Κοιτάζω ἤ κυττῶ;


Ἐπεὶ δὴ κατὰ καιροὺς γράφω ὅπως μοῦ …κατεβαίνει, σήμερα ἀπεφάσισα νὰ σᾶς παρουσιάσω ἕνα μικρὸ μάθημα γραμματικῆς. Ἔτσι… Γιὰ νὰ μὴ θυμώνετε μαζύ μου ὅταν γράφω κάπως …ἀλλοπρόσαλλα!

Μοῦ τὸ ἔδειξε ὁ καλός μου φίλος Γιάννης καὶ σᾶς τὸ παρουσιάζω.
Κοιτάζω ἤ κυττῶ λοιπόν;
Συνέχεια

Ὁ ὑπηρέτης.


Ἀπό ποῦ μᾶς προέκυψε ἐτούτη ἡ λέξις;

Καί γιατί σήμερα ἀγνοοῦμε ἐν τελῶς τήν ῥίζα καί τήν πηγή της;
Ὁ ὑπηρέτης, ὑπὸ τὸν ἐρέτη, εἶναι μία λέξις παναρχαία Ἑλληνική, ποὺ δηλώνει τὴν βοηθητικὴ καὶ ὑποστηρικτικὴ ἐργασία τοῦ ὑπηρέτου πρὸς τὸν ἐρέτη.
Συνέχεια

Ἀμερικανοὶ κι Ἄγγλοι συνέγραψαν τὸ βιβλίον τῆς «γραμματικῆς»!

Οὐσιαστικῶς ναί, αὐτοὶ τὸ συνέγραψαν. Ὄχι ἡ Φιλιππάκη καὶ ΣΙΑ. 
Στόχος φυσικὰ δὲν εἶναι μία γραμματικὴ κατανοητή, ἀλλὰ μία γραμματικὴ ποὺ θὰ ἀπομακρύνῃ ἀκόμη περισσότερο τὰ Ἑλληνόπουλα ἀπὸ τὴν γλῶσσα μας!
Γιατί;
Μὰ αὐτοὶ ξέρουν καλλίτερα πὼς μόνον ἡ ΕΛΙΤ πρέπει νὰ ἔχῃ πρόσβασιν στὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα!
Οἱ ἄλλοι ὅλοι, συμπεριλαμβανομένων καὶ ἡμῶν, ἀποκλείονται!

Συνέχεια

Τὸ χρονικὸν τῆς καταστροφῆς τῆς γλώσσης μας!

Τὸ παρακάτω κείμενον εἶναι ἀπάνησις στὸν σχολιασμὸ κάποιου sarant (εἶναι ὁ γνωστός Σαραντόπουλος) τοῦ φίλου τοῦ ἱστολογίου μας Θεοφίλου. 
Δὲν προσθέτω κάτι. Τὰ λέει ὅλα ὁ Θεόφιλος, ἀπαντῶντας οὐσιαστικῶς σὲ κάθε εἰρωνία καὶ σὲ κάθε ἐμπάθεια.

Συνέχεια

Ἡ παραποίησις τοῦ Ὁμήρου ἀπὸ τὸ National geographic!


Δὲν ἔχω νὰ πῶ πολλά! Σὲ συνδυ
ασμὸ μὲ τὰ πρόσφατα γεγονότα, τὴν «γραμματικὴ» τῆς Ε’  κι Στ Δημοτικοῦ, τὶς ὁμαδικὲς ἀντιδράσεις τῶν γλωσσολόγων, καθῶς ἐπίσης καὶ τὴν παράνοια, ποὺ βασίζεται κυρίως στὴν ἄγνοια, στὴν ἡμιμάθεια καὶ στὸν  ὠχαδελφισμό, αὐτὸ εἶναι ἕνα «κερασάκι» στὴν τούρτα.
Δυστυχῶς, ἀπὸ τὴν πολιτεία δὲν θὰ εὕρουμε συμπαράστασιν. Μόνοι μας πρέπει νὰ ἀντιδράσουμε.
Εἶτε μὲ ἀναφορές, εἶτε μὲ καταγγελίες σὲ δημοσίους χώρους λόγου, (ἱστολόγια, ἐφημερίδες, τηλεοπτικὰ δίκτυα) εἶτε μὲ πιὸ Συνέχεια

Ἡ γλῶσσα μας.

Ἐξ ἀφορμῆς τῶν περί τήν ΝΕΑ γραμματική τῆς Ε΄-ΣΤ΄ Δημοτικοῦ τῶν 140 γλωσσολόγων
 
 Μέ τήν λέξη (ἐκ τοῦ λέγω, ἔλεγον, λέξω καί ἐρῶ, ἔλεξα κ.λ.π., ἤτοι τό ὑγρό γράμμα-λ+εγω) γλῶσσα ἐννοοῦμε καί τό (ὑλικό) ὄργανό μας, πού κυρίως συμβάλλει, πέραν τῆς λειτουργίας μασήσεως καί καταπόσεως στερεῶν καί ὑγρῶν τροφῶν, καί στήν ἄρθρωση καί ἐκφορά (γραμμάτων-λέξεων) τοῦ λόγου μας (λείχω ἐνεργ. = γλείφω, ἀποθ. Λιχμάομαι -> λιχουδιά, λιγούρης, Λατιν. Lingo, γαλ. Langue = γλῶσσα), ἀλλά καί τό σύστημα φωνητικῶν συμβόλων διά τῶν ὁποίων ὁ ἄνθρωπος Συνέχεια