Ὃλο αὐτό τό παράλογον οἰκοδόμημα πού ἒχει στηθεῖ καί σκεπάζει ὡς ὀμίχλη, ἢ ἀκόμη χειρότερα, ἐξαφανίζει ἀπό τό ὀπτικό μου πεδίο, κάθε τι ὑγιές καί ἂριστον, μέ «πνίγει».
Προσπαθεῖ νὰ μὲ «πείσῃ» γιά τό «λογικόν» τοῦ παραλόγου. Ὃμως ἐξακολουθοῦν ἐντός μου νὰ ὑφίστανται «κεραῖες» ἐντόπισμοῦ τῶν ἀτοπημάτων του.
Παραλλήλως, ἡ διαστρέβλωσις παραδοσιακῶν ἀρχῶν καί ὀπτικῶν, ὡς καταιγίδα σαρώνει καί ἀποσαθρώνει, ὃσες ἀξίες ἐδομήθησαν ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων καί καθῲρισαν τούς ὃρους καί τίς βάσεις τοῦ ἠθικῶς ζεῖν καί σκέπτεσθαι.
Ἡ παραποίησις ἐννοιῶν, πού ὁδηγοῦσαν τήν ἀνθρώπινον σκέψι καί στάσι ζωῆς στήν ἀνάδειξιν τῶν βελτίστων ἐκφράσεών της, ἒχει λάβει διαστάσεις ἐπικίνδυνες. Ὃταν γιά παράδειγμα κάποτε ὁ ἂνθρωπος θεωροῦσε ὑπέρτατον χρέος του νά πορεύεται ὡς καλός κι ἀγαθός, ἐν ὦ σήμερα ἡ λέξις ἀγαθός ἒχει ταυτιστεῖ μέ τό «χαζός», αὐτομάτως, μή συνειδητά, ὑποβιβάζεται ὁ ῥόλος τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου ἐπί τῆς γῆς στά ἀναγκαῖα κι ἀπαραίτητα τῆς ἐπιβιώσεως.
Ἡ ὃλο καί μεγαλυτέρα ἀπομάκρυνσις τοῦ ἀνθρώπου ἀπό παραδοσιακῶς κεκτημένες ὑποχρεώσεις καί δικαιώματα, ὃπως γιά παράδειγμα τό δικαίωμα-ὑποχρέωσις τοῦ ἂρχειν καί ἂρχεσθαι, ἒχει καταντήσει μάστιγα πού καταφέρεται ἐναντίον τῆς ἐπιβιώσεως κάθε μικρῆς ἢ μεγάλης κοινωνίας. Συνέχεια
