Ἀρχεῖα συγγραφέως: Σεμέλη
Ὁ Γλέζος καὶ τὸ κατέβασμα τῆς σημαίας τῶν Γερμανῶν…

Αρκετά πια με αυτόν τον μύθο…!!
Είναι νύχτα της 30ης προς την 31η Μαΐου του 1941. Η σκλαβωμένη Αθήνα κοιμάται βαθειά. Δυο σκιές γλιστρούν μέσα στην νύχτα. Τα διαπεραστικά των βλέμματα σχίζουν το σκοτάδι και πετάν σπίθες. Είναι δυο Ελληνόπουλα που η αδούλωτη ψυχή τους δεν τους αφήνει να κοιμηθούν.
Ἔθνος μακαρίων…

Έχουμε την ευτυχία να ανήκουμε σ’ ένα Έθνος ευτυχισμένο! Γιατί μειδιάτε ειρωνικά; Θα μου πείτε ότι βρήκα την πιο ταραγμένη χρονική περίοδο να το επισημάνω. Ακριβώς γι’ αυτό το κάνω. Γιατί σε ήρεμες περιόδους ο καθένας θα το έβρισκε φυσική απόληξη της ζωής του. Λοιπόν, ο Έλληνας είναι μακάριος. Βγάζουμε κάποια ταραχή πάντα στην επιφάνεια κι από κάτω κρύβουμε τη χαρούμενη ξενοιασιά μας. Αν, κατά σύμπτωση, δεν έχουμε μια ταραχή προσωπική, αρπαζόμαστε από μια εθνική κρίση ή από μια του διεθνούς προσκηνίου.Έτσι, για να μη μείνουμε χωρίς προσχήματα…
Ἀλκαλικὸ νερό.
Τὸν νοῦ σας, μὴ ξεχάσετε πὼς εἶστε Ἕλληνες…
Η Κραυγή δεν είναι δική σου. Δεν μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου. Δεν πεθυμάς εσύ· πεθυμούν αρίφνητες γενεές απόγονοι με την καρδιά σου.
Οι νεκροί σου δεν κοίτουνται στο χώμα. Γενήκαν πουλιά, δέντρα, αγέρας. Κάθεσαι στον ίσκιο τους, θρέφεσαι με τη σάρκα τους, αναπνές το χνότο τους. Γενήκαν ιδέες και πάθη, κι ορίζουν τη βουλή σου και την πράξη σου.
Ν. Καζαντάκης



