Τὸν ἔλεγαν Σωτήρη…

Τον έλεγαν Σωτήρη.
Ένας ψηλός, λυγερόκορμος, καλοβαλμένος νέος. Από την Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης. Μόνιμα γελαστός, πρόθυμος, πειθαρχικός. Από τους στρατιώτες που η εμφάνιση και συμπεριφορά τους, σε συνδυασμό με την ιστορία, που παρά το νεαρό της ηλικίας, κουβαλούν στις πλάτες τους, σου μένουν αξέχαστοι.

Παρουσιάστηκε στην Επιλαρχία (Τάγμα στα Τεθωρακισμένα) στο Πολύκαστρο τρεις ημέρες μετά τους υπολοίπους της κλάσεώς του, μιας και για κάποιον λόγο είχε πάρει παραπάνω άδεια.. Όταν κάθισε απέναντι μου για να γνωριστούμε μου έδωσε μια επιστολή από τον Ταξίαρχο Διοικητή του ΚΕΤΘ στον Αυλώνα. Διάβασα το γράμμα αλλά προτίμησα αυτά που έγραφε να μου τα πει με περισσότερες λεπτομέρειες ο Σωτήρης.

Ήταν 20 χρόνων. Οι γονείς του και οι δύο κωφάλαλοι, και ο πατέρας με πολλά προβλήματα υγείας. Ζούσαν με ότι βοηθήματα τους έδινε το κράτος. Αυτός, καλός μαθητής έως τότε, από 16 ετών άφησε το σχολείο και άρχισε δουλειά στο μηχανουργείο ενός γείτονα που ήξερε την κατάσταση του σπιτιού. Η μάνα του το μόνο που μπορούσε να κάνει εκτός σπιτιού, ήταν να πάει στη γειτονιά για ψωμί. Όλα τα άλλα ψώνια ο Σωτήρης. Σούπερ μάρκετ, μανάβικο, μπακάλικο, γιατρούς, φάρμακα, λογαριασμούς….όλα.

Τον κάλεσαν πριν 1,5 χρόνο να παρουσιαστεί, στον Αυλώνα και πάλι για να κάνει την θητεία του. Δυό εβδομάδες πριν ξεκινήσει για τον Στρατό, ένα πρωί στις 6.30 πηγαίνοντας για το μεροκάματο, ένα αγροτικό που οδηγούσε ένας γύφτος, χωρίς δίπλωμα και ανασφάλιστο, παραβιάζοντας Στοπ, τον κτύπησε άσχημα. Το …«όπου φτωχός κι η μοίρα του» ταίριαξε απόλυτα.
Νοσηλεύτηκε μαζί με την κινησιοθεραπεία κοντά στον ένα χρόνο. Λάμες στο αριστερό πόδι και χέρι. Νοσηλεύτηκε χωρίς την παρουσία των γονιών του, μιας και ούτε μέσον αλλά ούτε και δυνατότητα να πηγαινοέρχονται με ταξί δεν υπήρχε.
Ο Ταξίαρχος έγραφε ότι γι’ αυτό πήρε 3 ημέρες παραπάνω άδεια και να κάνουμε άμεσα ενέργειες για, κατ’ εξαίρεση, μετάθεση του στην Θεσσαλονίκη. Έτσι κι έγινε και σε 1,5 μήνα μετατέθηκε…..

Ασυναίσθητα χθες, μου ήλθε στο μυαλό η ιστορία του Σωτήρη.
Τι σχέση μπορεί να έχει ο κάθε ανώνυμος Σωτήρης, αυτού του κόσμου με τον κάθε επώνυμο Νίκο Ρωμανό, που για να διασκεδάσει την ανία που του προκάλεσε η καλοπέραση και η έλλειψη χειροπιαστών και υπαρκτών προβλημάτων, απεφάσισε να κάνει δυστυχισμένους ανθρώπους, που δεν του έφταιξαν πουθενά και σε τίποτα….

Έτσι χωρίς λόγο, γιατί απλά έτσι του κάπνισε. Το δίκαιο λοιπόν και το σωστό είναι, ο καθένας μας να κουβαλάει τον Σταυρό που είτε αποφάσισε γι αυτόν ο Θεός, είτε ο ίδιος με τις πράξεις και τις αποφάσεις του, κι όχι εκείνον που απεφάσισε ερήμην του ο κάθε κακομαθημένος στο όνομα μιας αναρχοαρλουμπολογίας, παριστάνοντας τον δράκο όταν κρατούσε όπλο και φορώντας κουκούλα, μετατράπηκε αυτόματα σε κλαψιάρικο κοριτσάκι, όταν απεκαλύφτη το προσωπάκι του και του το πήραν το «παιχνίδι» από τα χέρια.

Γιατί είτε μας αρέσει, είτε όχι, οι ανώνυμοι Σωτήρηδες αυτής της ζωής, κρατούν όρθιο αυτόν τον τόπο, σε πείσμα όλων των υπολοίπων που παρασιτούν εις βάρος τους, απαιτώντας επίμονα τα «δικαιώματά» τους και περιφρονώντας ταυτόχρονα προκλητικά τις όποιες, υποχρεώσεις τους.

Ἀπόστολος Ἀθανασάκης

φωτογραφία

(Visited 17 times, 1 visits today)




Leave a Reply