Διπλὴ κηδεία σήμερα, γιὰ τὸ διπλὸ φονικὸ

Σήμερα ἕνας σύγχρονος Ἥρως τῶν Ἑλλήνων θὰ ταφῆ στὴν Μαύρη Γῆ τῆς Βορείου Ἠπείρου…
Ὁ πόνος καὶ ὁ θρῆνος ἀπέραντος γιὰ κάθε Ἄνθρωπο τοῦ πλανήτου μας, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν αἰσθάνεται ἤ ὄχι Ἕλλην…
Τὸ ταξείδι του πρὸς τὸ ἀπόλυτο Φῶς τῆς Ἐλευθερίας δὲν ξεκίνησε τώρα… Ἦταν πάντα ταγμένος σὲ αὐτό…

Ἕνας ἄνδρας μὲ ἕνα πεντακάθαρο βλέμμα, μὰ πλέον μὲ ἕνα αἰώνια χαραγμένο χαμόγελο στὸ πρόσωπό του, μᾶς ἀποχαιρετᾶ ὁριστικῶς σήμερα, γιὰ νὰ ταφῇ δίπλα στοὺς Ἥρωες, ποὺ ὁ ἴδιος, ἀκόμη καὶ μὲ τὴν ζωή του, ἐτάχθη στὴν μνήμη τους ὐπερασπιστής, γιὰ νὰ μᾶς ἀποδεικνύῃ, καθημερινῶς, ἰδίως ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα, πόσο μικροὶ εἴμαστε ὅλοι μας ἐμπρὸς στὸ μεγαλεῖο του.

Ἕνα παλληκάρι ποὺ περιεγέλασε τὸν θάνατο καὶ σήμερα ἐμπρός μας φαίνεται τόσο μεγάλος…
Μὲ τὸ αἰώνιό του χαμόγελο, τὸ χαμόγελο τοῦ Νικητοῦ, τώρα πιά, ποὺ ἀποδεικνύει πὼς ἔζησε ὄρθιος καὶ πέθανε Ἐλεύθερος!!!


Ἕνα παλληκάρι ποὺ διαρκῶς πολεμοῦσε γιὰ τὰ Δίκαια τοῦ τόπου του καὶ τῶν συμπατριωτῶν του.


Ἕνας ἄνθρωπος δραστήριος, συνειδητοποιημένος, μὰ ἐπάνω ἀπὸ ὅλα Μαχητὴς τῆς Ἐλευθερίας. 

Αὐτὸν τὸν λεβέντη, τὸν τόσο προδομένο μὰ καὶ τόσο μεγαλόκαρδο, μέσα στὴν σκλάβα ἰδιαιτέρα Πατρίδα του, τὸν γαλουχημένο καὶ ἀνδρωμένο μέσα στὴν ἐγκατάλειψιν, τὸν ποτισμένο ἀπὸ τὶς ἀτελείωτες μειοδοσίες τῶν γραικύων, σήμερα τὸν ἀποχαιρετοῦν ἡ οἰκογένειά του, οἱ συντοπῖτες του καὶ σύσσωμος ὁ Ἑλληνικὸς λαός, μὲ ἀπερίγραπτο πόνο καὶ βαθύτατο αἴσθημα πικρίας.

Διότι τὸ παλληκάρι αὐτὸ δὲν ἐδολοφονήθη μόνον ἀπὸ τὸ ἀλβανικὸ μόρφωμα, ἀλλὰ κύριος συνεργὸς αὐτοῦ τοῦ μορφώματος, ποὺ ὅπλισε τὸ χέρι τῶν φονιάδων καὶ τοὺς ἀδειοδότησε νὰ ὁλοκληρώσουν τὸ ἔγκλημά τους, ἦταν τὸ ἑλλαδικὸ μόρφωμα. Καὶ δὲν εἶναι μόνον ὁ φυσικὸς θάνατος τοῦ παλληκαριοῦ, ποὺ σὲ αὐτὸν συνέβαλε, ὅσο μποροῦσε μὲ τὴν ἀδιαφορία του, τὴν ὀλιγωρία του ἤ ἀκόμη καὶ μὲ τὴν ἐνδοτικότητά του, τὸ ἐλλαδικὸ αὐτὸ μόρφωμα, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἡ καραγκιοζιλίδικι, ἐκ τῶν ὑστέρων καὶ κατ’ ἐπανάληψιν ὑπενθύμισις, πολλῶν ἐκ τῶν ἐπισήμως (φερομένων ὡς) ἐκπροσώπων του, ποὺ ἔσπευσαν νὰ γελοιοποιήσουν τὴν ἄδικο αὐτὴν θυσία, νὰ παραπλανήσουν ἀναφορικῶς μὲ τὶς λεπτομέρειες τῆς ἐν ψυχρῷ δολοφονίας του, μὰ κυρίως νὰ ἀπομειώσουν ἰδιαιτέρως τὴν ἀνικανότητά τους, γιὰ νὰ ἀποκρύψουν τὶς δικές τους μειοδοσίες, νὰ ἀποσβέσουν τὴν βαρύτητα τοῦ ἐγκλήματός τους καί, καταληκτικῶς, νὰ προσβάλουν ὅσο οὐδέποτε, τὴν μνήμη τοῦ Ἐθνομάρτυρος.

