Λέξεις ανάμεσα σε κόμματα. Έτσι στέκουν οι μονάδες επιμένοντας στο λάθος που τους έφερε να ζουν ανάμεσα σε παρενθέσεις και εισαγωγικά. Δεκαετίες ολόκληρες να ορίζεις την ζωή σου και το μέλλον σου σύμφωνα με το που θα μπει το κόμμα επιμένοντας ασυνείδητα ότι αυτό μπορεί κάποια στιγμή να σε κάνει λέξη γραμμένη με Κεφαλαία γράμματα. Όμως καμία λέξη δεν γράφεται με Κεφαλαία μετά από ένα κόμμα παρά μόνο το ίδιο το κόμμα. Εσύ είσαι ένα γράμμα, που αν είσαι καλό με το σύστημα πολιτικής γραφής γίνεσαι μία λέξη, αλλά ποτέ μια ολοκληρωμένη πρόταση.
Το χαρτί που πάνω του έχουν γραφτεί θεωρίες και μικροπολιτικές έχει αλλοιωθεί τόσο που δεν ξεχωρίζεις ούτε νοήματα, ούτε πνεύματα, ούτε καν μουτζούρες. Τα κόμματα την δουλειά τους την έκαναν. Μπήκαν εκεί που οι λέξεις-άνθρωποι ήταν έτοιμες να ολοκληρώσουν τον επίλογο και να Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἄποψις καὶ σχόλιον
Ἡ χώρα τοῦ «Τίποτα-Τίποτα».
Αυτό που κατάφερε η νεώτερη Ελλάδα είναι να δημιουργήσει την χώρα του «Τίποτε-Τίποτε» και να βάλει ως σύμβολα αλλά και ως εκφραστές της αυτούς που δεν έχουν τίποτα να πουν και με το τίποτα ανεβαίνουν την ιεραρχία. Η βάση αυτού του οικοδομήματος ξεκινά από τον μικρό Τίποτα ο οποίος μπορεί να είναι μπακάλης και θέλει να διαφημίσει το τουλουμοτύρι του. Θα καλέσει τον διαφημιστή θα τον πληρώσει και θα του πει ΑΥΤΟΣ πώς θα γίνει η διαφήμιση, γιατί αυτός ξέρει.
Είναι νεόπτωχος και θέλει την μεζονέτα του στο καμένο και καταπατημένο δάσος; Θα καλέσει μηχανικούς και αρχιτέκτονες και θα τους πει Αυτός πώς θα την χτίσουν και απαραίτητα να την βάψουν χρώμα γουρουνί για να ταιριάζει με το περιβάλλον, (επειδή ξέρει και από οικολογικά θέματα).
Συλληπητήρια γιὰ τὴν φιέστα στὴν Μακρόνησο.
Τάκης Λαζαρίδης – Συλλυπητήρια για τη φιέστα στη Μακρόνησο
Ο κ. Τάκης Λαζαρίδης, Λαρύμνης 7, Αθήνα, απευθύνει μέσω της «Κ.Ε.» την παρακάτω ανοιχτή επιστολή προς τον Μίκη Θεοδωράκη:
«Αγαπητέ Μίκη,
Προς αποφυγήν τυχόν παρεξηγήσεων, είμαι υποχρεωμένος ευθύς εξαρχής να δηλώσω την ταυτότητά μου.
