Τό ἔχουμε;
Ἤ μήπως τό χάσαμε;
Μία φωνούλα μέσα μας, διαρκῶς, μᾶς ὑποδεικνύει τὸ ποῦ πρέπει νὰ κατευθυνθοῦμε, ἀνᾲ πάσᾳ στιγμῇ, ἀλλὰ σὲ ἐλάχιστες περιπτώσεις ἀποφασίζουμε νὰ τῆς δόσουμε σημασία, νὰ τὴν ἀκούσουμε καὶ νὰ ἀκολουθήσουμε τὶς ὅποιες προτροπές της.
Αὐτὴ ἠ φωνούλα, ἐκτὸς τοῦ ὅτι …γνωρίζει, ἐκφράζει καὶ τὴν φυσικὴ ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου γιὰ ἐπιβίωσιν.
Καὶ πάντα, μὰ πάντα, αὐτὸ τὸ ἔνστικτον τῆς ἐπιβιώσεως, εἶναι ἰσχυρότερον ἀπὸ πολλὲς ἄλλες φωνές, ποὺ μποροῦν νὰ γεννηθοῦν μέσα στὴν νόησίν μας. Συνέχεια
