Το Leitmotiv, το moto, το νοητικό σχήμα του Σωκράτη: οἶδα, ὅτι οὐδὲν οἶδα, δεν είναι μία ταπεινή αποδοχή μιας άγνοιας, όπως θεωρούν οι περισσότεροι. Ο Σωκράτης δεν χαρακτηρίζεται μόνο από τη σοφία του, αλλά κι από τη νοημοσύνη του που ήρθε σε αντιπαράθεση με την κοινωνία. Ο Σωκράτης δεν υποστηρίζει, καθώς λένε μερικοί ειδήμονες, ότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τα πάντα. Δεν αποτελεί καν τον προβληματισμό του αυτή η πρόταση. Αναγνωρίζοντας μία δομή μέσα στη γνώση, δεν προσπαθεί να εξαντλήσει το επίπεδο της συλλογής των γνώσεων ή ακόμα και της ταξινόμησης. Κι αυτό όχι διότι το θεωρεί ως μία ουτοπία, αλλά έναν εκφυλισμό. Το νοητικό σχήμα του Σωκράτη δεν είναι απλοϊκό, αλλά η αυτό – αναφορική του ιδιότητα ξαφνιάζει το μαθητή.
Συνέχεια →

Οι Σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιο φοβερό και από το τραγούδι: τη σιωπή τους. Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, θα ήταν να γλιτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους.[Φραντς Κάφκα, Η σιωπή των σειρήνων]

Η επανάσταση που οραματίζομαι θα είναι μια επανάσταση των σιωπηλών. Δεν θα έχει σημαίες αναπεπταμένες, συνθήματα και ιδεολογικές διακηρύξεις. Θα είναι μια επανάσταση βουβή, που θα στηρίζεται απλώς στην αλληλεγγύη των βλεμμάτων. Θα ξεκινήσει από την απόλυτη, την οργισμένη σιωπή, και θα αποδώσει στον άνθρωπο ό,τι στερήθηκε, ό,τι ονειρεύθηκε, ό,τι ζήτησε με κραυγές -πριν επιλέξει τη σιωπή.

Οσο η Ελλάδα θα υποβαθμίζεται σε κόμμα και το κόμμα θα αναβαθμίζεται σε Ελλάδα, αυτή η πατρίδα θα γίνεται βορά των ντόπιων και των ξένων συμφερόντων….
Συνέχεια →

Στις 6 το απόγευμα, έξω από την Κυπριακή Βουλή, υπήρχε ένα οργισμένο πλήθος. 
Στις 9 περίπου της ίδιας νύχτας, το ίδιο πλήθος επευφημούσε τους πολιτικούς που έβγαιναν από την συνεδρίαση. 
Το μόνο βέβαιο που διασώθηκε χθες, είναι το πολιτικό προσωπικό που κατά μία ανάγνωση, εξυπηρέτησε το θυμικό μερίδας της κοινωνίας (δεν ξέρω αν είναι πλειοψηφούσα ή μειοψηφούσα η μερίδα αυτή). Το ερωτηματικό είναι κατά πόσο διασώθηκε η Κύπρος. 

Συνέχεια →

«Νόνου πειθοῦς ἱερὸν λόγος» ἔλεγε ὁ Εὐριπίδης, τό μόνο ἱερὸ μέσο γιὰ νὰ πείσῃς εἶναι ὁ λόγος. Εἶναι τὸ βασικὸ στοιχεῖο τῆς Δημοκρατίας, εἶναι ἡ γλῶσσα τοῦ Ἕλληνος, ἡ γλῶσσα μὲ τὴν ὁποία καταλαβαίνει ὁ Ἕλληνας. 

Καὶ ὁ λόγος αὐτὸς ἔγινε πολιτικός, ὄχι ὅπως τὸν γνωρίζαμε στὴν ἀρχαιότητα, ὁ λόγος γιὰ τὴν προβολὴ τοῦ κόμματος, λόγος σὲ ἐπίπλαστες ἀρχὲς καὶ πιστεύω.. Ἀνέβηκε στὰ ὕψη ὁ πολιτικὸς λόγος, δῆθεν νὰ ἐπιλύσῃ προβλήματα. Μόνο ποὺ δὲν ἐταὐτίσθη μὲ τόν  Ἕλληνα, τὴν Δημοκρατία, ἀλλὰ μὲ τὴν ταὐτότητα τοῦ κόμματος, τὸ ὁποῖο θὰ ἔλθῃ στὴν ἐξουσία γιὰ νὰ χαράξῃ τὴν πορεία του γιὰ τὴν προοπτικὴ – ὑποτίθεται – τοῦ τόπου.  Συνέχεια →

Σε λίγες μέρες πρόκειται να κυκλοφορήσει ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα βιβλία της χρονιάς, το οποίο αναμένεται να πυροδοτήσει πλείστες συζητήσεις και διαμάχες στον αγγλοσαξωνικό και όχι μόνο ακαδημαϊκό κόσμο. Τίτλος του: Ο μύθος των διωγμών: Πώς οι Πρωτοχριστιανοί επινόησαν την ιστορία των μαρτύρων.

Συγγραφέας της ιστορικής μελέτης είναι η ακαδημαϊκός Καντίντα Μος, καθηγήτρια της Καινής Διαθήκης και της ιστορίας των πρωτοχριστιανικών χρόνων στο Πανεπιστήμιο της Νοτρ Νταμ, η οποία υποστηρίζει ότι οι αφηγήσεις για τις δοκιμασίες των χριστιανών μαρτύρων, την εύρεση καταφυγίου στις κατακόμβες, τις μυστικές συναντήσεις τους και τη ρίψη τους στις αρένες με τα λιοντάρια, απόρροια της άρνησής τους να προδώσουν την πίστη τους, είναι όλες ψευδείς, αποκύημα της φαντασίας, επινοήματα με σκοπό την κυριαρχία στη συνείδηση της ανθρωπότητας.

Στα 300 χρόνια που μεσολάβησαν από το θάνατο του Ιησού μέχρι και τη μεταστροφή του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, υπήρξε μία περίοδος περίπου 10-12 χρόνων κατά τη διάρκεια της οποίας Συνέχεια →