᾶ …
καὶ τὸ χῶμα καλπάζει γοργά,
εἰς τοῦ Ἕκτορος νὰ χαθῇ τὴν ἀγκαλιά …

Ὁ- ργώνει τὴν Παγγαία τὸ βῆμα του
καὶ ὁ ἱδρῶτας πίσω του τοὺς κάμπους φλερτάρει …
ντροπιασμένη ἡ σκόνη … νὰ γυρίσῃ,
ἀρνεῖται τὸν ἄνεμον νὰ φιλήσῃ …

Π- έφτει ὀ Οὐρανὸς ἐμπρὸς του,
νὰ τὸν σταματήσῃ !
μὰ ὁ Ναὸς τοῦ Ἔρωτος
τὸ αἷμα του θὰ χύσῃ !

Ῥ- έει τοῦ Ἔκτορος ὁ θυμός …
δειλιάζει ἠ τρέλλα …τὴν ἁρπάζει ὁ Οὐρανός,
βαστᾶ τ’ ἀτσάλι γερὰ
καὶ τὰ μάτια του φιλοῦν τὸν Ἤλιον μετά …

Σ- κότος καλύπτει τὸν Ἔρωτα …
καὶ τῷ Φῳτὶ τὰ ὅπλα μάρνανται …
καὶ ὁ Ναὸς Ἀχιλλεύς,
μὲ πυρκαϊὰ ἀπ’ τὰ μάτια του,

Τ- ὴν μάχη πλημυρίζει μὲ φῶς !
Τρόμος εἰς τὰ στήθια τοῦ Ἄρεως
καὶ οἱ Οὐρανοὶ ἁρπάζουν κρυφὰ
τὸ ματωμένον χῶμα νὰ σώσουν !

Ὕ- στερα πετὰ τ’ ἀτσαλένιον κορμὶ του
εἰς τὸ ἁγνὸν περίσσιον χῶμα
καὶ τὸ χαμόγελὸν του
παγώνει τοῦ Ἕκτορος τὸν θυμόν !

Φ- ιλᾶ τὸν ἄνεμον γύρω του
καὶ ἡ κόρη τῆς θεᾶς Ψυχῆς
σκορπίζεται εἰς τὴν μάχην …
πόλεμος θάνατος γίνεται …ὁ Φὼς καὶ τὸ Φῶς !

Χ- άνεται ἡ ἄνοιξις εἰς τὸ βλέμμα του
καὶ ἡ ὁρμὴ του τὸν Ἕκτορα ἀγγίζει …
εἶναι τώρα Ἥρως μεγάλος αὐτός …
τοῦ πῆρε τὴν πνοὴν ὁ Ὡραῖος Ναός !

Ψ- εύδεται ἠ γῆ !
δὲν βρίσκει τὸ αἷμα !
τὸ ψάχνει ἡ βροχή !
δὲν ὐπάρχει εἰς τὸ χῶμα !

Ὡ- ραία ἐσὺ τοῦ πολέμου γαλήνη,
τῆς βίας φρικτὴ ἐρωμένη,
τοῦ Ναοῦ τῶν Ἀνδρῶν ἐνδεδυμένη,
εἶσαι ὁ Ναὸς τοῦ Νοὸς τῆς Νοήσεως ἀγαπημένη …

Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς
Ἕλλην
30-5-2011

ΥΓ.: «Τῆς Σοφίας ἡ Σκέψις, ἐνδεδυμένη τοῦ ἰδικοῦ μου λόγου… Σ’ εὐχαριστῶ !»

(Visited 17 times, 1 visits today)




Leave a Reply