Είμαι παλιός συναγωνιστής σου στους αγώνες για «λαϊκή δημοκρατία», «ειρήνη» και «σοσιαλισμό». Καταδικασμένος σε θάνατο μαζί με τον Μπελογιάννη και εν συνεχεία τρόφιμος, επί δεκαπενταετία, των εγκληματικών φυλακών της χώρας. Ο πατέρας μου, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, Γραμματέας του Εργατικού ΕΑΜ στην Κατοχή, καταδικάστηκε για την αντιστασιακή του δράση σε θάνατο από γερμανικό στρατοδικείο και εκτελέστηκε το Μάη του ’43. Και η μητέρα μου καταδικάστηκε για την αντιστασιακή της δράση σε ισόβια δεσμά από βουλγαρικό στρατοδικείο και στη διάρκεια του Εμφυλίου πέρασε και αυτή από τη Μακρόνησο…
Στη φυλακή, Μίκη, είχα το χρόνο να διαβάσω αρκετά, να σκεφτώ πολλά και να καταλάβω περισσότερα. Και μετά τη φυλακή, διαπιστώνοντας τη σκληρή πραγματικότητα στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού», βλέποντας τις αλλεπάλληλες λαϊκές εξεγέρσεις στις χώρες αυτές και τις ισάριθμες επεμβάσεις των σοβιετικών τανκς στους δρόμους της Βουδαπέστης, του Βερολίνου και της Πράγας, κατάλαβα τη φοβερή αλήθεια.
Εἶμαι μειονότητα.
Μπορεί να έχω ταυτότητα, ΑΦΜ, εθνικότητα καταγεγραμμένη (δεν ξέρω από ποιον), αλλά νιώθω μειονότητα μέσα στα γεωγραφικά αλλά και στα κοινωνικά όρια της χώρας. Δεν είμαι σε ομάδα, αλλά ούτε ανήκω σε πολιτικό χώρο. Δεν έχω κοινά ενδιαφέρονται με κανέναν και το μόνο που με δένει με τους υπόλοιπους είναι η γλώσσα. Θρησκεία δεν έχω επιλέξει αλλά τις σέβομαι όλες. Ο τόπος που θεωρώ πατρίδα απαρτίζεται από τις μνήμες μου και από πλάσματα (ζωντανά και νεκρά) που θα τα υπερασπιστώ με απόλυτο πάθος μέχρι το τέλος.
Γνωρίζω ότι για την χώρα μου είμαι πολύτιμο ον μόνο κατά τις προεκλογικές περιόδους και έχω πλήρη Συνέχεια
Ἄν… Καί γιατί ὄχι;
Ἄσκησις ἐξωτερικῆς πολιτικής σημαίνει γνῶσις τοῦ τί θέλουν οἱ ἄλλοι ἀπὸ ἐσένα καὶ τί ζητᾶς ἐσὺ ἀπ’ αὐτούς. Γιὰ παράδειγμα: γνωρίζεις ὅτι τὸ ΔΝΤ ζητᾶ νὰ σὲ ὑποδούλωσῃ ἀποκομίζοντας ὀφέλη ἀπὸ τὴν χώρα σου στά ὁποῖα δὲ θὰ ἔχῃς κανένα δικαίωμα. Ἡ ὁποία συνεργασία μὲ αὐτό, εἶναι καταστροφική.
Δὲν προχωρᾶς, ἐκτὸς ἂν εἶσαι προδότης. Συνέχεια
Ἀνθρωποποίησις.
– Έχεις ώρα; Αργεί και με φοβίζει αυτό. Λες να τον έπιασαν;
– Δεν έχω ποτέ ώρα. Ο χρόνος είναι μαζί μας. Τον ποιητή τον σκότωσαν εδώ και χρόνια. Μόνο το έργο του έχει μείνει. Μερικοί άνθρωποι ξέρουν ακόμα το έργο του. Κι εσύ τον περιμένεις ακόμα στην αίθουσα αναμονής της κοινωνίας;
– Οι ποιητές πέθαναν. Όχι ο ποιητής.. Αίθουσα της κοινωνίας είναι εδώ; Της εκκλησίας νόμιζα και ήρθα να κοινωνήσω. Μόνο τον ποιητή αφήνω να μου βάλει στο στόμα κρασί.. Εσύ πότε κοινώνησες τελευταία φορά;
– Κι όμως γι’ αυτόν έγραψαν ακόμα και τραγούδι. Δεν πρόκειται εδώ ούτε να κοινωνήσεις ούτε να επικοινωνήσεις. Ακόμα και οι Εκκλησιάζουσες έχουν φύγει, δεν άντεξαν το κρασί. Η ζωή είναι αλλού μαζί με την ανθρωπιά.
Συνέχεια