Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,

ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.

Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.

Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.

Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας, Συνέχεια →

– Πότε πέταξαν τα γεράκια;
– Πριν λίγο.
– Νέα αποστολή;
– Ακριβώς.
– Και γιατί δεν το έμαθα;
– Είναι απόρρητη…
– Παράξενο…
– Απλώς παράδοξο.
– Εννοείς ότι λύνεται.
– Βέβαια με λίγο σκέψη πάνω στο πλαίσιο.
– Δηλαδή;
– Το απέραντο γαλάζιο έχει απαιτήσεις.
– Και τι σημαίνει αυτό;
– Όταν υπάρχει ανάγκη πετάς!
– Και τώρα υπάρχει;
– Υπάρχει από τώρα.
– Για ποιο λόγο;
– Το μέτωπο θέλει βάθος.
– Και το βάθος υποστήριξη.
– Σωστά.
– Δεν πρόκειται να μας αφήσουν ήσυχους.
– Πότε μας άφησαν;
– Σωστό και αυτό.
– Οι εχθροί μας ή οι ραγιάδες;
– Έχεις δίκιο, τι να πω;
– Αυτό που έχει σημασία είναι ότι θα φτάσουν στη ώρα τους.
– Οι ωραίοι Έλληνες λοιπόν.
– Έτσι!
Συνέχεια →

Γνώρισα τὸν ἥλιον εἰς τὰ μισὰ τῆς ζωῆς,
τὴν γῆν τῆς Αὐγῆς·
ὁποὺ πίσω του κρύβει,
μονάχα σταχτιὰ συννεφιὰ θαρρεῖς. Συνέχεια →

Εἰς τὴν γῆ τῆς Λεμεσοῦ

Δειλινὸν ἦταν τ’ Ἀπρίλη καὶ πόλεμος 
εἰς τῆς Λεμεσοῦ τὶς ἀκρογιαλιές·
ἥμερον ἦταν γαλάζιον ἡ ἀκτή,
τὰ μπλὲ σκοταδιασμένα ἀντίκρυ
καὶ μέσα του πορφύρα καρδιὰ 
καὶ μαβιὰ, κατακτηταὶ ἦταν, χρώματα… Συνέχεια →

– Γειὰ σου ὠρὲ μικρέ!
κατὰ ποῦ μωρὲ τραβᾶς μὲ φούρια;
καὶ αὐτὸν τὸν σπαζοξυλιὰ ὠρέ,
γιατὶ σὰν φυλακτὸν ὠρὲ
εἰς τὰ στήθια τὸν κραττεῖς;

Συνέχεια →