…παρὰ μόνον εὐκαιρίες γιὰ νὰ ἐπανεξετάσουμε τὶς ἔως σήμερα θέσεις τῆς ζωῆς μας ἀπὸ ἄλλες ὁπτικές.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς τελικῶς, μέσα ἀπὸ ὅλες αὐτές, τὶς σκληρὲς καὶ κοινῶς παραδεκτὲς ἀπώλειές μας, σὲ ἀτομικό, οἰκογενειακὸ καὶ  κοινωνικὸν ἐπίπεδον, μία νέα συνθήκη διαμορφώνεται. Μία συνθήκη πού, ἂν καὶ μᾶς δυσκολεύῃ πολύ, ἐν τούτοις μᾶς προσφέρει μίαν νέα εὐκαιρία νὰ ἀναδιοργανωθοῦμε, νὰ ἐκτιμήσουμε σὲ ἄλλες βάσεις τὶς ἔννοιες τοῦ καλοῦ, τοῦ κακοῦ, τοῦ χρησίμου καὶ τοῦ ἀναγκαίου, τοῦ περιττοῦ καὶ τοῦ παραπλανητικοῦ. Συνέχεια →

Ἡ μεγαλυτέρα ἀμφιλογία μας δὲν εἶναι ὅτι μποροῦμε νὰ εἴμαστε καλοὶ καὶ κακοί, φῶς καὶ σκοτάδι, ἀγάπη καὶ μῖσος ἀλλὰ τὸ ὅτι μποροῦμε νὰ εἴμαστε σάρκα καὶ πνεῦμα ταὐτόχρονα. Τίποτα μὰ τίποτα δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι πιὸ γοητευτικὸ ἀπὸ αὐτὸ τὸ διφορούμενο.

Οἱ συνεχεῖς μετατοπίσεις μας ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρο στὸ ἄλλο ἐκφράζουν τὶς δύο ὄχθες τοῦ ποταμοῦ τῆς ζωῆς. Συνέχεια →

Ἔτσι κι ἀλλοιῶς πάντα ἔτσι πολεμούσαμε, μὰ τώρα, εἰδικῶς τώρα, ποὺ ἡ κάθε συμμαχία εἶναι πρόσκαιρος, ἐπίπλαστος καὶ τελικῶς …λυκοφιλία, εἶναι ἐπιτακτικότερον ὅλων νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς εἴμαστε περισσότερο μόνοι ἀπὸ κάθε ἄλλην φορά. Συνέχεια →