Στὴν πραγματικότητα εἴχαμε δύο ἐν ψυχρῷ δολοφονίες.
Μία ἐν ψυχρῷ δολοφονία ἦταν αὐτὴ ποὺ διέπραξαν ἐπισήμως τὰ μισθοφορικὰ στρατεύματα τῆς νέας τάξεως, τὰ ὑπανθρωπίδια, ποὺ αὐτό-ἀποκαλῶνται ἀλβανοί.

Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἡ ἄλλη ἐν ψυχρῷ δολοφονία, ποὺ δὲν ὁμολογεῖται δημοσίως, ἀλλὰ εἶναι μεγαλυτέρα καὶ χειροτέρα τῆς πρώτης.
Εἶναι αὐτὴ ποὺ διέπραξαν (καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ διαπράττουν) τὰ ἐγχώρια κι ἑλληνόφωνα ὑπανθρωπίδια, τὰ ὁποία καὶ ἀπολύτως καταχρηστικῶς αὐτό-ἀποκαλῶνται «κυβερνητικὰ ὄργανα» καὶ ἡ ὀποία εἶναι σαφῶς βαρυτέρα τῆς πρό-ἀναφερομένης, ἐφ΄ ὅσον, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν συνεργία τους στὴν μὴ ἔγκαιρο παράδοσιν τῆς σοροῦ, εἴχαμε ἀκόμη:

  • Τὴν ἐπίσημό τους ἄρνησιν γιὰ διερεύνησιν τῶν ἐπὶ μέρους παραμέτρων τῆς δολοφονίας Κατσίφα.
  • Τὴν μὴ ἔγκαιρο ἀποστολὴ ἰατροδικαστοῦ στὴν γείτονα.
  • Τὴν μὴ ἀξίωσιν, βάσει διεθνῶν συμβάσεων, ἐφαρμογῆς τῶν διεθνῶν νόμων καὶ ὑποχρεώσεων, ἀλλὰ καὶ τοῦ σεβασμοῦ τῶν στοιχειωδῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, ἀπὸ τὴν γείτονα στὴν Βόρειο Ἤπειρο.
  • Τὴν ἄνευ δικαιολογιῶν παρατεταμένη σιωπὴ τῶν κάθε λογῆς καὶ εἴδους (φερομένων ὡς) κυβερνητικῶν ὀργάνων.
  • Τὴν μὴ ἀντιμετώπισιν τοῦ ἐν λόγῳ συμβάντος ὡς πρόβλημα διακρατικῶν σχέσεων.
  • Τὴν μὴ ἀξίωσιν ἐξηγήσεων, τὴν μὴ καταγγελία σὲ διεθνεῖς ὀργανισμούς, τὴν ἀπαίτησιν ἀποδόσεως εὐθυνῶν ἀλλὰ καὶ τὴν ἀδιαφορία τους γιὰ ἀποκατάστασιν τῶν ὅσων οἱ πανάρχαιοι ἀνθρώπινοι νόμοι ἐπιβάλλουν, ἀπὸ τὰ ἀλβανὰ ὑπανθρωπίδια.
  • Τὴν -κυριολεκτικῶς- ἐργολαβική τους κατασυκοφάντησιν τοῦ Κωνσταντίνου, μέσῳ τῶν ἠλιθίων δημοσιευμάτων, ποὺ κατ’ ἐντολήν τους «διέῤῤευσαν» στὸν ἐλεγχόμενον ἀπὸ αὐτοὺς Τύπο, ἀπὸ τὸ ΑΠΕ-ΜΠΕΕΕΕΕΕΕΕ.
  • Τὸν μὴ περιορισμὸ τῶν κοτσανολόγων τους, ποὺ ἀκόμη καὶ τώρα, περιφέρονται καὶ ἐξαπολύουν ἀμέτρητες ἀρλοῦμπες, κατὰ μυριάδων, μικρῶν καὶ μεγάλων, μὰ ἰδίως κατὰ τοῦ Κωνσταντίνου Κατσίφα.
  • Καί, φυσικά, πέραν κι ἐπάνω ἀπὸ ὅλα, τὴν προσβολὴ μνήμης νεκροῦ, ἰδίως Ἐθνομάρτυρος νεκροῦ, ποὺ συνειδητῶς διαπράττουν ἀκόμη καὶ τώρα.

