Μία Κυριακὴ πρωὶ στὴν Πάτρα τοῦ 1920.
Βόλτα στὸν Μῶλο…

Ὁ εὐρωπαϊκὸς τρόπος ζωῆς ἔχει εἰσχωρήσει στὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα, ἀλλὰ ποτὲ δὲν μπόρεσε νὰ κατακτήσῃ τὸν ἑλληνικὸ τρόπο ζωῆς. Συνέχεια →

Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀντιπαρέλθουμε τὴν καθημερινὴ βιαιότητα, νὰ σιτισθοῦμε καὶ νὰ καλύψουμε τὶς λοιπές μας ἀνάγκες, διαρκῶς καλούμεθα νὰ παραμένουμε δυνατοὶ κι ἀποφασισμένοι καί, σὲ ἕναν βαθμό, ἑτοιμοπόλεμοι. Ὅσο λιγότερο ἀποφασισμένοι, τόσο δυσκολοτέρα ἡ διαδρομή μας. Ὅσο περισσότερο ἀποφασισμένοι, τόσο πιὸ καλὰ τὰ ἀποτελέσματά μας. Συνέχεια →

…παρὰ μόνον ὅλα αὐτὰ ποὺ προσεπάθησαν νὰ τὴν καταστρέψουν γιὰ νὰ τὴν ὑποτάξουν.

Εἶναι ἀρκετὲς ἐκεῖνες οἱ φορὲς ποὺ ἔχω ἰσχυρισθῆ πὼς ἡ ἀποδόμησις καί, τελικῶς ὁ θάνατος ἑνὸς ἀσθενοῦς ὀργανισμοῦ γιὰ νὰ ὁλοκληρωθῇ, ἀπαιτῶνται πολλὲς ἐπὶ μέρους διαδικασίες. Διαδικασίες περίπλοκες καὶ ἐπίπονες, ποὺ καταλήγουν μὴ ἀναστρέψιμες, ἐὰν κι ἐφ΄ ὅσον δὲν ὑπάρξουν τὰ ἀναγκαία ὑγειῆ κύτταρα, γιὰ νὰ ἐκτοπίσουν τὰ ἀσθενικὰ καί, καταληκτικῶς, πολλαπλασιαζόμενα, νὰ διατηρήσουν ἐν ζωῇ τὸν ὀργανισμό, δίδοντάς του μίαν νέα εὐκαιρία. Συνέχεια →

Στὸν πίνακα μὲ τίτλο Ἥρως (Φιλοποίμην) μὲ τὴν λιτὴ ἔνδυση καὶ τὸ λιτὸ «γεῦμα» ἀλλὰ τὸ μακρὺ σπαθί, ἴσως λείπῃ μία σουρεαλιστικὴ TV…
Εἰκόνα καὶ τοῦ συγχρόνου «ἐπαναστάτου» Ἕλληνος. Συνέχεια →

Ἤ μήπως χάνεται αὐτό πού πρέπει νά χαθῇ;

Συνέχεια →

Καί ποιός δέν θά ἤθελε νά ζῇ μιά ζωή γεμάτη πάθος καὶ κεραυνοβόλες στιγμές;;
Ἀλλά πῶς νά κάνῃ χῶρο κάποιος στήν καθημερινότητα γιά κάτι τέτοιο;
Καὶ ὕστερα τὸ πάθος μοιάζει σὰν κάτι χαοτικό…
Ἀρκετὰ μὲ τὴν ἀβεβαιότητα τῆς ζωῆς… Φθάνει… Συνέχεια →