Σήμερα άκουσα μια συγκλονιστική κουβέντα από έναν ηλικιωμένο άνδρα.
Έχει τη γυναίκα του με Αλτσχάιμερ τέσσερα χρόνια τώρα, και τον τελευταίο καιρό είναι κατάκοιτη.
Τις περισσότερες ώρες είναι κοντά της (τον βοηθάει και μια κοπέλα).
Αυτός την ταΐζει, αυτός την πλένει, αυτός της χαϊδεύει το πρόσωπο.
Ήμουν εκεί και το είδα. Είδα μια γυναίκα – όχι μεγάλη, γύρω στα 70 – χωρίς βλέμμα. Συνέχεια
Για να πάρουμε μια γεύση από το πόσο απροστάτευτος είναι ο πολίτης απέναντι στην ανυπαρξία σοβαρής και έγκυρης ενημέρωσης.
Το Βήμα (14/8) γράφει: «σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες η κα Περιστέρη κοίταξε με ειδική μικροκάμερα στο εσωτερικό του τύμβου από μικρή εσοχή και διέκρινε κάποιες όψεις από ένα μεγαλοπρεπές δωμάτιο…».
Συνέχεια
Καθόμουν μόνος στο κυλικείο ενός νοσοκομείου και άκουσα έναν φοβερό διάλογο δίπλα μου.
Μάνα-πατέρας γύρω στα 75 και ο γιος μεταξύ 35-40. Μιλάει ο γιος με μισοκακόμοιρο ύφος για τα οικονομικά του προβλήματα. Έπιασα σκόρπιες λέξεις: «δεν έχω δουλειά», «δεν μου φτάνουν τα λεφτά», «έχω κι εγώ ανάγκες να βγω και να πιω ένα ποτό», «δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση»…
Προσπαθούσα να καταλάβω, και εν τω μεταξύ άρχισα να συμπαθώ το παλικάρι. «Βρε προβλήματα που έχει ο κόσμος», σκεφτόμουν. Κάποια στιγμή σήκωσε φωνή: «Λοιπόν λέγε». Αμίλητοι οι γονείς. «Γιατί δεν μιλάς; (στον πατέρα απευθυνόταν). Δώσε ό,τι έχεις να φύγω». Αμίλητος συνεχώς ο πατέρας έβαλε το χέρι στην τσέπη και του έδωσε ένα χαρτονόμισμα – δεν μπόρεσα να διακρίνω αξία.
Τα πήρε στο κρανίο ο τύπος. Συνέχεια
Μόλις διάβασα αυτή την (κακογραμμένη) είδηση, την οποία θεωρώ συγκλονιστική:
«Ένας 45χρονος μαχαιρώθηκε θανάσιμα μπροστά στα μάτια κατοίκων και αστυνομικών που βρίσκονταν στο χωριό Λάδη Διδυμοτείχου, προκειμένου να μην τον οδηγήσουν στο ψυχιατρείο. Πριν από δύο μήνες η αστυνομία επιχείρησε να συλλάβει τον 45χρονο για να τον οδηγήσει σε ψυχιατρείο. Ο 45χρονος, ο οποίος είχε επιστρέψει τα τελευταία χρόνια από την Ολλανδία στην Ελλάδα, μόλις έβλεπε τους αστυνομικούς κλεινόταν στο σπίτι του και απειλούσε ότι θα αυτοκτονήσει. Συνέχεια
Κοιτάζω πίσω στον χρόνο μπας και κατανοήσω τον λόγο αυτού του πνευματικού ξεπεσμού αρκετών Ροδίων συμπολιτών μου στην πλάνη της END.
Υπάρχει θέμα σίγουρα στην κατανόηση όρων όπως έθνος-κράτος-εθνικισμός λόγω αμάθειας τους, αλλά και οι καλλιεργημένοι του κύκλου σκόπιμα διαστρεβλώνουν αυτές τις έννοιες, γιατί το οφείλουν στα αφεντικά τους .
Κοινή τους συνιστώσα το ακροδεξιό πρότυπο, η αρχαιομανία και η εξάρτηση στον κιτρινισμό των μέσων κοινωνικής δικτυώσεως .
Αυτό που δεν μπορούν να χωνέψουν σίγουρα είναι ότι παρόλη την σημερινή μας κατάντια, εξακολουθεί να υπάρχει μια κοινωνική δομή, κάποιοι κανόνες, μια έννοια δικαίου, που έρχεται από παλιά έτσι όπως το εξηγεί ο Α.Μανεσης «την δημοκρατική και εθνική μας αναγέννηση από την οθωμανική τυραννία, έναν αγώνα ούτε θρησκευτικό μα ούτε και φυλετικό, ουσιαστικά ένας αγώνας με σκοπό την δημιουργία μιας κοινωνίας ίσων ευκαιριών και ελευθέρων πολιτών» . Συνέχεια
Τέτοιες ημέρες, πριν τρία χρόνια, μια μάνα θρηνούσε την απώλεια του παιδιού της.
Στις 19 Αυγούστου 2010, ο σημαιοφόρος του Πολεμικού Ναυτικού Γιώργος Λυκάκης έπεσε στο κενό από ύψος 22 μέτρων στην δύσκολη δοκιμασία της «αράχνης», κατά την διάρκεια της εκπαιδεύσεώς του, στην Μονάδα Υποβρυχίων Καταστροφών.
Το διπλό δίχτυ ασφαλείας δεν λειτούργησε.
Σκίστηκε (προφανώς από κακή συντήρηση), και το κορμί του αξιωματικού έπεσε με δύναμη στο έδαφος.
Ήταν 24 ετών.
Για μια-δυο μέρες έγραψαν σχετικά οι εφημερίδες και τα blogs, και αυτό ήταν. Το θέμα ξεχάστηκε.
Η υπόθεση όμως είχε συνέχεια. Ο διοικητής της Μονάδας και ο υπεύθυνος εκπαιδευτής κάθισαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Τ
α κομματιασμένα σκοινιά ήταν μάρτυρες βαριάς αμέλειας.
Στο δικαστήριο όμως, υπήρχε ένας απρόσμενος μάρτυρας υπερασπίσεως: Η μάνα του άτυχου αξιωματικού!
Κανείς δεν την είδε ποτέ. Δεν βγήκε στα κανάλια, ούτε στις εφημερίδες. Συνέχεια