Ὅλοι μας εἴμαστε ἰδιαιτέρως συγκλονισμένοι ἀπὸ τὸν παράλογα βίαιο θάνατο τοῦ παλληκαριοῦ, μὰ καὶ τὴν ἐκ παραλλήλου ἀνισόῤῤοπο «πολιτική» τῶν ἀλβανῶν. Ὅλοι μας παραμένουμε, ἀκόμη καὶ σήμερα, ποὺ θὰ γίνη ἐπὶ τέλους ἡ κηδεία, βαθύτατα συγκλονισμένοι, ἀναστατωμένοι, προσβεβλημένοι, θυμωμένοι, πικραμένοι, ἐξοργισμένοι ἀπὸ τὸ θράσος καὶ τὴν ἐγκληματικότητα τῶν γειτόνων μας.
Μὰ περισσότερο ἀπὸ ὅλα εἴμαστε ἀπελπισμένοι, ἀπογοητευμένοι, θυμωμένοι, ἐξοργισμένοι, μὰ καὶ σιγά-σιγά, ἀλλὰ σταθερά, ὅλο καὶ περισσότερο ἀποφασισμένοι καὶ συνειδητοποιημένοι, στὸ νὰ ἀντιδράσουμε πλέον μὲ κάθε μέσον καὶ κάθε τρόπο, στὸν πόλεμο ποὺ ἐξαπέλυσαν ἐναντίον τοῦ Κωνσταντίνου καὶ ἐναντίον τῶν συμπατριωτῶν μας. Πνιγήκαμε ἀπὸ τὴν ὑπερβολικὴ Ὕβριν, ποὺ στὸ πρόσωπο τοῦ Κωνσταντίνου, διέπραξαν καὶ διαπράττουν τὰ σιχάματα, ποὺ τὸ παίζουν ἀνερυθρίαστα ἐπὶ πλέον καὶ κυβερνῶντες μας.

Στὴν πραγματικότητα ὅλη μας ἡ ὀργή, ποὺ ναὶ μὲν ξεκίνησε ἀπὸ τὴν ὑβριστικὰ ἐγκληματικὴ συμπεριφορὰ τῶν ἀλβανῶν, κατέληξε σήμερα νὰ ἔχῃ τόσο πολὺ γιγαντωθῆ, ποὺ μᾶς πνίγῃ, ἐξ αἰτίας κυρίως τῶν ἐλληνοφώνων γραικυλίσκων, ποὺ ὄχι μόνον ἄνοιξαν τὰ βοθρο-ἐκτοξευτήριά τους (στόματά τους θὰ λέγαμε, ἐὰν ἦσαν κι ἔτσι), ἀλλὰ ἐξακολουθοῦν, ἀκόμη καὶ τώρα, νὰ ἐξαπολύουν τὴν μία πίσω ἀπὸ τὴν ἄλλην βοθρολυματικὴ βολή τους κατὰ τοῦ ἐν ψυχρῷ δολοφονηθέντος συμπατριώτου μας, κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Βορείου Ἠπείρου καί, τελικῶς, κατὰ τῶν Ἑλλήνων, τῆς Ἱστορίας μας, τῶν συνειδήσεών μας, τῆς συλλογικῆς μας μνήμης καὶ τῶν ὅσων σύσσωμος ἡ Ἀνθρωπότης, ἔως σήμερα, σὲ ὅλον τὸν πλανήτη, θεωροῦσε καὶ θεωρεῖ αὐτονόητα.

Διπλὸ τὸ φονικὸ Πατριῶτες, διπλὴ καὶ ἡ κηδεία σήμερα.
Ἀπὸ τὴν μία ἀποχαιρετοῦμε καὶ κηδεύουμε τὸ χαμογελαστὸ παιδί, ποὺ ἀκόμη καὶ ὁδεύοντας γιὰ τὸν τάφο του, μὲ τὸ μονίμως ἀποτυπωμένο χαμόγελό του, διατρανώνει τὴν κεκτημένη Ἐλευθερία του...
Κι ἀπὸ τὴν ἄλλην θάβουμε, στὰ μαῦρα τάρταρα τῆς συνειδήσεώς μας, τὸ βοθρόλυμα ἑλλαδοκαφριστάν, ποὺ κατρακυλᾶ καὶ πνίγεται ὁλοταχῶς στὰ σκ@τά του καὶ στὴν μπόχα του.

