Μερικὲς πληροφορίες γιὰ τὴν ἱστορία τῆς γλώσσης μας.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΜΟΥ ΦΙΛΟΙ, ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ ΜΑΣ , ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ.
Ἡ Ἑλληνική γλῶσσα εἶναι άδιαμφισβήτητα ἡ ἀρχαιοτέρα γλῶσσα ἀπ’ ὃσες ὁμιλοῦνται στήν Εὐρωπαϊκή ἢπειρο. Ἂν καί εἶναι ἀδύνατον νά καθορίσωμε τήν ἡλικία της, ἒχει καταστῆ φανερό ὃτι εἶναι ἐντυπωσιακά ἀρχαιότερη ἀπ’ ὃ,τι ἒχουμε διδαχθῆ. Οἱ πινακίδες μέ γραφή ΓΡΑΜΜΙΚΗ Α καί ΓΡΑΜΜΙΚΗ Β πού ἀνεκάλυψε ὁ Βέντρις στήν Κρήτη τό 1900, ἐθεωροῦντο ἀνατολικῆς προελεύσεως. Ὁ ἀρχιτέκτων Μ. Βέντρις κατώρθωσε νά ἀποκρυπτογραφήση τήν ΓΡΑΜ. Β καί ἀπέδειξε ὃτι ἡ γλῶσσα τῶν πινακίδων ἦταν ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Συνέχεια

Ἕνας (μικρός) στόχος τὴν φορά.

Ἕνα  βῆμα τὴν φορά.
Ὅλη ἡ ζωή μας, ἀπὸ παιδιὰ ἀκόμη, ἀποτελεῖται ἀπὸ πολλὰ μικρὰ βήματα.
Κάθε βῆμα κάπου μᾶς ὁδηγεῖ.
Ἄλλοτε αὐτὸ συμβαίνει συνειδητῶς κι ἄλλοτε ὄχι.
Καὶ στὶς περισσότερες φορὲς ΔΕΝ συμβαίνει συνειδητῶς. Συνέχεια

Γύριζε

«Γύριζε, μὴ σταθῇς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη, 
ὁ ψεύτης εἴδωλο εἶν᾿ ἐδῶ, τὸ προσκυνᾷ ἡ πλεμπάγια, 
ἡ Ἀλήθεια τόπο νὰ σταθῇ μιὰ σπιθαμὴ δὲ θἄβρῃ. 
Ἀλάργα. Μόρα τῆς ψυχῆς τῆς χώρας τὰ μουράγια.  Συνέχεια

Σύγχρονοι σκλάβοι στὸν χῶρο ἐργασίας

Η ιδέα για την χρήση των ανθρώπων ως σκλάβους δημιουργήθηκε από την πρώτη στιγμή που ο άνθρωπος άρχισε να πολεμά και να κατακτά άλλες περιοχές και φεύγοντας να παίρνει τους πιο δυνατούς άνδρες, για να τους χρησιμοποιήσει σαν υποζύγια, στις βαριές δουλειές ή ακόμη και για να τους πουλήσει σαν ζώα σε κάποια αγορά σκλάβων.

Αυτό το διαστροφικό εμπόριο τελικά δεν τελείωσε ποτέ, παρ’ όλο που όλοι είμαστε σίγουροι πως η κοινωνία μας με τα χρόνια ξέφυγε από τις ακρότητες και την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο γινόμενη συνειδητά πλέον πιο ανθρωποκεντρική.

Δυστυχώς όμως κάθε λίγο κάποιο περιστατικό μας επαναφέρει τις μνήμες αφού τα γεγονότα αποδεικνύουν πως τίποτα δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά στην ανθρώπινη εκμετάλλευση. Ποτέ δεν σταμάτησε λοιπόν απλά αλλάζει μορφές και εκσυγχρονίζεται. Συνέχεια

Ὁδηγίες γιὰ τοὺς νεκρούς!

«Θὰ εὕρῃς ἀριστερὰ στὸ δῶμα τοῦ Ἄδη μία κρήνη, καὶ δίπλα της νὰ στέκῃ λευκὸ κυπαρίσσι. Σὲ αὐτὴ τὴν κρήνη μὴ τυχὸν καὶ πλησιάσῃς.

Θὰ εὕρῃς καὶ μίαν ἄλλη, ποὺ τρέχει ψυχρὸ ὕδωρ ἀπὸ τὴν λίμνη τῆς Μνημοσύνης. Μπροστά της ὑπάρχουν φύλακες.
Νὰ πῇς : «Τῆς Γαίας εἶμαι παῖς καὶ τοῦ ἔναστρου Οὐρανοῦ, τὸ γένος μου οὐράνιο. Αὐτὸ τὸ ξέρετε κι ἐσεῖς. Ἔχω στεγνώσει ἀπὸ τὴν δίψα, χάνομ
αι. Μόνο δῶστε μου τώρα ψυχρὸ ὕδωρ ποὺ κυλάει ἀπὸ τὴν λίμνη τῆς Μνημοσύνης».

Συνέχεια

Ἡ ἀνθρωπιὰ στὸ σκαλοπάτι ἑνὸς ἀστέγου

Όλοι το τελευταίο διάστημα περπατώντας στους δρόμους – ειδικά αργά το βράδυ ή νωρίς το πρωί – συναντάμε καθημερινά δίπλα μας αστέγους, που ταλαιπωρημένοι και πεινασμένοι, αλλά παράλληλα με μια ευδιάκριτη υπερηφάνεια, κλείνουν για λίγο τα μάτια τους, όπου βρουν λίγο απάγκιο, μη μπορώντας να βλέπουν αυτό το απάνθρωπο και εν τέλει απαράδεκτο κράτος, αλλά δυστυχώς και αυτή την υποκριτική κοινωνία μας.

Μια κοινωνία που έχει γαλουχηθεί για πολλά χρόνια τώρα με επιστημονικό τρόπο στην αδιαφορία για τον συνάνθρωπο, με αντάλλαγμα λίγες σταγόνες αυτάρκειας και μια τζούρα εξηρτημένης ευτυχίας, που δεν μας δίνει πλέον το δικαίωμα να σκεφτούμε και πολύ. Συνέχεια