Ἀπό ποῦ μᾶς προέκυψε ἐτούτη ἡ λέξις;
Καί γιατί σήμερα ἀγνοοῦμε ἐν τελῶς τήν ῥίζα καί τήν πηγή της;
Ὁ ὑπηρέτης, ὑπὸ τὸν ἐρέτη, εἶναι μία λέξις παναρχαία Ἑλληνική, ποὺ δηλώνει τὴν βοηθητικὴ καὶ ὑποστηρικτικὴ ἐργασία τοῦ ὑπηρέτου πρὸς τὸν ἐρέτη.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: γλῶσσα
Ἀμερικανοὶ κι Ἄγγλοι συνέγραψαν τὸ βιβλίον τῆς «γραμματικῆς»!
Οὐσιαστικῶς ναί, αὐτοὶ τὸ συνέγραψαν. Ὄχι ἡ Φιλιππάκη καὶ ΣΙΑ.
Στόχος φυσικὰ δὲν εἶναι μία γραμματικὴ κατανοητή, ἀλλὰ μία γραμματικὴ ποὺ θὰ ἀπομακρύνῃ ἀκόμη περισσότερο τὰ Ἑλληνόπουλα ἀπὸ τὴν γλῶσσα μας!
Γιατί;
Μὰ αὐτοὶ ξέρουν καλλίτερα πὼς μόνον ἡ ΕΛΙΤ πρέπει νὰ ἔχῃ πρόσβασιν στὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα!
Οἱ ἄλλοι ὅλοι, συμπεριλαμβανομένων καὶ ἡμῶν, ἀποκλείονται!
Τὸ χρονικὸν τῆς καταστροφῆς τῆς γλώσσης μας!
Τὸ παρακάτω κείμενον εἶναι ἀπάνησις στὸν σχολιασμὸ κάποιου sarant (εἶναι ὁ γνωστός Σαραντόπουλος) τοῦ φίλου τοῦ ἱστολογίου μας Θεοφίλου. 
Ἡ παραποίησις τοῦ Ὁμήρου ἀπὸ τὸ National geographic!
Δὲν ἔχω νὰ πῶ πολλά! Σὲ συνδυασμὸ μὲ τὰ πρόσφατα γεγονότα, τὴν «γραμματικὴ» τῆς Ε’ κι Στ Δημοτικοῦ, τὶς ὁμαδικὲς ἀντιδράσεις τῶν γλωσσολόγων, καθῶς ἐπίσης καὶ τὴν παράνοια, ποὺ βασίζεται κυρίως στὴν ἄγνοια, στὴν ἡμιμάθεια καὶ στὸν ὠχαδελφισμό, αὐτὸ εἶναι ἕνα «κερασάκι» στὴν τούρτα.
Δυστυχῶς, ἀπὸ τὴν πολιτεία δὲν θὰ εὕρουμε συμπαράστασιν. Μόνοι μας πρέπει νὰ ἀντιδράσουμε.
Εἶτε μὲ ἀναφορές, εἶτε μὲ καταγγελίες σὲ δημοσίους χώρους λόγου, (ἱστολόγια, ἐφημερίδες, τηλεοπτικὰ δίκτυα) εἶτε μὲ πιὸ Συνέχεια
Ἡ γλῶσσα μας.
Ἐξ ἀφορμῆς τῶν περί τήν ΝΕΑ γραμματική τῆς Ε΄-ΣΤ΄ Δημοτικοῦ τῶν 140 γλωσσολόγων
Μέ τήν λέξη (ἐκ τοῦ λέγω, ἔλεγον, λέξω καί ἐρῶ, ἔλεξα κ.λ.π., ἤτοι τό ὑγρό γράμμα-λ+εγω) γλῶσσα ἐννοοῦμε καί τό (ὑλικό) ὄργανό μας, πού κυρίως συμβάλλει, πέραν τῆς λειτουργίας μασήσεως καί καταπόσεως στερεῶν καί ὑγρῶν τροφῶν, καί στήν ἄρθρωση καί ἐκφορά (γραμμάτων-λέξεων) τοῦ λόγου μας (λείχω ἐνεργ. = γλείφω, ἀποθ. Λιχμάομαι -> λιχουδιά, λιγούρης, Λατιν. Lingo, γαλ. Langue = γλῶσσα), ἀλλά καί τό σύστημα φωνητικῶν συμβόλων διά τῶν ὁποίων ὁ ἄνθρωπος Συνέχεια
Παγκόσμιος θησαυρὸς ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα!
Δὲν μπορῶ νὰ πῶ λόγια γιὰ τὴν γλῶσσα μου!
Οὔτε μπορῶ νὰ ἐξηγήσω μὲ κάποιον τρόπο αὐτὰ ποὺ αἰσθάνομαι ὅταν ταξειδεύω στὰ μονοπάτια της…
Θυμᾶμαι μόνον τὶς γενοκτονίες κάθε φορὰ ποὺ βάλλεται ἀπὸ κάποιον, ἰδίως ἐγχώριον δοσίλογον!
Συνέχεια