Σήμερα ἕνας κύκλος κλείνει κι ἕνας νέος ἀνοίγει.
Ἡ Εὐθύνη τῆς μνήμης εἶναι δική μας, καθὼς ἐπίσης δικό μας εἶναι καὶ τὸ Χρέος τῆς ἀπαλλαγῆς μας ἀπὸ κάθε βοθρόλυμα ποὺ μᾶς ὁδήγησε ἔως ἐδῶ.
Στὴν μνήμη τοῦ Κωνσταντίνου, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν ἀδίκως θυσιασθέντων παλληκαριῶν μας ἀνᾲ τοὺς αἰῶνες, ἀπὸ τὴν Βόρειο Ἤπειρο ἔως τὴν Κύπρο μας καὶ ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολιν, τὴν Μικρὰ Ἀσία καὶ τὸν Πόντο, ἀλλὰ ἔως ἀκόμη καὶ τὸ κέντρο τῶν Ἀθηνῶν, ἕνα σύνθημα ξεπροβάλλει ἐπιτακτικότατον: Ἡ Ἐλευθερία εἶναι Μονόδρομος, δὲν χαρίζεται καὶ δὲν ἐξαγοράζεται!!! Σὲ κατατρώγει, σὰν σαράκι, κάνοντάς σὲ νὰ ἀψηφᾷς κάθε κίνδυνο καὶ νὰ ὑπερίπτασαι τῶν ἐπιπλάστων καὶ σαθρῶν πλαστοτήτων τῆς καθημερινότητος. Ἡ Ἐλευθερία εἶναι μονόδρομος καὶ θέλει καθημερινοὺς ἀγῶνες, θυσίες καὶ ὑπερβάσεις!!!
Ἡ Ἐλευθερία ξεκινᾶ ἀπὸ μέσα μας, καθρεπτίζεται στὰ μάτια καὶ ξεχύνεται μὲ ὁρμὴ γιὰ νὰ ἐμβολιάσῃ κι ἄλλους…

Ὅλο αὐτὸ τὸ αἷμα, ποὺ οὐδέποτε ἔπαυσε νὰ ῥέῃ, ἂς γίνῃ ἐπὶ τέλους γιὰ ἐμᾶς, μὰ καὶ γιὰ αὐτοὺς ποὺ ἔπονται, σημάδι Ἐλευθερίας. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ Ἥρωες, οἱ Ἐθνομάρτυρες καὶ οἱ ἀδικοχαμένοι νεκροί, ποὺ ἔπεσαν στὸν βωμό μίας πλαστογραφημένης πραγματικότητος, ἂς τιμηθοῦν σήμερα ὅπως τοὺς πρέπει.
Δὲν ἀρκεῖ σήμερα λοιπὸν νὰ θρηνήσουμε τὸν Κωνσταντῖνο.
Ἐπιβάλλεται νὰ θάψουμε δίπλα του κάθε ψεῦδος καὶ κάθε ὑποκρισία, γιὰ νὰ ἀναγεννήσουμε, ἐπὶ τέλους, ὅπως τῆς πρέπει, τὴν Πατρίδα μας.

Φιλονόη

Σημείωσις

Τὸ φονικό, τὸ δεύτερο, τὸ διέπραξαν μόνα τους τὰ καθάρματα, ἀπὸ κάθε κομματομάγαζο. Ὅλοι τους.
Αὐτὸ τὸ φονικὸ ὅμως ἦταν ἀναγκαῖον, γιὰ ἐμᾶς, πρὸ κειμένου νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς αὐτὸ ποὺ θέλαμε νὰ πιστεύουμε γιὰ Πατρίδα μας, ὄχι μόνον δὲν ὑπάρχει, ἀλλὰ ἀπαιτεῖται καὶ νὰ τὸ ἀναζητήσουμε καὶ νὰ τὸ διεκδικήσουμε καί, κυρίως, ἐπὶ τέλους, νὰ τὸ περιφρουρήσουμε μὲ τὶς ζωές μας.

Οἱ εἰκόνες ἀπὸ τὴν σελίδα «τὴν λένε Βόρεια Ἤπειρο» καὶ ἀπὸ τὴν σελίδα τοῦ Κωνσταντίνου.

(Visited 154 times, 1 visits today)




Leave a Reply