Γενεὰ ποὺ ἄγγιξε τὸ ὄνειρο

Σὰν ἀπόψε 21η Ὀκτωβρίου, τὸ 1912 τὰ ἑλληνικὰ ἡμερολόγια ἔγραφαν 8η Ὀκτωβρίου.

Ὁ 24χρονος ἔφεδρος λοχίας τοῦ 5ου Συντάγματος τῆς 1ης μεραρχίας Δημήτριος Μαλαμούλης προωθεῖτο μὲ τὴν διμοιρία του σὲ θέσεις μάχης παρὰ τὴν παλαιὰ ἑλληνο-τουρκικὴ μεθόριο στὴ Μελοῦνα Λαρίσσης.

Τὸ ὀκτωβριατικο βράδυ ἦταν μᾶλλον ψυχρό, ὁ νεαρὸς ἐκεῖνος Ἕλλην, ἀλλὰ καὶ οἱ ἄλλοι στρατιῶτες, εἶμαι σίγουρος ὅτι ἐφογεῖτο. Ἴσως καὶ νὰ ἐσκέπτετο τὸ πόσοι θὰ μείνουν ζωντανοὶ ἀπὸ τὸν πόλεμο ποὺ μόλις ἄρχιζε… Ἴσως καὶ νὰ ἐλυπᾶτο τὸν ἑαυτό του, ποὺ τὸ καθῆκον τὸν εἶχε τάξη ἐκεῖ.

Λίγες ἡμέρες ἀργότερα θὰ τὸν ἐτιμοῦσε ἡ Πατρὶς στὴν γέφυρα τοῦ Ἁλιάκμονος καὶ λίγους μῆνες ἀργότερα, τὸν Ἰούνιο τοῦ 1913, θὰ ἐτραυματίζετο στὰ ὑψώματα τοῦ Λαχανᾶ.

Ἐκεῖνος ὁ νεαρὸς Ἕλλην ἦταν ὁ παπποῦς μου καὶ ἡ γενεά του ἄγγιξε τὸ ὄνειρο, φθάνοντας στὶς ὑπώρειες τοῦ Κάλε Γκρότο.

Θνητοὶ τοῖς ἀθανάτοις γόνυ κλίνατε.

Μαλαμούλης Δημήτριος

(Visited 103 times, 1 visits today)




Leave a Reply